.جبهه ملی خارج کشور

محمدتقی کروبی: بنیاد حکومت بر دروغ و تزویر استوار شده

2012-01-02T08:47:00.001-08:00

محمد تقی کروبی در نامه‌ای به رئیس مجلس خبرگان اتهام‌های اخیر او به سران اصلاح‌طلبان، از جمله پدرش مهدی کروبی، را شدیدا رد کرده است. او خطاب به مهدوی کنی می‌نویسد «مبنای حکومت بر دروغ، تزویر و مکر استوار گردیده».

محمدرضا مهدوی کنی، رئیس مجلس خبرگان، در بیانیه‌ای که یک هفته پیش (۴ دی ۱۳۹۰) منتشر شد جنبش اعتراضی به نتایج اعلام شده انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۸ را به همراهی "با ژنرال‌ها و افسران جنگ نرم دشمن" متهم کرده است. ظاهرا انتقاد اصلی مهدوی کنی متوجه دو نامزد معترض انتخابات، مهدی کروبی و میرحسین موسوی است که از بیش از ده ماه پیش در حبس خانگی به سر می‌برند.

مجادله بر سر "انصاف و عدل رهبر"

مهدوی کنی که نقش محوری در وحدت اصولگرایان در انتخابات آتی مجلس را بر عهده دارد، در بیانیه‌ی خود حوادث پس از انتخابات سال ۸۸ را تلخ و اعتراض‌ها را "عبور از خطوط قرمز نظام" خوانده است. او ادعا می‌کند علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی، در برخورد با معترضان با انصاف، عدالت و صبوری رفتار کرده و این امر «پرده‌‌ای از مهارت و هنر مدیریت بحران توسط ایشان را نشان داد».

رئیس مجلس خبرگان رویارویی حکومت با معترضان را "غلبه صدق بر دروغ و تدبیر بر مکر" توصیف کرده است. پسر مهدی کروبی در نامه‌ای که متن آن دوشنبه (۱۲ دی/ ۲ ژانویه) در سایت "سحام‌نیوز" منتشر شد، به اتهام‌های مطرح‌شده در بیانیه‌ی مهدوی کنی پاسخ داده است.

او با اشاره به اینکه پدرش و موسوی «نزدیک به ۱۱ ماه است بدون محاکمه و طی کردن تشریفات قانونی در حبس غیر قانونی قرار گرفته‌اند و از حقوق اولیه یک زندانی عادی هم محروم هستند» از مهدوی کنی می‌خواهد «لطفا از انصاف و عدالت و صبوری سخن بر زبان نرانید».

«ارکان حکومت در فساد و تباهی»

محمدرضا مهدوی کنی، رئیس مجلس خبرگان رهبریمحمد تقی کروبی خطاب به مهدوی کنی می‌نویسد «از دورغ و تزویر و مکر گفته‌اید در حالی که بهتر از هر کس می‌دانید که مبنای حکومت بر دروغ، تزویر و مکر استوار گردیده و فساد و تباهی ارکان حکومت را فرا گرفته و دستاورد سه دهه تلاش را یکباره بر باد داده است».

کروبی دولت محمود احمدی‌نژاد را برآمده از تزویر و دروغ عنوان می‌کند که مردم راه تغییر آن را در صندوق‌های رای جستجو می‌کردند. او تاکید می‌کند این جستجو و توسل به روش‌های دمکراتیک و اعتراض مسالمت‌آمیز «برای آنان بهایی خونین در کف خیابان‌ها و زندان‌ها داشته و دارد».

بیانیه‌ی رئیس مجلس خبرگان به مناسبت سالروز تظاهرات ۹ دی ۱۳۸۸ منتشر شده است. این تظاهرات برای نشان دادن حمایت توده‌ای از رهبر جمهوری اسلامی و اعلام انزجار از معترضان سازماندهی شده بود. حامیان حکومت این روز را "یوم‌الله" می‌خوانند و مخالفان آن را نمایشی ناکام می‌دانند.

اتهام همکاری با دشمن به اصلاح‌طلبان

مهدوی کنی سران اصلاح‌طلبان را متهم می‌کند که «كید و مكر شیطان بزرگ را نادیده گرفتند و در زمین دشمنان بازی خطرناكی را علیه امنیت و مصالح ملی آغاز كردند كه هنوز آن را خاتمه نداده‌اند». او می‌افزاید «اینجانب از باب خیرخواهی به آنها می‌گویم تا فرصت باقی است به دامن ملت برگردند و روز ۹ دی را روز بازگشت به مردم و انقلاب بدانند».

رئیس مجلس خبرگان می‌گوید «روز ۹ دی روزی است که همگان به این درک،‌فهم و حقیقت عظیم رسیدند، اگر پشتیبان ولایت فقیه باشند مملکت به دامن دیکتاتوری و استعمار خارجی نمی‌افتد». محمد تقی کروبی ۹ دی را "جشن حکومتی" می‌خواند و مهدوی کنی را سرزنش می‌کند که «ظلم‌ها و فشارهای بی حد و حصر ۳۰ ماه گذشته را کتمان و مدعی انصاف،‌عدالت و صبوری حکومت با این عزیزان در حبس شده است».

اتهام زیر پا گذاشتن اخلاق به اصولگرایان

محمد تقی کروبی در بخشی از نامه‌ی خود به دعوت مهدوی کنی برای "بازگشت به دامن ملت" اشاره می‌کند و می‌نویسد «ای عزیز سخن برخی از دوستان تند و بی‌تدبیر خود را بخوانید تا بیشتر به محبوبیت این دو عزیز [مهدی کروبی و میرحسین موسوی] نزد ملت پی ببرید».

علی سعیدی، نماینده‌ی علی خامنه‌ای در سپاه پاسداراناو ظاهرا به اظهارات اخیر علی سعیدی، نماینده‌ی خامنه‌ای در سپاه پاسداران، اشاره می‌کند که گفته است «غیر از موسوی و کروبی عناصر و بنیانگذاران اصلی و عوامل پشت پرده فتنه را یا نمی‌توان شناخت و یا به راحتی نمی‌توان معرفی کرد، چون حریم دارند و این فتنه را عجیب و سخت می‌کند».

همزمان با انتشار متن نامه‌ی یاد شده، رسول منتجب نیا، قائم مقام مهدی کروبی در حزب اعتماد ملی، بدون نام بردن از فرد خاصی گفته است «متاسفانه در کشور ما نه فعالیت سیاسی مفهوم اصلی خود را پیدا کرده است و نه مرزهای اخلاقی در فعالیت سیاسی رعایت می‌شود». خبرگزاری ایلنا ۱۲ دی از قول منتجب نیا نوشت «بیشترین رفتار ضد اخلاقی را کسانی انجام می‌دهند که شعار حفظ اصول و اصولگرایی را سر می‌دهند اما در عمل همه اصول را زیر پا می‌گذارند».

صدام حسین و اخرین رو زهای زند گی..تهیه و تنظیم حمید رشمه ای

2012-01-02T05:17:00.000-08:00

از جمله موارد عجيب در رفتار صدام مرموز عمل كردن او بود. ديكتاتور عراق چنان مرموز بود و اطلاعات را سربسته نگاه مي داشت كه رهبران ارشد نظامي اش از شنيدن اينكه عراق سلاح كشتار جمعي ندارد، حيرت زده شده بودند. صدام سه ماه پيش از شروع جنگ به فرماندهان نظامي اش گفت كه هيچ سلاح كشتار جمعي در كار نيست. اين موضوع روحيه فرماندهان نظامي را به شدت تخريب كرد چون آنها به زرادخانه هاي پنهان گاز سمي يا سلاح ميكروبي براي دفاع از كشور چشم اميد بسيار داشتند.

اسناد محرمانه نشان مي دهد، صدام حتي در روزهاي آخر هم نگران كودتا و شورش داخلي بوده و از خيانت فرماندهان و سربازانش هراس داشت. او تصميمات مهم و حياتي را خودش مي گرفت و براي مشورت نظامي به پسرانش تكيه مي كرد. تدابير امنيتي كه صدام به اجرا مي گذاشت چنان پيچيده بود كه گاه سردرگمي نيروهايش را به دنبال داشت.

صدام يك ژنرال كم توان و مشهور به شراب خواري را در رأس گارد ويژه جمهوري قرار داده بود و حفاظت از پايتخت را به او سپرده بود. تنها دليل انتخاب اين فرمانده بي كفايت، وفاداري او به صدام بود. صدام همچنين بر تك تك جزئيات جنگ به صورت مستقيم نظارت و فرماندهي مي كرد و به هيچ يك از فرماندهان اجازه نمي داد بدون اطلاع او نيروها را از بغداد جابه جا كنند. همچنين ارتباطات همه فرماندهان نظامي زير نظر مستقيم صدام قرار داشت.

فعاليت نيروهاي فدايي بدون اطلاع فرماندهان نظامي ديگر انجام مي شد. واحدهاي گارد جمهوري اجازه نداشتند با واحدهاي ديگر رابطه برقرار كنند و فرماندهان حتي نمي توانستند نقشه دقيق زمين هاي نزديك فرودگاه بغداد را داشته باشند چون محل و مكان كاخ هاي ديكتاتور در آن مشخص و شناسايي شده بود.

اينها جزئيات اطلاعاتي است كه مقامات پنتاگون با دقت و پيگيري جمع آوري كرده اند تا به چگونگي فعاليت صدام و اداره كردن جنگ از سوي او آگاه شوند.

تحليلگران و گروههاي تحقيق آمريكايي بيش از مقام مسئول عراقي و افسر نظامي اين كشور را بازجويي كرده و براي به دست آوردن اطلاعات از آنها از ابزارهاي مختلفي استفاده كرده اند. از جمله اين ابزارها تدارك شام و ضيافت مفصل براي اين مسئولان عراقي بود تا آنها احساس راحتي كرده و اطلاعات مخفي خود را در اختيار بازجوها قرار دهند. از نظر مسئولان نظامي آمريكا اين اطلاعات بسيار باارزش و موثق است چون صحت آنها از طريق تكرار شدن از زبان مقامات متعدد در بازجويي هاي جداگانه به اثبات رسيده است. از اين بازجويي ها بيش از مدرك و سند به دست آمده است. نسخه اي غيرمحرمانه از اين گزارش تحقيق قرار است بعد از بازبيني توسط فرمانده مشترك كل نيروهاي مسلح آمريكا، به زودي منتشر شود. نسخه محرمانه اين گزارش در آوريل آماده شد. اين گزارش كه با نام «عمليات آزادي عراق از نگاه عراقي ها» تهيه شده، نشان مي دهد صدام احتمال يك حمله تمام عيار از سوي آمريكا را دست كم گرفته بوده است.

طارق عزيز معاون سابق نخست وزير عراق به بازجويان آمريكايي خود گفته است: «چند هفته پيش از حملات به عراق، صدام هنوز فكر مي كرد كه آمريكا از نيروي زميني براي اين جنگ استفاده نمي كند و اين احتمال را بسيار دور از ذهن مي دانست. به اعتقاد صدام آمريكا وارد جنگ زميني نمي شد چون كاري بسيار پرهزينه بود.» اما دقيقاً اين اتفاق افتاد و محاسبات صدام درست درنيامد.

ديكتاتور عراق علي رغم شكست سنگيني كه در جنگ اول خليج فارس و در سال متحمل شده بود، آمريكا را دشمن اصلي خود نمي دانست و بيشتر از حمله آمريكا، از شورش شيعيان و تكرار وقايع سال همزمان با جنگ خليج فارس بيم داشت. نگراني شديد او از تهديدات داخلي، تلاش هايش را براي دفاع در برابر دشمن خارجي تحت تأثير قرار داد.

در سال عراقي ها سندي تدوين كردند كه حاوي برنامه ريزي جنگي و نظامي بود. در آن سند افسران عراقي با نگاهي به استراتژي روس ها، استراتژي جديدي براي دفاع از كشور پيشنهاد كردند. مبناي اين استراتژي آن بود كه همان طور كه روسيه براي شكست ناپلئون و بعدها ارتش هيتلر تن به عقب نشيني داد، عراق هم براي مقابله با ارتش مهاجم عقب نشيني تاكتيكي انجام مي دهد. از نظر افسران عراقي، قبيله هاي مسلح عراقي مانند پارتيزان هاي روس عمل مي كنند و تشكل هاي منظم مانند گارد جمهوري نقش چنداني نخواهند داشت.

صدام اين توصيه را رد كرد. مسلح كردن قبايل محلي براي دولتي كه در سايه وحشت از شورش به سر مي برد، بسيار خطرناك و غيرمنطقي است.

با رنگ باختن اين برنامه ريزي هاي متعارف دفاعي و نظامي و تأكيد و تمركز صدام بر توجه به تهديدات داخلي، يك نوآوري و طرح جديد بروز كرد و آن ايجاد نيروهاي شبه نظامي فدائيان بود. يكي از اهداف اصلي اين نيروها كه به اسلحه، موشك و مواد منفجره دستي ديگر مجهز شدند، حفاظت از مقرهاي حزب بعث و تحت كنترل داشتن شيعيان در صورت بروز شورش بود. قرار بود اين نيروهاي شبه نظامي كنترل اوضاع را به دست آورند و شرايط را آرام كنند تا نيروهاي مجهز تر ارتش از راه برسند.

فداييان به رهبري عدي پسر صدام نقش مهمي در بقاي حكومت بعث داشتند.

ايران همسايه شرقي عراق از دغدغه هاي هميشگي و اصلي صدام بود. ديكتاتور عراق هم مانند جورج بوش از فعاليت نظامي و هسته اي ايران بسيار بيم داشت. هر سال ارتش عراق تمريني نظامي انجام مي داد با نام «فالكون كلويي» كه هدف آن دفاع از عراق در مرز با ايران بود.

آمريكا تهديد درجه دو به شمار مي آمد زيرا صدام باور داشت واشنگتن نمي تواند متحمل خسارات سنگيني شود. در جنگ خليج فارس آمريكا قصد تصرف بغداد را نداشت. توجيه بوش پدر- رئيس جمهور وقت آمريكا- براي خودداري از پيشروي بيشتر، اجتناب از زيان ها و پيامدهاي منفي ناشي از اشغال عراق بود اما صدام تاكيد داشت كه آمريكا از خسارات و هزينه هاي چنين كاري بيم دارد.

نگراني اصلي صدام درباره حمله احتمالي آمريكا فقط تأثير چنين حمله اي بر شرايط جنوب عراق و شورش شيعيان عليه دولت بود. طارق عزيز به بازجويانش گفته است: «صدام نگران ناآرامي و شورش داخلي ميان قبايل پيش از حملات، در جريان آن و بعد از حملات آمريكا بود. اعضاي محفل داخلي صدام هم بر اين باور بودند كه حمله آمريكايي ها در صورت عملي شدن، فقط يك بمباران شديد براي تصرف چاه هاي نفت جنوب خواهد بود. هيچ كدام حتي فكر اين را هم نمي كردند كه قرار است سربازان آمريكايي مرحله به مرحله و آنقدر سريع به قلب بغداد برسند. البته صدام گام هايي براي اجتناب از وقوع جنگ برداشت. همزمان با جريان داشتن تلاش هاي ديپلماتيك از سوي فرانسه، آلمان و روسيه براي جلوگيري از وقوع جنگ، صدام پيشنهاد نظاميانش براي مين گذاري خليج فارس را رد كرد چرا كه از آن بيم داشت كه دولت بوش از اين اقدام به عنوان بهانه اي براي حمله استفاده كند.

در دسامبر سال ، صدام به فرماندهان ارشد خود گفت كه عراق سلاح غيرمتعارف همچون سلاح هسته اي، ميكروبي و شيميايي در اختيار ندارد. گروه تحقيق ويژه سيا كه كار بررسي سرنوشت برنامه تسليحاتي عراق را به عهده داشت در گزارش خود آورده است: صدام با اعلام اين موضوع در دسامبر يعني سه ماه قبل از شروع جنگ، مي خواست فرماندهانش بدانند كه نمي توانند در صورت بروز جنگ به سلاح ميكروبي و سمي وابسته باشند و خيالشان را از اين بابت آسوده كنند. اما به گفته طارق عزيز فاش شدن اين موضوع تأثير رواني بسيار بدي بر ارتش داشت و روحيه آنها را به شدت تخريب كرد.

صدام با اين اميد كه بازرسان تسليحاتي سازمان ملل هيچ دستاوردي در عراق نخواهند داشت، اجازه داد كه اين بازرسان به هرجا كه مي خواهند دسترسي داشته باشند.

با اين حال گردن گذاشتن صدام به خواسته هاي غرب، كامل و بي نقص هم نبود. گزارش ها و اظهارنامه هاي عراق براي سازمان ملل درباره زرادخانه هاي تسليحات مخفي اغلب كهنه و ناقص بودند. صدام اجازه نمي داد كه دانشمندان عراقي كشور را ترك كنند و مسئولان سازمان ملل در منطقه اي خارج از كنترل دولت با اين دانشمندان گفت وگو كنند.

هدف ديكتاتور عراق از يك سو حفظ قدرت بازدارندگي در برابر ايران و از سوي ديگر همكاري با بازرسان براي اجتناب از وقوع جنگ بود. صدام همزمان مي خواست بخشي از ابهامات را هم حفظ كند و اين همان استراتژي بود كه «ژنرال حمداني» در يك مصاحبه تلويزيوني از آن به عنوان سياست «بازدارندگي به وسيله ابهام» نام برد.

اين استراتژي به سوءتفاهم دوجانبه در برداشت ها منجر شد. در فوريه وقتي كالين پاول وزيرخارجه وقت آمريكا در شوراي امنيت سخن مي گفت، تصاوير و نوارهاي ضبط شده مكالماتي را به عنوان سند و مدرك ارائه كرد كه حاكي از تلاش عراقي ها براي پنهان كردن و پاك سازي سايت هاي مشكوك تسليحاتي بود. تلاش هاي صدام براي ابهام زدايي از برنامه هاي تسليحاتي گذشته از نظر آمريكا نشانه پنهان كاري مجدد بود. هر گامي كه دولت عراق برمي داشت تا از جنگ دور شود احتمال رويارويي نظامي را بيشتر مي كرد.

سخنان پاول در شوراي امنيت حتي بعضي از مقامات عراقي را هم تحت تأثير قرار داد. «عبدالتواب ملاهويش» كه از مسئولان صنعت نظامي عراقي بود، فكر مي كرد از همه اسرار دولت بغداد باخبر است. اما مدارك ارائه شده از سوي دولت بوش چنان جنجالي بود كه حتي او هم به ترديد افتاد. او به بازجويان گفته است: «من اطلاعات زيادي داشتم اما از اطلاعات ارائه شده از سوي دولت بوش حيرت كردم.»

با نزديك شدن جنگ، صدام تلاش ها و تدابيرش را براي سركوب شورش هاي احتمالي تشديد كرد. واحدهاي شبه نظامي فدائيان با همه تسليحاتشان در جنوب عراق مستقر شدند و صدام عراق را به چهار بخش تقسيم كرد كه رهبري هر يك را يكي از اعضاي محفل داخلي خودش به عهده گرفت. هدف از اين كار كمك به دولت درمقابله با چالش ها در آن شرايط بحراني بود.

به دليل بي اعتمادي صدام به ارتش و فرماندهان نظامي خودش، نيروهاي منظم ارتش بسيار دورتر از پايتخت و نزديك كردستان و مرز ايران مستقر شدند. از كل ارتش عراق فقط گارد ويژه جمهوري اجازه يافت كه درون بغداد باشد. محدوديت هاي دست و پاگير فراوان، هرگونه امكان تصميم گيري را از فرماندهان ارتش عراق گرفت.

وزير دفاع عراق بعد از جنگ ايران و عراق عنوان و جايگاه مهم و قابل توجهي در بغداد به دست آورد. اما نفوذ چنداني نداشت.

او در بازجويي هايش با اشاره به پسر صدام گفته است: «من به دستيار قصي تبديل شده بودم و فقط اطلاعات را جمع آوري مي كردم و به او منتقل مي نمودم.

صدام براي حفاظت از بغداد ژنرال برزان عبدالغفور سليمان مجيد التكريتي را كه از پسرعموهاي نزديكش بود، انتخاب كرد. او فرماندهي نيروهاي گارد ويژه جمهوري را به عهده گرفت و علي رغم آنكه تجربه فعاليت اين چنيني را نداشت و به شراب خواري و بي كفايتي شهره بود، تنها به دليل وفاداري به صدام، چنين عنوان مهمي را به دست آورد.

همه فعاليت هاي فرماندهان و اعضاي گارد جمهوري زير نظر قرار داشت و حتي در خصوص ترين مكان ها توسط ابزارهاي جاسوسي دنبال مي شدند. با شروع جنگ، فرماندهان ميداني با محدوديت هاي گسترده اي روبه رو شدند كه ممنوعيت برقراري ارتباط با خارج از ميدان جنگ از جمله اين محدوديت ها بود. بنابراين فرماندهان درباره موقعيت واحدهاي ديگر فقط به حدس و گمان بسنده مي كردند.

حتي وقتي آمريكايي ها به سرعت به سمت شمال در حال پيش روي بودند، صدام باز هم اين تهديد را جدي نگرفته بود. فدائيان صدام با مقاومت خود متحدين را شگفت زده كرده بودند اما حتي اين مقاومت دور از انتظار شبه نظاميان هم از سرعت پيش روي نيروهاي آمريكايي كم نمي كرد.

ژنرال حمداني در نشست دوم آوريل به درستي پيش بيني كرد كه ارتش آمريكا قصد عبور از شهر كربلا و پيش روي به سمت بغداد را دارد. اما وزير دفاع عراق متقاعد نمي شد و مي گفت كه حمله از جنوب فقط يك تله است تا پيش روي از غرب صورت بگيرد. برهمين اساس صدام به ارتش عراق دستور داد تا براي حمله از سوي اردن آماده شوند.

چهار روز بعد، وقتي ارتش آمريكا حمله به بغداد را شروع كرد، صدام متوجه اين خطاي محاسباتي شد اما ديگر زماني باقي نمانده بود. در آن روز او در يك خانه امن در محله منصور بغداد با اطرافيانش ديدار كرد و از طارق عزيز خواست نامه اي هشت صفحه اي را براي آنها قرائت كند.

هنگام قرائت آن نامه هيچ نشانه اي از احساساتي شدن در چهره صدام ديده نمي شد. به گفته طارق عزيز در بازجويي ها، ديكتاتور عراق يك مرد شكست خورده به نظر مي رسيد و آن نامه در حقيقت، وداع او بود. دوران حكومت او به سر آمده بود.

بیانیه جبهه ملی ایران در خارج از کشور

2011-12-01T13:06:00.001-08:00

حمله بسیجی ها به سفارت بریتانیا درتهران که روز سه شنبه 29 نوامبر صورت گرفت ، جمهوری اسلامی
را بیش از پیش در انزوای جهانی قرار خواهد داد ، بطوریکه پس از مدت کوتاهی شورای امتیت سازمان ملل
ان حمله را محکوم نمود و روابط ایران با بریتانیا کاملا قطع گردید .
این حکومت تنها با ایجاد بحران میتواند به حیات خود ادامه دهد . بخشی از رهبران جمهوری اسلامی اصولا
بدنبال جنگ افروزی هستند و جمعی دیگر برای از میدان بیرون کردن رقیبان خودی بحران افرینی میکنند
هر انچه که هدف انان از دست زدن به این گونه اعمال بیخردانه باشد مردم ایران را در شرائط سخت تری
قرار میدهد و ممکن است در نهایت به برخورد نظامی منجر شود .
البته پس از تصویب طرح کاهش مناسبات با بریتانیا در مجلس ایران بود که این حمله ، و باحتمال قوی با اطلاع
خامنه ای ، بمرحله اجرا گذاشته شد ، بویژه که قبل از ان انگستان تحریم بانک مرکزی ایران را اعلام نموده بود
اکنون باید در انتظار تحریمها و فشارهای بیشتری از جانب قدرتهای بزرگ جهانی به جمهوری اسلامی و نهایتا
ایرانیان در داخل و خارج از ایران بود
جبهه ملی ایران در خارج از کشور حمله عوامل جمهوری اسلامی به سفارت بریتانیا در تهران را
شدیدا محکوم مینماید

کمپین بین المللی حقوق بشر: حکومت، کروبی را برای «اعترافات تلویزیونی» آماده می کند

2011-08-28T11:31:00.000-07:00

کمپین بین المللی حقوق بشر: حکومت، کروبی را برای «اعترافات تلویزیونی» آماده می کند

مهدی کروبی

۱۳۹۰/۰۶/۰۶

یک روز پس از آنکه فاطمه کروبی از «بازداشت انفرادی» مهدی کروبی در آپارتمانی «بسیار کوچک» خبر داد، کمپین بین‌المللی حقوق بشر در ایران به نقل از یک منبع آگاه اعلام کرد که مقامات امنیتی جمهوری اسلامی قصد دارند آقای کروبی را برای اعترافات تلویزیونی آماده کنند.

این کمپین اعلام کرده است که از طریق یک منبع آگاه حکومتی مطلع شده که حکومت اقدام به استخدام «چند روانشناس» کرده تا آقای کروبی را برای حضور در تلویزیون آماده کنند.

کمپین بین المللی حقوق بشر می گوید که منظور از روانشناس، «کارشناسان ورزیده نیروهای امنیتی» هستند که از طریق «شکنجه روانی» متهمان را دچار از هم گسیختگی روانی می‌کنند تا فرد بپذیرد جلوی دوربین حاضر شود.

هادی قائمی، سخنگوی کمپین با تاکید بر این‌که در شش هفته گذشته «هیچ‌کس» از مهدی کروبی خبری نداشته است، شرایط بازداشت این رهبر مخالفان را «غیر قانونی و غیر قابل توجیه» خوانده و گفته است: «همگان باید بسیار نگران سلامتی و جان کروبی باشیم.»

پیشتر فاطمه کروبی در گفت‌و‌گو با سایت «سحام نیوز»، پایگاه اطلاع‌رسانی مرتبط با مهدی کروبی، گفته بود که آقای کروبی «از اول ماه رمضان به یک خانه جدید منتقل شده و در بازداشت انفرادی به سر می‌برد».

خانم کروبی خاطرنشان کرده که مهدی کروبی از ابتدای حبس تاکنون از کلیه حقوق اولیه زندانی ماندن حق هواخوری، ملاقات و داشتن روزنامه و کتاب محروم بوده و افزوده است که این امر می‌تواند به وضعیت جسمی آقای کروبی صدمه وارد کند.

پس از فراخوان مشترک میرحسین موسوی و مهدی کروبی برای برگزاری راهپیمایی مخالفان دولت در همدردی با مردم تونس و مصر در بهمن ماه ۸۹، این دو نفر به همراه همسرانشان در حصر خانگی قرار گرفتند.

کمپین بین‌المللی حقوق بشر «علی خامنه‌ای و نزدیکترین اشخاص در بیت وی» را مسئول مستقیم حصر آقای موسوی و کروبی دانسته و خواستار آزادی سریع و بدون قید و شرط آن‌ها شده است.

هادی قائمی در این خصوص گفته است: «قوه قضائیه ایران و شخص آقای صادق لاریجانی، نه تنها در برابر اقدامات مقامات امنیتی دست و پابسته و ناظر است، بلکه خود در ادامه و استمرار روند نقض حقوق قضایی مشارکت عامدانه و جدی دارد و این جز آن نیست که رهبر ایران خود بر چگونگی رفتار کنونی با مهدی کروبی و میرحسین موسوی مهر تایید زده باشد.»

در آستانه ۲۵ مردادماه - همزمان با ششمین ماه حبس خانگی مهدی کروبی، میرحسین موسوی و همسران آنها - ده‌ها فعال سیاسی و مدنی و چندین تشکل حامی حقوق بشر و جنبش سبز، در نامه‌ای سرگشاده به نهادهای بین‌المللی، خواستار اقدام جهانی برای پایان دادن به حبس این چهره‌های شاخص جنبش اعتراضی ایران شده بودند.

انگیزه شکل گیری نهاد مردمی از سوی بخشی از کنشگران سیاسی در درون و برون از ایران

2011-08-27T05:19:00.000-07:00

تجزیه طلبی و راه رویارویی با آن

2011-08-23T07:45:00.000-07:00

مهندس هوشنگ کردستانی

شعار تجزیه طلبی و جدایی خواهی که گهگاه از سوی برخی افراد ناآگاه فریب خورده یا خود فروخته مطرح می شود، نباید باعث انحراف و سر در گمی آزادیخواهان از مسیر درست رسیدن به استقلال و آزادی و استقرار حاکمیت ملی گردد.

در درازای تاریخ پر نشیب و فراز ایران که غالباً با فرمانروایی خودکامگان و مستبدان همراه بوده، مسـئله جدایی خواهی گاه و بی گاه آشفتگی هایی را پدید آورده است. در گذشته شکل برخورد با تجزیه طلبان به گونه‌ای بود که اکنون دوران آن سر آمده است.

در دوران پیشین، اگر شخصی یا گروهی در گوشه‌ای از خاک ایران عَلَم طغیان یا خودمختاری بر می افراشت، پادشاه که فرمانروای مطلق و حاکم بی چون و چرای کشور بود، با لشگر کشی و از میان بردن جدایی خواهان آرامش را برقرار می کرد. گاه نیز فرمانروا بود که در جنگ شکست می‌خورد و چه بسا با کشته شدن او، پادشاهی به تجزیه طلب منتقل می شد.

یکی از نمونه‌های تاریخی خروج محمود، رئیس طایفه غلجایی، از منطقه افغانستان بود. او که در تاریخ به محمود افغان معروف است، نخست پرچم جدایی و استقلال بر افراشت، سپس با آگاهی از ضعف تصمیم گیری دربار صفوی به رویارویی با پادشاه پرداخت وپس ازتسخیراصفهان و تسلیم شاه سلطان صفوی خودرا پادشاه ایران خواند.

پدیده تجزیه طلبی و جدایی خواهی نه تنها در طول تاریخ در کشور ما، بلکه در سایر کشورها هم وجود داشته و اکنون نیز در بسیاری از کشورهای جهان دیده می شود.

در دوران اخیر، نحوة برخورد دولت ها با این پدیده به دو شکل انجام گرفته است. در کشورهایی که حکومت هایشان به شیوه دیکتاتوری اداره می شود، برخورد با تجزیه طلبان نظامی و قهرآمیز است.

در گذشته با شکست نظامی جدایی خواهان موضوع خاتمه پیدا می کرد، ولی اکنون با وجود شکست نظامی، به صورت عملیات چریکی و گاه همراه با عملیات انتحاری می‌تواند ادامه یابد و تنها با پیروزی نظامی نمی‌توان شعله های آتش آنرا خاموش کرد.

تجربه پاکستان که به استقلال بنگلادش انجامید و اریتره و سودان که منجر به پدید آمدن سودان جنوبی گردید را می‌توان در ا ین زمره دانست.

شعار تجزیه طلبی در کشورهای صاحب دمکراسی نیز دیده شده است، اما به دلیل عدم استقبا ل مردم منطقه، موفق نبوده و راه به جایی نبرده است.

نمونه‌هایی از این نوع در اروپا، کُرس (فرانسه) باسک (اسپانیا و فرانسه)، کاتالان (اسپانیا)، ولز و اسکاتلند (انگلستان) و کِبِک (کانادا) مشاهده می شود. در این کشورها در رویارویی با تجزیه طلبی کمتر از زور و نیروی نظامی استفاده می شود، حتی در مواردی، مانند «کِبِک» برای آگاهی از خواست مردم همه‌پرسی نیز انجام داده‌اند ولی اکثریت خواهان ساکنان منطقه خواهان جدایی واستقلال نشده اند

حال این پرسش پیش می‌آید که چرا شعار تجزیه طلبی در سرزمین های عقب‌مانده یا قدرتمند اقتصادی و نظامی که مردم از آزادی و مردم سالاری برخوردار نیستند، شعار جدایی خواهی حمایت مردمی می‌یابد ولی در کشورهای صاحب دمکراسی نه؟

پاسخ به این پرسش در آن نهفته است که مردم این کشورها از نعمت آزادی و حاکمیت ملی برخوردار و در سرنوشت سیاسی کشور و امور منطقه خود دخالت دارند یعنی، شرایطی که باعث شکوفایی اقتصاد و رفاه زندگی می شود.

در کشورهای عقب‌مانده یا عقب نگاه داشته شده، نبودِ آزادی که با نبودِ استقلال به مفهوم واقعی آن همراه است، مانع و سدّی در برابر شکوفایی استعدادها ایجاد می‌کنند که منجر به عقب‌ماندگی اقتصادی و گسترش فقر در جامعه می گردد. شعار تجزیه طلبی که استقلال، آزادی، عدالت اجتماعی و بهبود شرایط اقتصادی را وعده می دهد، می‌تواند مقبولیت مردمی پیدا نماید.

نبود ِ استقلال و آزادی همراه با نارضایتی مردم از حکومت گران گاه می‌تواند به مذهب نیز حقانیت بخشد و دکّانداران دین با طرح شعار استقلال، آزادی و دادن وعده شرایط بهتر اقتصادی و رفاه زندگی از حمایت آن‌ها برخوردار گردند و پس از رسیدن به قدرت، همه آثار آزادی و استقلال به مفهوم واقعی آنرا پایمال کرده و فقر و تهی دستی جامعه را به مراتب بدتر از گذشته سازند.

آنچه در ایران و کشورهای همجوار ما اتفاق افتاد و بی تردید با سلطه گری و استعمار پیوند داشت و اکنون می‌رود تا در کشورهای خاورمیانه عربی تکرار گردد، نمونه‌هایی از این دست می باشند.

بنابراین، آزادیخواهان و ملی گرایانی که به حق نگران تجزیه ایران هستند باید پیش از هر چیز در جهت تحقق آزادی و استقرار مردم سالاری و از میان برداشتن تبعیض که همزاد استبداد و خودکامگی است، تلاش و کوشش نمایند.

زمانی که در ایران آزادی و استقلال واقعی و عدالت اجتماعی تحقق یابد، بی تردید شعار تجزیه طلبی- ولو از پشتیبانی بیگانگان هم برخوردار باشد - ره به جایی نمی‌بَرَد و مردم میهن دوست استان ها و اقوام غیور و سلحشور ایران هیچ‌گاه حاضر به جدایی از سرزمین مادری و رسیدن به جدایی یا پیوند با هیچ همسایه‌ای نخواهند بود و چون گذشته با تکیه بر مشترکات فرهنگی، شکوفایی و یگانگی خود را پاسداری خواهند کرد.

باید دانست که اقوام تشکیل‌دهنده ملت ایران، تا چه اندازه به ایران دلبستگی دارند و چگونه با گزینش نام های ایرانی، برپایی آئین ها و سُنّت های ملی به بهره برداری از نام و شرافت اسطوره های تاریخی احترام می‌گذارند و به حفظ یکپارچگی سرزمین مادری که هویت ملی آنان را تشکیل می دهد، پایبند و معتقد هستند. اقوام غیور و میهن پرست کُرد که نگارنده افتخار تعلق به آن قوم را دارد تاریخ تأسیس امپراتوری ایران زمین را به جای روزِ به پادشاهی رسیدن کوروش بزرگ، روزِ بنیانگذاری سلسله ماد می‌دانند و قوم کُرد را به درستی آغاز کننده نظام امپراتوری بشمار می آورند. از این رو، هموطنانی که نگران شعار تجزیه طلبی و جدایی خواهی که این روزها به گوش می‌رسد هستند، بیش از هر چیز باید بکوشند استقلال-آزای و حاکمیت ملی راجایگزین نظام استبداد سیا سی- مذهبی حاکم برکشورسازند وهمه اقوام وتیره های ایرانی رادر هماهنگی های برابر قراردهند.

کسانی که می‌گویند «اگر قرار باشد یک وجب خاک مقدس ایران از مام وطن جدا گردد، پشت سر نظام می ایستیم» باید توجه داشته باشند که وجود و تداوم نظام کنونی است که خطر تجزیه طلبی را پدید آورده و به آن دامن می زند. از این رو، برای حفظ تمامیت ارضی به جای آنکه پشت سر حکومت استبدادی قرار گیرند بهتر است که در رویارویی با آن برخاسته و با برپایی نظامی برخاسته از اراده مردم، آزادی‌های فردی و اجتماعی را تحقق بخشیده و به وابستگی اقتصادی و سیاسی کشور به بیگانگان پایان دهند.

باید توجه داشت که سردمداران جمهوری اسلامی به دو دلیل از طرح شعار تجزیه طلبی ناخرسند نیستند:

1- به دلیل آنکه آزادیخواهان و مخالفان استبداد مذهبی به جای رویارویی با نظام پشت سر آن‌ها قرار گیرند.

2- با توجه به آنکه سرنگونی جمهوری اسلامی در پیدایش یک همبستگی ملی و سراسری است. به همین دلیل با همه توان و قدرت استبدادی مانع شکل‌گیری این همبستگی در درون کشور شده و اکنون نیز از راه‌ها و شیوه‌های گوناگون می کوشند مانع ایجاد همبستگی ملی میان ایرانیان بیرون از کشور شوند.

طرح شعار تجزیه طلبی می تواند در میان آزادی خواهان تفرقه ایجاد کرده مانع شکل گرفتن همبستگی ملی گشته و یا دست کم آنرا به تأخیر اندازد.

پس از فروپاشی روسیه شوروی اگر در ایران نظامی صاحب دمکراسی وجود می داشت، این امکان می‌بود که بخش‌هایی از سرزمین های جدا شده از سرزمین مادری به دامن وطن برگردند و این امید هم بود که با یکی شدن مردم سرزمین هایی که از هزاره های گذشته دارای تاریخ و فرهنگ مشترک بوده‌اند با یک اتحاد وپیوند اقتصادی – سیاسی قدرتی پدید آورند که حافظ بقای آنها در دنیای آشوب زده ومتحول کنونی باشد ولی وجود حاکمیت استبداد مذهبی بر ایران و سیاست‌های نادرست و نابخردانه ای که کاربدستان جمهوری اسلامی پیش گرفته اند، امکان سودبری از فرصت تاریخی پدید آمده را در التیام بخشیدن روابطه ارمنستان و آذربایجان شمالی وهم آهنگی میان آن‌ها با ایران را از میان برد. فرصت بی مانندی که امکان تکرارش در شرایط فعلی بسیار ضعیف بنظر می رسد.

اکنون اگر بیست و هفت کشور اروپایی با فرهنگ، زبان و تاریخ متفاوت و برخوردهای نظامی خونین می‌توانند به خاطر منافع مشترک با هم متحد شوند، دلیلی وجود ندارد که مردم سرزمین هایی که دارای تاریخ، فرهنگ، گاه آداب و رسوم و زبان مشترک هستند نتوانند اتحاد اقتصادی و سیاسی قدرتمندی را بنیان گذارند.

تنها راه برآورده شدن این آرزوی بزرگ آن است که مردم در این سرزمین ها از نعمت استقلال و آزادی برخوردار باشند تا در سایه مردم سالاری، دولت مردانی را بر گزینند که به منافع بزرگ این اتحاد و قدرت بزرگ برآمده از آن بیاندیشند و به خواست مردم خود جامة عمل بپوشانند و با تلاش‌های خود، آسیای مرکزی و غربی و نیز قفقاز تاریخی را به منزلت فرهنگی و سیاسی که در گذشته داشت، باز رسانند. بی تردید این اتحاد همانند اتحادیه های دیگر آسیایی موجب رشد و پیشرفت کشورهای تمدن ساز یاد شده آسیایی خواهد شد.

کابوسِ ًانتخاباتً و تشتت در جبهه ًاصولگرایانً

2011-08-18T00:52:00.000-07:00

کابوسِ ًانتخاباتً و تشتت در جبهه ًاصولگرایانً

امّا پرسش بزرگ این است با توّجه به همهء دسته بندیها و رقابت های سیاسی که هم اکنون در درون ساختار رژیم و ما بین باندهای قدرت، آنهم در سطح رهبری، در جریان است آیا ًجبهه پایداری انقلاب اسلامی ً تحت صیانت مستقیم ًرهبری ً موفق خواهد شد تا جبهه ای متحد از همهء ًاصولگرایان سنتیً را سامان دهد؟ این پرسش در مقطعِ زمانی مطرح است که به اعتراف سران روحانی نظام، کشش و اعتبار سیاسی و مذهبی ًرهبر ً در بین مراکز قدرت و دینی حکومت کاملا ً ریزش کرده است. در همین رابطه پیشتر آیت الله مصباح یزدی اعتراف میکند و میگوید؛ ًخطری بزرگ و بی سابقه ای نظام اسلامی را تهدید میکند و آن بی اعتقادی مقام های ارشد نظام اسلامی به ولایت فقیه است.ً آیت الله مصباح یزدی از این نیز فراتر رفته و میگوید؛ ً تردید و بی اعتقادی به ولایت فقیه تا درون حوزه های علمیه رسوخ کرده است ً.

کوروش اعتمادی

18 آگوست 2011

koroush_etemadi@hotmail.com

ًرهبر ً از پیش آگاه بود، در آستانه ًانتخاباتِ ً دورِ نهم مجلس شورای اسلامی، تشتت در بین محافل سیاسی جبهه ًاصولگرایان ً، همچون دیگر دسته بندیهای درون حکومت، گسترده و خطر آفرین برای موجودیت نظام جمهوری اسلامی است. از همین رو به سبب چنین فضای سیاسی متشنج، او مجبور میگردد تا برای ایجاد یک آرامش نسبی و ًهمدلی ً ما بین دستجاتِ متعدد جبهه ًاصولگرایانً، چند تن از دوستان و خویشان خود را مأمورکند تا با نشست و گفتگو با سرکرده گروه های ًاصولگراً ً یک انسجام نسبی در بین آنها در رابطه با ًانتخاباتِ ً دور نهم مجلس شورای اسلامی بوجود آورند. بی شک انتخاب کمیته ای تحت عنوان کمیته 7+8 و یا کمیته ًجبهه پایداری انقلاب اسلامیً، متشکل از نمایندگان وابسته به گروه بندیهای جبهه ًاصولگرایان سنتیً، بیانگر اختلافات عدیدی است که پیکرهِ ًاصولگرایان ً را در برگرفته است.

کمیته ًجبهه پایداری انقلاب اسلامی ً و یا همان کمیته ًجبهه پایداری ً متشکل ازآیت الله مهدوی کنی (رئیس مجلس خبرگان و جامعه روحانیت مبارز)، آیت الله محمد یزدی (رئیس جامعه مدرسین قم)، آیت الله مصباح یزدی (رئیس بنیادِ پژوهشِ آیت الله خمینی)، غلامعلی حداد عادل (نماینده مجلس)، علی اکبر ولایتی (وزیر امورخارجه بیت رهبری)، حبیب الله عسگراولادی مسلمان (رایزن حزب مؤتلفه)، عباسعلی کدخدائی (سخنگوی شورای نگهبان) و سردار سپاه محصولی (وزیر سابق کشور و رفاه دولتِ احمدی نژاد) میباشد، که همگی این آقایان از مُریدان تمام و کمال به ًرهبری ً و بخشا ً دسته های گوناگون از ًاصولگرایان ً را نمایندگی میکنند. امّا بنظر میرسد گزینش این افراد برای تعیین یک لیست مشترک از همهء ًاصولگرایان سنتی ً برای دورِ نهم ًانتخاباتِ ًمجلس شورای اسلامی مورد توافق و تأیید دیگر دسته بندیهای جبهه ًاصولگرایان ً نبوده و بدین سبب پس از رایزنیها بسیار، اعضای کمیته ًجبهه پایداری انقلاب اسلامی ً از 7 تن به 15 تن افزایش مییابد تا کمیته ای تشکیل شود که نمایندگی همهء دسته بندیهای درون جبهه ًاصولگرایان سنتی ً را بکند. کمیته 7+8، وظیفه دارد بر اساس حکم ولی فقیه رژیم تنها یک لیست، لیست مشترکی از همهء نمایندگی های باندهای درون جبهه ًاصولگرایان سنتی ً برای دورِ نهم ًانتخابات ً مجلس شورای اسلامی را تنظیم کنند.

امّا ظاهراً ًبنظر میرسد با افزایش تعداد تشکیل دهنده کمیته ًجبهه پایداری انقلاب اسلامیً، از 7 تن به 15 تن، نزاعِ باندهای درون جبهه ًاصولگرایان سنتی ً کاهش نیافته است. محمد رضا باهنر، نایب رئیس مجلس، که خود از وابستگان به جبهه ًاصولگرایان سنتی ً میباشد، سخت به دیگر دسته بندیهای ًاصولگرایان ً میتازد و آنان را مورد انتقادات شدید قرار میدهد، چرا که بزعم او دسته ای از ًاصولگرایان ً خود را ًاصولگرایان مطلق ً و ً خاص ً برمیشمرند. محمد رضا باهنر میگوید وقتی از این دسته ًاصولگرایان مطلق ً و ًخاص ً پرسش میشود دلایل شما برای ًخاص ً بودن چیست، بی آنکه استدلالی را در این رابطه مطرح کنند پاسخ میدهند؛ ًمصداق اصولگرای ما هستیمً و بهمین خاطر خود را ً مطلق ً میدانیم.

در راستای همین نزاعها، حمید رسایی نماینده مجلس از حضور برخی از افراد در کمیته 7+8 ابراز نارضایتی میکند. او پیش از هر چیز به نحوه ترکیب این کمیته انتقاد دارد. حمید رسایی تا حدودی برترکیب گروه 7 نفره که شامل حبیب الله عسگراولادی مسلمان، غلامعلی حداد عادل، علی اکبر ولایتی و چهار نماینده جامعه مدرسین حوزه علمیه قم و جامعه روحانیت مبارز میباشند مُهر تأیید میگذارد، امّا به ترکیب گروه 8 نفره معترض است. او میگوید؛ ًباید پرسید این تعداد 8 نفراز کجا آمده اند و بر چه اساسی این افراد نمایندگی همهء طیف های اصولگرایان را میکنند ً. ظاهرا ً اختلاف بر سر اعمال نفوذ بیشتر علی لاریجانی ( رئیس مجلس و یکی از رهبرانِ گروه ً پیروان خط امام و رهبری ً) در هر دو کمیته 7 نفره و 8 نفره است. مخالفین معتقدند که علی لاریجانی در دسته بندیهای گروه های ًاصولگرایان سنتی ً جریان سیاسی محسوب نمیشود که هم اکنون دو نمایند در کمیته 8 نفره و یک نماینده در کمیته 7 نفره داشته باشد. با این احتساب بسیاری معتقدند علی لاریجانی در کمیته 15 نفره سه نماینده دارد که بنا دارند علایق سیاسی او در این مجموعه را پیش برند. البّته لازم است اشاره کنم گروه ً پیروان خط امام و رهبری ً که علی لاریجانی یکی از اعضای آن میباشد، از 14 گروه سیاسی ًاصولگرا ً تشکیل شده است که حبیب الله عسگراولادی دبیر کلی آنرا بعهده دارد. از مهمترین گروه های عضو این جبهه ًجامعه اسلامی مهندسین ً و حزب مؤتلفه است که شاخص ترین فرد در ًجامعه اسلامی مهندسین ً، محمد رضا باهنر است که نایب رئیسی مجلس شورای اسلامی را بعهده دارد. امّا در این بین محسن رضایی فرماندهِ سابق سپاه پاسداران در پی یافتن جایگاه خود در بین ًاصولگرایان ً و احیانا ً فرصتی برای کسب کرسی در مجلس شورای اسلامی آینده است. آیت الله مهدوی کنی در گزارشی به ً کمیته وحدت اصولگرایان ً اعلام میدارد؛ ً بتازگی محسن رضایی با او تماس گرفته و تصریح کرده است، اگر او جزء ًاصولگرایان ً است پس چرا نماینده ای در ًکمیته وحدت اصولگرایان ً نداردً.

تشتت و دسته بندیهای متعدد در جبهه ً اصولگرایان سنتی ً امری است واقعی و طبیعی، آنهم در نظام سیاسی که اساس پایه های ایدئولوژیکی و فکری بنیانگذارانش مبتنی بوده است بر اندیشه و فرهنگ سیاسی قبیله ای و عشیرتی. بی شک این انتظار بیهوده ای است که اگر باور داشته باشیم روزی در ساختار این نظام مذهبی همچون دیگر نظامهای مدرن سیاسی، زندگی سیاسی جمعی و حزبی شکل خواهد گرفت که منعکس کننده نظم اجتماعی دمکراتیک و مدنیت است. آنچه که اساس این نظام سیاسی قرون وسطایی در حوزه سیاست را تشکیل میدهد حضور باندهای متعدد قدرت است که پیش از سه دهه است با توطئه و نیرنگ در پی نابودی یکدیگر بوده اند و تنها و تنها به قدرت اندیشیده اند، نه به آبادانی مملکت. اصولاً بنیانگذاران وحکومتگرانِ کنونی جمهوری اسلامی در هیچ کاتگوری سیاستِ امروز جهان قرار نمی گیرند که تصور کنیم روزی آنها خواهند پذیرفت در این سرزمین پهناور با وجود چنین ملت بزرگی، زندگی سیاسی بنیاد گذارند که جنبه های مدنی آن مشهود و ملموس باشد. از همین رو است امروز به آشکار مشاهده میکنیم چگونه رهبران این نظام، معترف به وضعیت آشفته سیاسی در این کشور هستند و چه مذبوحانه تلاش میکنند برای ماندگار شدن این جمهوری جعلی سروسامانی به این وضعیت آشفته بدهند. حبیب الله عسگراولادی مسلمان عضو کمیته 7 نفره ًجبهه پایداری انقلاب اسلامیً که از یک سو رایزن حزب مؤتلفه اسلامی و رهبر جبهه ًپیروان خط امام ورهبریً میباشد، از پیش به وضعیت آشفته کشور و درهم ریختگی جبهه ًاصولگرایان سنتی ً اشاره میکند و تأکید دارد ؛ ًکه ایت الله خامنه ای از فضای سیاسی کشور راضی نیست و باید شرایطی فراهم شود که آرامش در کشور برقرار شود ً. او همچنین اشاره میکند؛ ً با میرحسین موسوی و مهدی کروبی و ًاهل فتنه ً آشتی ناپذیریم، چرا که آنها تمام پل های بازگشت به انقلاب را خراب کردند ً. در همین رابطه غلامعلی حداد عادل قوم و خویش ًرهبرً و عضو کمیته وحدت ً اصولگرایان سنتی ً نیزمیگوید؛ ًآیت الله خامنه ای مایل نیست که اصولگرایان با بیش از یک لیست در انتخابات آینده مجلس شرکت کنند ً. غلامعلی حداد عادل تأکید میورزد؛ ً هر گونه اختلاف درونی و غفلتی در جبهه اصولگرایان موجب خواهد شد که ًجریان انحرافی ً و ًجریان فتنه ً از فرصت استفاده کنند ً. در رابطه با ستیزگری گروه های درونِ جبهه ًاصولگرایان سنتی ً با یکدیگر، حمید رضا ترقی، عضو شورای مرکزی حزب مؤتلفه، تإکید میکند ؛ ً هدف از تشکیل ًجبهه پایداری ً مقابله با جریان انحرافی است که در درون دولت بوجود آمده و جلوگیری از متمایل شدن اصولگرایان به سمت هاشمی رفسنجانی در انتخابات دور نهم مجلس شورای اسلامی است ً. یعنی به نوعی هنوز برخی از ًاصولگرایانً خطر هاشمی رفسنجانی در نظام را جدّی قلمداد میکنند که ممکن است در جابجایی دسته بندیهای سیاسی، جناحی از ًاصولگرایان ً به سمت او جلب شوند. البّته لازم است اشاره شود این خطر بیشتر درخود حزب مؤتلفه اسلامی است که درگیرودار همهء نزاعها ممکن است تعدادی از آنها به سوی هاشمی رفسنجانی متمایل شوند.

روشن است در رابطه با همهء این مباحث، رایزنیها و تلاشها متّوجه یک واقعیت میشویم که جبهه ًاصولگرایان سنتی ً، که چشم امید ًرهبری ً برای تثبیت نظام بدانها دوخته شده است، جریانی یک دست و هماهنگ با یکدیگر نیستند. جبهه ًاصولگرایان سنتی ً همانند همهء دسته بندیهای سیاسی جمهوری اسلامی در طی این سه دهه فاقد ویژگیهای اجتماعات، نهادهای سیاسی و مدنی جوامع مدرن و دمکراتیک میباشند. مبنای بهم پیوستگی همهء دسته بندیهای سیاسی در جمهوری اسلامی در طول این سه دهه بر اساس منافع گروهی و خانوادگی و زد و بندهای سیاسی استوار بوده است. هیچیک از این دسته بندیها شالوده های سیاسی نهادها و اجتماعاتِ دمکراسیهای مدرن امروزی را نداشته اند و از سویی دیگر میدانیم سران نظام در طی این سه دهه از چنان فرهنگ سیاسی برخوردار نبوده اند که اجازه دهند در جامعه نهادها و تشکلات حزبی مدرن و دمکراتیک مبتنی بر گرایشهای متفاوت سیاسی شکل گیرند که امروز به درد این باند بازهای توطئه گرانِ مبتلا نشوند که خود از درون در تلاشی و آشفتگی نظام دستی بالا دارند.

در همین ارتباط پرسش بزرگ این است با توّجه به همهء دسته بندیها و رقابت های سیاسی که هم اکنون در درون ساختار رژیم و ما بین باندهای قدرت، آنهم در سطح رهبری، در جریان است آیا ًجبهه پایداری انقلاب اسلامی ً تحت صیانت مستقیم ًرهبری ً موفق خواهد شد تا جبهه ای متحد از همهء ًاصولگرایان سنتیً را سامان دهد؟ این پرسش در مقطع زمانی مطرح است که به اعتراف سران روحانی نظام، کشش و اعتبار سیاسی و مذهبی ًرهبر ً در بین مراکز قدرت و دینی حکومت کاملا ً ریزش کرده است. در همین رابطه پیشتر آیت الله مصباح یزدی اعتراف میکند و میگوید؛ ًخطری بزرگ و بی سابقه ای نظام اسلامی را تهدید میکند و آن بی اعتقادی مقام های ارشد نظام اسلامی به ولایت فقیه است.ً آیت الله مصباح یزدی از این نیز فراتر رفته و میگوید؛ ً تردید و بی اعتقادی به ولایت فقیه تا درون حوزه های علمیه رسوخ کرده است ً.

کوروش اعتمادی

18 آگوست 2011

فعالیت سیاسی+ شهرام هما یون شبکه ما هو اره ای کانال۱=تجارت؟!!!!مـــــــا هستــــــیـــــم

2011-08-14T08:13:00.001-07:00

با سلام به دو ستان گرامی. از امروز ما تصمیم دا ریم دست به یک سر یع افشا گر یها بزنیم. وقبل از هر چیز با ید به دو ستان
و سروران گرامی عرض کنم.این به این منظو ر نیست که ما قصد اختلاف بین گرو ها ی سیا سی دا ریم.چون خیلی از دو ستان سیا سی ما واقعا از همه چیز خو د گذ شتن, و با تمام وجود وارد میان کارزار با جمهو ری اسلا می شدن.که بنده در همینجا دست یک یک انها رو می بو سم.با تمام سختیها و فشار از طرف جمهو ری اسلامی مقا وت کردن و هیچ سهم خو اهی ندا شتن.ولی در عو ض عد ه ای سود جو خو د را سیا سی جا زده و از این طریق به تجا رت پر دا ختن.و از همه مهمتر اینکه با عث شدن با کا رها شون هیچ گرو هی نتو نه در مدت این ۳۳سال به نتیجه بر سن.یکی از دو ستان عزیز و گرامی به بنده خرده گر فت که چرا میگو ید در این مدت کا ری نشده و ایشان از این جمله نا را حت بو دن.او لا باید عر ض کنم دو ست و استاد گرامی صحبت من با همه سیا سیون نبو د .بلکه با عده ای بود که فکر مناف و سهم خو اهی بو دن.این افراد برای همین در همه جا با عث می شدن که نشستها به بن بست بر سه.چون اگر دو ستانی که زحمت کشیده بو دن و این نشستها رو به نتیجه می رساندن.انها چطو ری می تو نستن تجا رت کنن و به سو دهای کلان برسن.که ما در او لین کار اقدام خو اهیم کرد به افشا گری این افراد.در این فیلم که بنده گذا شتم شما خو اهید دید که اقای شهرام هما یون با قا طعیت میگه تجار هست و شبکه ما هو ار های که دا ره تبلیغی برای
تجا رت ایشان هست حالا قضا وت با شما؟!!!!! و در قسمت دیگه همین فیلم اقای کا مران اتابکی رو می بینید که با بی ادبی تمام به شهرام هما یون حمله می کنه و هر چی از دهنش در میاد به شهرام هما یون میگه.و در قسمتی دیگه از این فیلم شما اقای بهروز صور اسرافیل رو می بنید که چطو ری به بینده سبکه حمله می کنه .حالا شما قضا وت کنید که ما بیراه گفتیم؟!!!!!!!! لطفا فیلم از دقیقه۲/۱۶ ببینید. و ما فیلم با فر متهای مختلف اماده کردیم که می تو انیم از طریق ایمیل برای دو ستان ار سال کنیم با سپا س

دزدي يك اخوند از فروشگاه كتاب

2011-08-07T07:36:00.001-07:00

دزدي يك اخوند از فروشگاه كتاب

محكوميت چاقوكش مزدوراخوندها در دادگاه پاريس

2011-08-02T03:12:00.000-07:00

محكوميت چاقوكش مزدوراخوندها در دادگاه پاريس

ترک صحنه جنایت توسط خودروی گشت پليس

2011-07-29T11:08:00.000-07:00

ترک صحنه جنایت توسط خودروی گشت پليس

سایت الف: روزنامه "شرق" از محاکمه دیروز قاتل پرونده پل مدیریت در دادگاه نوشت:
درهاي قهوه‌اي‌رنگ و بزرگ سالن امام خميني(ره) دادگاه كيفري ‌استان تهران گشوده مي‌شود. صداي زنجير در فضاي سالن مي‌پيچد و 200 تماشاچي همزمان روي برمي‌گردانند تا متهم پرونده قتل روي پل مديريت را تماشا كنند. كوشا آرام و آهسته قدم بر مي‌دارد و با هدايت ماموران بدرقه‌ وارد دادگاه مي‌شود.
سومين صندلي قرمزرنگ رديف اول،جايي است كه اين جوان 23ساله، داراي مدرك كارشناسي ادبيات از دانشگاه علامه‌طباطبايي روي آن و بين يكي از ماموران بدرقه‌ و وكيل مدافع تسخيري‌اش مي‌نشيند و انتظار مي‌كشد تا رييس شعبه رسميت جلسه را اعلام كند و محاكمه او به اتهام قتل همكلاسي‌اش- مهسا- آغاز شود.
نگاه‌هاي حاضران آنچنان روي كوشا سنگيني مي‌كند كه پيراهنش از شدت تپش قلب، موج برمي‌دارد. عقربه‌هاي ساعت كه روي 11 مي‌ايستد هيات قضات براي محاكمه وارد سالن مي‌شوند؛ نورالله عزيزمحمدي، رييس دادگاه، سري، واعظي، اروين و بردبار، مستشاران شعبه. دادگاه با سه ساعت تاخير شروع شده است به همين خاطر هم قاضي عزيزمحمدي حرف‌هايش را با گلايه آغاز مي‌كند: «10 سال است كه ما گرفتار اين بي‌نظمي هستيم از ساعت هشت صبح براي محاكمه آماده‌ شده‌ايم اما متهم را طبق معمول دير آوردند و با اين وضعيت براي قضات روحيه‌اي باقي نمي‌ماند كه بتوانند با حوصله محاكمه كنند.» بعد از اين گلايه، دادگاه رسميت مي‌يابد.
طرح شكايت
جلسه محاكمه كوشا صبح ديروز با اظهارات ذبيح‌زاده، نماينده دادستان تهران رسميت يافت. او براي كوشا درخواست اشد مجازات را كرد و چنين گفت: رياست محترم شعبه 71، جواني كه در جايگاه متهم نشسته مردي است كه دختري بي‌گناه را مقابل چشمان مردم به قتل رسانده است. اين قتل ساعت 13 و 31 دقيقه ظهر روز 15تير سال‌جاري مقابل چشمان مردم اتفاق افتاد. كوشا كه درگير عشقي يكطرفه شده‌ بود مهسا امين‌فروغي را روي پل عابرپياده كنار پله‌هاي برقي با ضربات متعدد و پي‌درپي چاقو به قتل رساند. فوت اين دختر 45 دقيقه بعد از وقوع به بازپرس جنايي تهران خبر داده ‌شد و ماموران اعلام كردند مهسا وقتي از دانشكده به سمت خانه‌اش مي‌رفت مورد هجوم يكي از همكلاسي‌هايش قرار گرفت. رياست محترم دادگاه مداركي كه در كيفرخواست ارايه داده ‌شده نه فقط اعترافات متهم بلكه گفته‌هاي شاهدان پرونده، بازسازي صحنه جرم، گفته‌هاي همكلاسي‌هاي متهم و مقتول و شكايت اولياي‌دم است. كوشا با دو چاقو به طرز خشن و وحشيانه‌اي دختري را كه تنها جرمش نه گفتن به خواسته او بود به قتل رساند. من به عنوان نماينده دادستان تهران براي كوشا با توجه به درخواست اولياي‌دم مقتول به اتهام قتل، درخواست اشد مجازات با رعايت موازين قانوني و همچنين به لحاظ جنبه‌ عمومي جرم درخواست مجازات به جرم ايراد جرح به خانم مرضيه- دوست همراه مهسا- در صحنه جرم را دارم.
در ادامه با توجه به اينكه پدر و مادر مهسا به خاطر شرايط نامناسب روحي نتوانسته ‌بودند در دادگاه حاضر شوند وكلاي آنها به جايگاه فراخوانده ‌شدند. آنها براي متهم درخواست قصاص در ملاءعام كردند. يكي از وكلا به هيات قضات گفت: كوشا دوسال به قتل مهسا فكر كرده و چهارماه براي آن نقشه كشيده بود. او براي قتل، چاقو خريداري كرده و به قصد قتل از كرج به تهران آمده ‌بود. چرا نبايد فرقي بين عمل او و يك قتل اتفاقي باشد. كاري كه كوشا كرد يك جامعه را تحت تاثير قرار داد، چرا نبايد براي او مجازاتي به جز قتل در نظر گرفته شود و چرا جرم محاربه از چشم دادستان مخفي‌ مي‌ماند.
در اين هنگام قاضي عزيزمحمدي توضيح داد: «به صرف اينكه متهم چاقو داشته است نمي‌توان او را محارب دانست در اين صورت بايد 40درصد مجرمان قتل را محاربه بدانيم.»
ذبيح‌زاده نيز در پاسخ وكيل اولياي‌دم گفت: «كيفرخواست به دقت صادر شده است هر چند آقاي وكيل سخنراني احساسي كردند تا حاضران را تحت تاثير قرار دهند اما دستگاه قضايي با منطق و قانون به جرم رسيدگي مي‌كند و نه احساس. ما تحت تاثير اين حرف‌ها قرار نمي‌گيريم و با سرعت و دقت و حفظ حقوق متهم و شاكي كيفرخواست را صادر مي‌كنيم.»
اظهارات شاهدان
اين‌بار نوبت شهود بود تا آنچه را ديده بودند براي دادگاه توضيح دهند. اولين شاهد اين پرونده مرضيه، دوست نزديك مهسا بود. اين دختر كه هنوز دستش باندپيچي‌شده‌ بود، گفت: دوسال قبل بود كه در درس مرجع‌شناسي به مشكل برخورديم و چون استاد امتحان سختي گرفته بود همه ما نمره كمي گرفتيم؛ براي اعتراض به دفتر گروه رفتيم. همه بچه‌ها از جمله كوشا و مهسا بودند و هنوز مساله‌اي پيش نيامده‌ بود. فرداي آن روز مهسا عصباني و خشمگين بين بچه‌ها آمد و گفت كوشا او را ديده و گفته ‌است تو پايت را به من زدي و از اين كار منظور داشتي.
مهسا خيلي ناراحت بود. بعد از اين ماجرا چندين‌بار كوشا سعي كرده ‌بود جلو مهسا را بگيرد و با او حرف‌ بزند اما موفق نشده ‌بود. بار آخر شماره‌اي را روي كاغذ نوشته و به مهسا داده ‌بود، مهسا هم عصباني شده و جواب داده بود اينجا دانشگاه‌ است، بايد مثل يك انسان فرهنگي رفتار كرد نه اينكه مثل مردان خياباني به من شماره ‌بدهد و براي همين باز هم به كوشا جواب منفي داد. مدتي بعد كوشا جلو من را گرفت و خواست با مهسا صحبت كنم. به كوشا گفتم مهسا پسر ديگري را دوست دارد و به تو علاقه‌اي ندارد، ذهنت را مشغول نكن چون او بعد از پايان درسش ايران را ترك مي‌كند. ديگر ماجرا تمام شد و من و مهسا هيچ چيز از كوشا نديدم. ما گروه خوبي ‌داشتيم اما كوشا خيلي در جمع ما حاضر نمي‌شد. روز حادثه ما داشتيم از دانشكده بيرون مي‌رفتيم كه با دوست‌مان در تجريش قرار گذاشتيم، بعد از روي پل رد شديم تا به آن طرف اتوبان برويم. مهسا براي پايين رفتن از پله‌هاي برقي چند قدم از من جلوتر رفت كه يكدفعه ديدم شخصي با لباس سفيد آمد و از من پيشي گرفت، مهسا را گرفت و به ديواره پل كوبيد و با مشت به كمر او زد، فكر كردم كتكش مي‌زند، سعي كردم او را از مهسا جدا كنم. فرياد مي‌زدم و كمك مي‌خواستم ناگهان مهسا روي زمين افتاد و مرد سفيدپوش هم روي مهسا نشست باز با دو مشتش مي‌كوبيد كه يكدفعه ديدم خون‌ با فشار زيادي از بدن مهسا بيرون زد. به او حمله كردم و سيلي به صورتش كوبيدم، پارچه‌اي كه روي صورتش كشيده ‌بود زمين افتاد و من ديدم كه كوشا اين‌طور به جان مهسا افتاده است قسمش دادم اين‌كار را نكند، هيچ چيز حالي‌اش نبود دوباره جلو رفتم به من هم حمله كرد البته اصلا يادم نيست چطور زخمي شدم اما يادم هست مردي از پشت به سر كوشا كوبيد، او بلند شد و فرار كرد.
بعد از مرضيه، مردي كه مهسا را به بيمارستان رسانده بود به جايگاه آمد. او گفت: در رستوران پايين پل نشسته بودم كه صداي فرياد شنيدم بيرون آمدم ديدم زني كمك مي‌خواهد بالا رفتم ديدم مردي روي دختري نشسته‌ است و او را دودستي با چاقو مي‌زند و چپ‌ و راست به سينه دختر مي‌كوبد. بلافاصله پايين رفتم و ميله‌اي را كه دست يك شهروند بود، گرفتم و دوباره آمدم با ميله چند ضربه به او زدم، مرد جوان بلند شد و فرار كرد. او داشت مي‌رفت و من دنبالش كردم و مرتب از پشت مي‌زدم. ماشين نيروي انتظامي هم در ترافيك اتوبان بود، چند مامور هم داخل آن بودند. مردم جمع شدند و من ضارب را به مردم سپردم و برگشتم وانتي گرفتم، دخترك را بغل كردم و به سمت پايين رفتم. ماشين پليس هم آنجا بود و ديد كه مردم جمع شده‌اند و لباس‌هاي من خوني ‌است اما مكثي كرد و رفت. با كمك يكي از مردم مهسا را پشت ماشين گذاشتم و با هم به بيمارستان رفتيم. دستم را روي قلبش گذاشته ‌بودم تا خون پمپا‌ژ نكند. در راه با داد و فرياد سعي مي‌كرديم ماشين‌ها را دور كنيم و راه باز شود مهسا را در كنار بار وانت گذاشته‌ بوديم. برخي از مردم اعتنا نمي‌كردند اما بعضي هم كنار مي‌رفتند. به بيمارستان رسيديم همين كه مهسا را روي تخت گذاشتند من از حال رفتم و مدتي بعد به هوش آمدم. به ماموري كه در محل حاضر شده ‌بود گفتم پليس آمد ولی به ما محل نگذاشت.

*خودروي گشت پليس در صحنه حادثه بود اما به سرعت آنجا را ترك كرد
وي در ادامه اظهارات خود درباره زمان حضور پليس در صحنه گفت: همه شاهدان و حاضران در صحنه ديدند كه يك خودروي گشت پليس در محل بود اما به سرعت از آنجا رفت.
شاهد ديگري كه مردي ميانسال بود، در اين باره گفت: يك خودروي پليس در صحنه حضور داشت اما با ديدن صحنه به سرعت آنجا را ترك كرد؛ آنها حادثه را ديدند و رفتند. همه شاهدان برگه‌اي را مبني بر اينكه خودروي گشت پليس صحنه را ترك كرده است امضا كردند اما گويا اين برگه در پرونده موجود نيست.
مهدي، شاهد ديگر پرونده نيز وقتي در جايگاه حاضر شد از بي‌اعتنايي پليس گفت: سعي‌كرديم كوشا را از روي مهسا بلند كنيم اما به سمت ما چاقو پرت مي‌كرد. در آن هنگام مردم زيادي جمع شده بودند ولي فقط با موبايل فيلمبرداري مي‌كردند. تعداد جمعيت آنقدر بود كه اگر آنها موبايل‌هايشان را به جاي فيلمبرداري به طرف متهم پرت مي‌كردند، او فرار مي‌كرد. در آن اثنا مردي (شاهد قبلي) آمد و با ميله‌اي كه به سرش زد، او را بلند كرد. من هم با كمك شاهد قبلي داشتم مهسا را به سمت وانت مي‌بردم كه ماشين پليس را ديدم. آنها تجمع مردم و لباس‌هاي خوني ما را ديدند. مهساي زخمي را هم ديدند اما توجهي نكردند و رفتند. وقتي در بيمارستان پليس آمد من همه چيز را گفتم مردي به اسم (الف) كه از سركلانتري هم آمده ‌بود همه گفته‌هاي من را درباره پليس صورت‌جلسه كرد. حتي گفتم يك ماشين سمند بود و احتمالا گشت همان منطقه بود و او گفت به موضوع رسيدگي مي‌كند. من و چند زن و مردي كه شاهد ماجرا بوديم زير صورت‌جلسه را امضا كرديم.
در اين هنگام قاضي عزيزمحمدي توضيح داد چنين صورت‌جلسه‌اي را در پرونده‌ نديده ‌است. اما شاهد پرونده تاكيد كرد اين صورت‌جلسه وجود داشت و شاهدان هنوز هم هستند او نام فردي را كه صورت‌جلسه را از شهود دريافت كرده بود، به قضات گفت. سپس نماينده ‌دادستان هم خطاب به دادگاه گفت اين صورت‌جلسه را در پرونده نديده ‌است وگرنه اقدام قانوني در اين خصوص انجام مي‌گرفت، قاضي نيز حرف او را تاييد كرد و گفت: اين موضوع متاثر‌كننده و باعث تاسف است.
وقتي چهارمين شاهد در جايگاه حاضر شد او نيز به حضور پليس در محل اشاره ‌كرد و گفت: وقتي كوشا داشت مهسا را مي‌زد مردم با پليس و اورژ‌انس تماس گرفتند. پسركي در آنجا بود كه راكت بدمينتون داشت، راكت را گرفتم و به سمت كوشا پرت كردم. او با چاقو به سمت من آمد. من سال‌ها رزمنده جنگ بودم و بايد شهيدان را شناسايي مي‌كردم اما اين صحنه از آن صحنه‌ها دلخراش‌تر بود و من هنوز هم شب‌ها خوابم نمي‌برد اما متاسفم نتوانستم كاري بكنم. من در محل حادثه يك مامور پليس ديدم و به او گفتم تو لباس ‌داري و مي‌تواني دخالت كني. تو پليس هستي اما آن مامور جواب داد كاري از دستم بر نمي‌آيد. با اصرار من جلو آمد اما دخالت نكرد ولي از مردم شنيدم كه ماشين پليس در محل بوده‌ و بي‌اهميت رد شده ‌است.
دفاعيات متهم به قتل
صحبت‌هاي شاهدان كه تمام شد كوشا در جايگاه ايستاد. او ابتدا خودش را معرفي كرد و بدون اينكه قاضي از وي سوال كند به قتل مهسا اعتراف كرد و گفت هر آنچه در كيفرخواست آمده ‌است را قبول دارد. او گفت: از روز اولي كه مهسا را در دانشگاه ديدم عاشقش شدم. نمي‌دانم اين دختر چه داشت كه اين‌طور به او دل بسته بودم تا اينكه تصميم گرفتم از او بخواهم با من رابطه داشته ‌باشد. مي‌خواستم با مهسا ازدواج كنم اما قبلش به او پيشنهاد دوستي دادم تا بتوانيم بيشتر همديگر را بشناسيم ولي مهسا رفتار بدي با من مي‌كرد، من را تحقير مي‌كرد؛ كاري كرده ‌بود كه انگشت‌نماي همه باشم. مهسا و دوستانش روي من اسم گذاشته‌ بودند و همه مسخره‌ام مي‌كردند. چند بار هم مهسا را در محل زندگي‌ام ديدم. مهسا قبل از ورود به دانشگاه در كرج زندگي مي‌كرد و وقتي من را آنجا ديده ‌بود از اهالي محل سوالاتي كرده‌ بود كه همين موضوع باعث تحقير من شد. همه به من كنايه مي‌زدند. دوسال بود كه اين نفرت در وجودم بود با خودم مي‌گفتم فراموشش كن اما همين كه مهسا را مي‌ديدم دوباره همه چيز مثل روز اول مي‌شد. مي‌خواستم به او ضربه‌اي بزنم كه دلم خنك شود. او نبايد من را اين‌طور تحقير مي‌كرد. با همه پسران دانشگاه خوشرو بود به‌جز من. نمي‌توانستم اين موضوع را تحمل كنم. تا اينكه روز حادثه كه خيلي حالم بد بود چاقوها را برداشتم. به سمت دانشگاه رفتم، مي‌دانستم مهسا مي‌آيد. وقتي او را ديدم تعقيبش كردم. اصلا حالت عادي نداشتم. باوركنيد نمي‌فهميدم چه مي‌كنم. هيچ صدايي نمي‌شنيدم. من مهسا را كشتم اما در آن لحظه نمي‌دانستم چه كرده‌ام. در كلانتري فهميدم چه شده ‌است؛ به من گفتند بر تمام قسمت‌هاي بدن مهسا چاقو زده‌ام.
كوشا درباره زندگي خصوصي‌اش گفت: خواهرم فوق‌ليسانس دارد و برادر كوچكم هم تازه ديپلم گرفته ‌است. پدر و مادرم هر دو تحصيلكرده‌ هستند اما من زندگي آرامي ‌نداشتم و در محيطي پر از درگيري بزرگ شدم. با پدر و مادرم هم خيلي درگير مي‌شدم و چندبار از خانه قهر كردم اما هربار چند روز بيشتر طول نكشيد. از وقتي دبيرستان بودم چاقو داشتم. در منطقه ما همه اين‌طور بودند دو چاقويي را كه در اين قتل به كار بردم از دبيرستان داشتم، متاسفانه اشتباه كردم نبايد اين‌كار را مي‌كردم. خيلي متاسفم و از خانواده مهسا و جامعه عذرخواهي مي‌كنم.
بعد از كوشا، وكيلش در جايگاه حاضر شد و دفاعيات خود را مطرح كرد. سپس كوشا براي آخرين بار از خودش دفاع كرد و گفت: از خانواده مهسا عذرخواهي مي‌كنم. نمي‌دانم چرا اين‌طور شد. آنها خيلي خانواده متيني هستند، وقتي من را در دادسرا ديدند اصلا بي‌احترامي نكردند. از پدر و مادر مهسا و والدين خودم عذرخواهي مي‌كنم، من باعث بدبختي هر دو خانواده شدم و به پدر مهسا مي‌گويم هر تصميمي در مورد من بگيرد با كمال ميل مي‌پذيرم. او حق دارد من را كه سرمايه زندگي‌اش را از بين بردم، قصاص كند هر طور كه دوست دارد اما درخواست دارم من را ببخشد و بداند كه من مهسا را دوست داشتم.
بنا بر اين گزارش، بعد از پايان جلسه محاكمه، هيات قضات براي صدور راي دادگاه وارد شور شدند و كوشا را به اعدام در محل قتل محكوم كردند.

پاسخ کوبنده آیت الله خونخوار به توطئه های حقوق بشر

2011-07-29T02:35:00.000-07:00

پاسخ کوبنده آیت الله خونخوار به توطئه های حقوق بشر

آیت العظمی سید محمد علی خونخوار رئیس مجمع تشخیص شورای نگهبان حقوق بشر اسلامی در جلسه مهمی در محضر آیات عظام، حجج اسلام ، بلند پایگان نظام و جمعی ازسرداران و سربازان گمنام ولایت درفضایی صمیمی و روحانی و حضور مشهود و نظارت معنوی امام زمان (ع) در پاسخ به سوال خبرنگار صدا و سیما فرمودند هیچکدام از موارد مشخص شده فوق در دین الهی محمدی (ص) ، علی (ع) …. حسین (ع) …. جعفر صادق (ع) … …. و مهدی آخرالزمان ( ع) که ما شدیدن به آن علاقمندیم…. جرم و خیانت و غارت و شکنجه و اعدام محسوب نمی شود. در این جلسه ایشان تعریف خود را از موارد یاد شده مطرح کردند و در پاسخ به فریب خوردگان باقاطعیت و استدلال و دوراندیشی عتاب کردند که دید ما در اسلام با دید بقیه اهالی بظاهر پیشرفته ولی فاسد جهان فرق دارد. مثلا انسان مقام بزرگی نزد الله دارد ولی همزمان ما می توانیم بر خلاف تعالیم محافل فاسد و دروغین غربی بدستور الله تو را هر جور خواستیم در راه بقای نظام مقدس اسلامی و ولی امر مثله کنیم

در اسلام ما موضوعات مهمی داریم بنام حرام و حلال. این مصادیق شکنجه و در مجموع تمام موارد مشخصی که شما نظام مقدس اسلامی ما را به آن متهم میکنید … جزو اصول نظام ماست و ما مبحثی بنام شکنجه یا منع شکنجه در قرآن کریم و یا سنت رسولله و معصومین نداریم

در واقع این پایه های آن دین رحمانی ماست که ما برای جهان هم آن را میخواهیم و بزودی به فضل الهی با جهاد مضاعف به آنجا هم خواهیم رسید و هم خاورمیانه و هم جهان را انشاالله مدیریت اسلامی خواهیم کرد. … این وعده خداوند است که قسط را در همه زمین برقرار کند. بسیاری از جهانیان و عالمان و دانشمندان و سران کشور ها بر ما غبطه میخورند که توانسته ایم قانون شرع مقدس را در کشور اسلامیمان اجرا کنیم. همانطور که گفتم درقرآن کریم و سنت رسوالله ( ص) این وعده به بندگان جهان داده شده است . ما تنها پیرو این سنت هستیم

البته در بعضی زمینه ها کوتاهی هایی هم صورت گرفته است و برای اسلامی کردن جامعه باید همانطور که رهبر هوشمند و فرزانه فرمودند جهاد و کار مضاعف کرد و امت عزیز مسلمان که من دستشان را میبوسم باید شهید پروری را فراموش نکنند

این دین به مومنان این حق پر عظمت و پر برکت الهی را میدهد که انشاالله هر لحظه بخواهیم میتوانیم در زیر زمین خودی ها دشمنان را با آیه ای کفر کنیم و فتوای قتل بدهیم …. با یاری برادران سپاه و بسیج بگیریم … و به حکم آیه های شریفه تازیانه بزنیم و بین خود تصاحب بکنیم …. این جزء حقوق اسلامی است وبر خلاف تبلیغات فرهنگ منحط حقوق بشر غربی شکنجه نیست. متهمین طبق قانون در دادگاه عدل اسلامی حق دفاع از خود دارند تنها پس از اثبات جرم توسط قضات شریف مجرمین و مفسدین را بعنوان مفسد وفی الارض به اشد مجازات میرسانیم . جسدشان را هم برای جلوگیری از تشویش افکار عمومی و عزاداران حسینی و منافع نظام مقدس اسلامی در جایی گمنام چال میکنیم. روایت های محکمی از مراجع عظام در این زمینه داریم. سوگواری وزاری و شیون از جانب خانواده ، بستگان و دوستان افراد فاسد منهدم شده در حکومت اسلامی بر خلاف قانون شرع است و نیز توهین به امت شهیدپرور و برادران مسلمان ما که در فلسطین و در اقصا نقاط جهان با صهیونیسم اشغالگر و استکبار جهانی در جهاد هستند، میباشد. این سنت ماست و شکنجه و آزار محسوب نمیشود. شک و شبهه کردن و ایندو را یکی کردن خود ا ز مصادیق بارز جرم است

در جامعه اسلامی ما که الگوی مستضعفان جهان شده است ، بر خلاف بلنگوهای تبلیغاتی غرب و صهیونیسم جهانی و فریب خوردگان و ضد انقلاب فراری همه چیز آزاد است . ایران اسلامی آزادترین کشور دنیاست و در این مورد نمونه است . ضعف هایی هم هست که با یاری رهنمود های طلاگونه امام راحل و تلاش شبانه روزی برادران گمنام و دولت خدمتگزار امام زمان (ع) به فضل الهی در حال حل شدن است. در هر کشور دیگری هم آزادی و دمکراسی خط قرمز های خود را دارد. بار ها به مقامات حقوق بشر و دیگر روسای کشور ها که گاها از ما بخاطر بدگویی دشمنان سوالی در این مورد میکنند گفته ام که در دمکراسی اسلامی ما که مدل خوبی برای مدیریت جهان است شکنجه مفهومی ندارد و آن اتهامات سخیف به نظام مقدس ما شکنجه و جرم محسوب نمیشود. همانطور که میدانید خدای تبارک و تعالی انسان را به مقام خدایی رسانده است و به مومنان وعده بهشت و به کافران و منافقین عذاب الیم ابدی داده است. اسلام تعریف مشخص خود را از مصادیق شکنجه دارد. ما در اسلام مبحث تعزیر و حد و قصاص داریم که بر اساس روایت های معتبر و قول علما سنتی قرآنی و الهی است

ما امروز در جنگ با کافرانی هستیم که میخواهند حقوق بشر و سکولاریسم و دمکراسی که همه ریشه در ارزش های منحط جهان فاسد مادیگرا دارند بر ما غالب کنند و ما را از سنت اسلامیمان دور کنند . دوران زورگویی و آقایی آمریکا و چند تا مستکبر تمام شده است و انشاالله تهاجم قرهنگی غرب را با تهاجم فرهنگی اسلامی و بکمک سربازان گمنام و برادران لباس شخصی بی پاسخ نخواهیم گذاشت. صدایش را انشالله خواهید شنید. خدا با مومنین و جبارین است. بزودی صهیونیسم و دولت اشغالگر را نیز به دریا خواهیم ریخت . کسی که بخواهد تعزیرات ما را که کل نظام از روز اول خود بر آن استوار شده است ، تهمت و افترا بزند و در بلندگو های دشمن شکنجه بداند …. خود مصداق کامل یک مفسد و فی الارض است و بر خلاف اراده خداوند بارک التعالی عمل کرده و روایت های مستند علمی داریم که بر چنین فردی هر فعلی جایز است. اینرا قاضی شرع حکم میدهد

کسی که قوانین اسلامی ما را نفی و رد کند مستوجب شدید ترین تعزیرات خواهد شد و این عین رحمت الهی است. کسی بگوید مثلا زن ومرد برابرند و حجاب نمی خواهیم و یا زندان سیاسی آزاد باید گردد یا اعدام لغو باید گردد یا قبرستان ها آباد شده است و یا بگوید فقر و اعتیاد و فحشا در حکومت الهی اسلامی گسترش نجومی یافته است و اقتصاد داغان است و سیاه نمایی کند ، از خط قرمز نظام رد شده است و همانطور که گفته شد هر نظامی قوانین و خط قرمز های خود را دارد. چنین افراد فریب خورده ای در صورتیکه از کرده خود پشیمان شوند و اعلام کنند که خیر زن نصف مرد است و عقل اجتماعی ندارد و قس الاهذا و بدامان اسلام برگرندد و از کفر و سوال و جواب تبری جویند ، در آنصورت اسلام دین رحمت است. گمراهانی که شبهه میکنند وصحبت از آزادی های فاسد غربی و عدالت اجتماعی میکنند توسط قاضیان مومن و آشنا به کلام الله به اشد مجازات خواهند رسید. در آن دنیا هم در آتش سوزان جهنم در کنار مار و عقرب تا ابد خواهند سوخت

من در اینجا از برادران و خواهران مظلوم پاسدار و بسیج که با روشن بینی و درایت اسلامی خود تهاجم نرم دشمنان بر علیه دین و امام و سنت معصومین را چون خاشاکی پس زدند و به رهبر عظیم الشان انقلاب و ولی مسلمین جهان و نماینده مستقیم خدای تبارک و تعالی آیت العظمی خائنه ای لبیک گفتند ، تشکر میکنم و دستانشان را میبوسم

با تشکر از حضرت آیت العظمی سید محمد علی خونخوار که در این گفتگوی صمیمانه اسلامی شرکت کردید

کوی دانشگاه تهران

2011-07-10T04:47:00.000-07:00

ساعت چهار صبح جمعه هجدهم تیرماه 1378 اتفاقی در خیابان امیرآباد تهران رخ داد که تاریخ اعتراضات دانشجویی و جنبش دانشجویی در ایران را با فصل کاملا جدیدی روبرو کرد. برای نخستین بار از تاسیس دانشگاه در ایران نیروهای انتظامی و لباس شخصی به بزرگترین خوابگاه دانشجویی ایران (کوی دانشگاه تهران ) یورش بردند، آنها ابتدا وارد ساختمان شماره چهارده، در چند قدمی در اصلی کوی شدند، بیشتر دانشجویان در این زمان در خواب بودند و هنوز از واقعه ای که در حال رخ دادن بود، اطلاعی نداشتند.

نیروهای مهاجم وارد ساختمانی شدند که بیش از یکصد اتاق کوچک داشت و در هر اتاق چهار دانشجو زندگی می کرد، درهای چوبی را با لگد می شکستند و با باتوم به جان دانشجویان می افتادند و دانشجویانی که با لباس راحت و گاه لباس زیر در تابستان داغ تهران در خواب بودند مبهوت و هراسناک سعی می کردند از اتاق ها فرار کنند.

گروهی از نیروهای انتظامی در جلوی در خروجی صف کشیده و تونلی ساخته بودند که دانشجویان در حال گریز از اتاق ها ناچار شوند از داخل آن عبور کند. هنگام عبور از تونل سیل باتوم و لگد به سر و بدن دانشجویان سرازیر می شد. حمله یک ساعت و نیم به طول انجامید، سپس نیروها به خیابان امیرآباد عقب نشستند.

ساعت 6:30 صبح، حمله مجدد به کوی دانشگاه آغاز شد.اینبار ساختمان های شماره 22، 4 و بقیه ساختمان ها. شیوه برخورد همان بود که در حمله اول صورت گرفته بود. کوی دانشگاه تهران محل زندگی بیش از ده هزار دانشجو از شهرهای مختلف ایران، بزرگترین مجتمع خوابگاهی در ایران می باشد.

توقیف روزنامه سلام که در تیتر اول خود اصلاح قانون مطبوعات را پیشنهاد سعید امامی اعلام می کرد، آغاز اعتراضات دانشجویان کوی دانشگاه بود. این اعتراضات به دانشگاه تبریز نیز گسترش یافت که موجب سرکوب شدید اعتراضات دانشجویان این دانشگاه شد.

مجموعه تحولات 18 تا 23 تیرماه، به کشته و زخمی شدن تعدادی از دانشجویان و مردم انجامید. تاکنون هیچ گونه آمار رسمی از تعداد کشته شدگان و آسیب دیدگان این واقعه ارائه نشده است، تنها یک نام رسما اعلام شد: عزت ابراهیم نژاد؛ دانشجوی سابق، سرباز و شاعر. او در خیابان امیرآباد در زد و خورد با لباس شخصی ها و نیروهای ویژه کشته شد. پیگیری پرونده او هیچ گاه به نتیجه روشنی نرسید.

چند ماه بعد دادگاهی برای واقعه کوی دانشگاه برگزار شد که در آن چند سرباز بعنوان متهم در دادگاه حاضر شدند، نتیجه پایانی دادگاه محکومیت یک سرباز بخاطر دزدیدن یک ماشین صورت تراش از کوی دانشگاه بود. همچنین فرهاد نظری فرمانده حمله به کوی دانشگاه تبرئه شد .

نمای دوم : ساعت بین 2 تا 3 بامداد دوشنبه 25 خرداد 1388 – ده سال بعد از حمله 18 تیرماه 78- دوباره کوی دانشگاه مورد حمله قرار می گیرد. اعتراضات به نتیجه انتخابات ریاست جمهوری کوی دانشگاه را بار دیگر نا آرام کرده بود. درگیری میان دانشجویان و نیروهای ویژه انتظامی و لباس شخصی در خیابان امیرآباد ادامه داشت که نیروهای لباس شخصی با کمک نیروهای ویژه به داخل کوی هجوم بردند. چند ماه بعد از این حمله، فیلم مربوط به آن که توسط نیروهای لباس شخصی گرفته شده بود منتشر شد، که از وسعت و شدت این حمله خبر می داد. طی این حمله بر اساس اطلاعیه دفتر تحکیم وحدت، پنج دانشجو کشته شدند و بیش از یکصد تن از آنها به طبقه منفی چهار ساختمان وزارت کشور منتقل شدند که در این مکان مورد ضرب و شتم و شکنجه قرار گرفتند.

آخرین حکم دادگاه این واقعه در چند روز گذشته منتشر شده است. طی این حکم، چهارده دانشجو به احکامی مانند حبس، جریمه، شلاق و تعلیق محکوم شده اند و در احکام منتشر شده خبری از محکومیت مهاجمان دیده نمی شود.

دفتر تحکیم وحدت و هجده تیر
دفتر تحکیم وحدت یکی از تشکل های فعال در جریانات بعد از هجده تیرماه بود. اولین بیانیه دفتر تحکیم، دعوت دانشجویان به تجمع اعتراضی در مقابل در اصلی دانشگاه تهران در روز شنبه نوزدهم تیر ماه بود و در این روز دفتر تحکیم و نمایندگان آن به شکل رسمی از بالاترین مقام کشور خواستار پاسخگویی شدند.
علی افشاری که در زمان وقوع حوادث 18 تیرماه از اعضای دفتر تحکیم وحدت بود در مصاحبه ای با یورونیوز فارسی، به تلاش این تشکل برای حمایت از دانشجویان و جلوگیری از انحراف اعتراضات دانشجویی اشاره می کند.
آقای افشاری می گوید محافظه کاری دولت محمد خاتمی و جریان محافظه کار حکومتی، از جمله عواملی بود که باعث شد خواسته دانشجویان در 18 تیر به سرانجام نرسد.

حضور علی افشاری در مصاحبه تلویزیونی و افشاگری های دفترتحکیم وحدت درباره فریب این تشکل و عدم اجرای وعده های داده شده، اهداف حمله به کوی دانشگاه و آینده جنبش دانشجویی از موضوعاتی است که درباره آنها با علی افشاری گفتگو کرده ایم.

چرخه تنبیه زنبورها

اصطلاح “ لانه زنبور” از دوران پهلوی دوم برای توصیف اعتراضات دانشجویان ساکن کوی به این مکان داده شده بود. اصطلاحی که به اعتقاد بسیاری، در دوران جمهوری اسلامی نیز بدون مصداق نمانده است.
حمله به کوی دانشگاه تهران در هر دو دوره ( 18 تیر 1378 و 25 خرداد 1388) از تشابهات بسیاری برخوردارد که فرضیه برنامه ریزی واحد از سوی افراد یا گروه طراحی کننده هر دو حمله را قوت می بخشد.
هر دو حمله در ساعات بین دو تا چهار بامداد انجام شده است. شکل درگیری ها و ورود به کوی دانشگاه و حمله به ساختمان ها و حتی تونل ساختن برای ضرب و شتم دانشجویان کاملا مشابه و به طرز شگفت آوری یکسان است.
انتقال دانشجویان به بازداشتگاه و ضرب و شتم آنان، عدم برگزاری دادگاه برای مسببان حمله، مشخص نشدن ضاربان دانشجویان کشته شده، صدور احکام زندان و جریمه برای دانشجویان و عدم صدور هیچ حکمی برای مسببان از مشابهت های دیگر هر دو حمله است. همچنین همراهی لباس شخصی ها با نیروهای ویژه در هر دو هجوم به کوی دانشگاه کاملا مشابه است.

هجده تیر از منظر شخصیت ها و گروههای سیاسی

رهبر جمهوری اسلامی
آیت الله علی خامنه ای، رهبر جمهوری اسلامی، در روز دوشنبه 21 تیر ماه 78 در حالی که دانشجویان در محوطه دانشگاه تهران تجمع کرده بودند، نسبت به تهاجم به کوی دانشگاه موضع گیری کرد و طی سخنانی گفت: “… اين حادثه تلخ، قلب مرا جريحه دار كرد. حادثه غيرقابل قبولى در جمهورى اسلامى بود… مگر من بارها نگفته ام در اجتماعات كسانى كه مخالفند، هيچ كس نبايد رفتار خشونتآميز داشته باشد؟ چون اين، دشمن را خوشحال میكند. بارها ما اين حرف را گفتيم، چرا گوش نكردند؟! چرا گوش نمىكنند؟… اگر عكس مرا هم آتش زدند و يا پاره كردند، بايد سكوت كنيد… دشمنان اصلى ما در سازمانهاى جاسوسى، طرّاحان اين قضايا هستند. اين پولى كه مجلس آمريكا تصويب كرد كه بايد براى مبارزه با نظام ايران صرف شود، اين پول و چندين برابر اين پولها كجا مصرف شد؟ معلوم است، براى همينطور طراحي هايى مصرف مىشود، شکی نیست.”

اما شاید مهمترین اظهار نظر آقای خامنه ای درباره 18 تیر در 14 خرداد 90 مطرح شده باشد، آنجا که می گوید: “دشمنان ما تصور می كردند با رحلت امام، آغاز فروپاشى اين نظام مقدس كليد زده خواهد شد… يك برنامه ريزى ده ساله كردند… ده سال بعد اميدوار بودند كه نتيجه بدهد. سال 78 كه آن حوادث پيش آمد، آن كسى كه اين حوادث را خنثى كرد، مردم بودند. روز بيست و سوم تير سال 78 مردم آمدند در خيابانها، توطئه دشمن را كه سالها برايش برنامه ريزى كرده بودند، در يك روز باطل كردند. آن روز گذشت. موج دوم، باز يك برنامه ريزى ده ساله بود تا سال 88. به نظرشان فرصتى به دست می آمد.”

آیت الله خامنه ای در این سخنان از طرحی سخن گفته است که در آن قرار بوده ده سال بعد از واقعه کوی دانشگاه دشمن طرحی برای آشوب در کشور داشته باشد که حاکمیت آنرا خنثی کرده است. تاکید بلندپایه ترین مقام حکومت در ایران بر اهمیت واقعه 18 تیر و بعد از آن واقعه 25 خرداد گویای اهمیت نقش دانشجویان در فرایندی است که از سوی حاکمیت سیاسی درایران برنامه ریزی دشمن برای آشوب در کشور تلقی شده است. این دیدگاه می تواند در تحلیل دقیق تر چرایی هجوم های مشابه به کوی دانشگاه اهمیت فراوانی داشته باشد.

گروههای ملی – مذهبی

نهضت آزادی حمله به کوی دانشگاه و سردادن شعارهای تند و حمله به مغازه ها و بانک ها را یک جریان هدف دار به هم پیوسته تحلیل کرده و معتقد است « …در این برنامه محور اصلی، ایجاد تقابل میان مقام رهبری و رئیس جمهور است. نهضت آزادی ایران چنین تقابلی را نه به نفع رهبری و کیان کشور می داند و نه به نفع هیچ یک از مسئولان کشور و محافظه کاران و اصلاح طلبان.»

عزت الله سحابی از شخصیت های شاخص ملی – مذهبی که اخیرا درگذشت، درباره واقعه 18 تیر نوشت: « در سه نمونه دیگری که شاهد حمله به دانشگاه بوده ایم یعنی 16 آذر 1332، اول بهمن 1340، 13 آبان 1357 چنین تعرضی با این ابعاد و این موج قساوت و خشونت صورت نگرفته بود. به همین دلیل وضع دانشجویان بسیار داغ و پرهیجان است و بعضا حرف هایی تند و غیر عملی را در قالب شعار و بیانیه مطرح می کنند.»

آقای سحابی پیشنهاد «اعتصاب اعتراضی با فواصل معین » را بعنوان راهکار برای دانشجویان پیشنهاد می کند.

چند روز بعد از فروکش کردن اعتراضات خیابانی، شخصیت های اصلی نیروهای ملی مذهبی مانند دکتر پیمان، عزت الله سحابی، مهندس معین فر و دکتر ابراهیم یزدی در نامه سرگشاده ای به رئیس جمهور تحت عنوان «این فرصت تاریخی را از دست ندهید» درباره عدم رسیدگی به درخواست های دانشجویان به انتقاد از وی پرداختند. در این نامه خطاب به آقای خاتمی نوشته شده است: « … چنانچه برخوردی فعال با آمران و عاملان حوادث اخیر که تنها بخشی از سناریوی سرکوب اصلاحات هستند، پیش نگیرید، مسئولیتی تاریخی متوجه شماست.»

احزاب اصلاح طلب
سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی در اولین بیانیه خود بعد از وقایع 18 تیر، این اقدام را با پرونده قتل های زنجیره ای مرتبط دانست.

جبهه مشارکت ایران اسلامی نیز در اولین بیانیه خود، رویداد 18 تیر را حلقه ای از اجزای طرحی بزرگتر دانسته و تاکید می کند که باید « فاجعه هتک حرمت دانشگاه … را حلقه ای از اجزای طرحی بزرگتر که با هدف ناتوان نشان دادن دولت در تامین حقوق و امنیت مردم و ایجاد یاس و انفعال به ویژه در میان نخبگان جامعه ارزیابی کرد. ضرورت دارد که هدف مجریان این پروژه که بی شباهت به پروژه قتل های زنجیره ای و حذف عنصر مردمی و متفکر جامعه به عنوان بزرگترین تکیه گاه دولت و رئیس جمهور نیست، بدفت هم در سطح اندیشه سازی و هم در سطح اجرا و عملیات شناخته و معرفی گردد.»

کارگزاران سازندگی در 20 تیر ماه در بیانیه ای با اشاره به تهاجم خشونت بار به کوی دانشگاه هشدار می دهد که «…چنانچه از روی تدبیر و درایت ابعاد سوء این نوع اقدامات کنترل و نتایج زیان بار آنها برطرف نگردد، می تواند به یک معضل جدی در اداره کشور تبدیل شود. مسلما رفع سریع توقیف روزنامه سلام و برخورد جدی با عوامل تهاجم به دانشگاه و دلجویی از دانشجویان عزیز و جبران پیامدهای ناشی از برخوردهای ناصواب با نیروهای انقلابی در چندماه گذشته … می تواند به عنوان نخستین گام برای فائق آمدن بر مشکلات جاری کشور … تلقی گردد.»

مجمع روحانیون مبارز نیز در اولین بیانیه خود که در روز شنبه 19 تیر منتشر شد بیشتر به مسئله توقیف روزنامه سلام پرداخته و در پایان بیانیه، به واقعه کوی توجه کرده است.

سازمان ها و احزاب محافظه کار

انصار حزب الله اصلی ترین متهم شناخته می شود که اعضای آن در حمله به کوی دانشگاه نقش داشته اند. این گروه در اولین موضع گیری خود با اظهار همدردی با آسیب دیدگان حادثه کوی که آن را « فتنه کور» نامیده و خواستار « .. رسیدگی به علل و عوامل حوادث اخیر و مجازات سریع عاملان آن شد. » انصار حزب اله همچنین آنچه را که « برخی روزنامه های تشنج آفرین وابسته به گروه های پیدا و پنهان سیاسی » به آن ها نسبت داده اند را تکذیب و هر گونه دخالت و حضور خود در وقایع کوی دانشگاه را نفی کرده است.

مسعود ده نمکی بیش از یک ماه بعد از این واقعه تاکید می کند که «… تحکیم بازیچه بود، نیروی انتظامی هم با آن روش برخورد بازی خورد … من معتقدم که جریان دوم خرداد در حادثه کوی دانشگاه بیشتر از همه نفع برد. به دنبال این (تعطیلی سلام) نیروهای اجرایی دفتر تحکیم وحدت به عنوان گروه فشار، عامل ضربت و جاده صاف کن جریان دوم خرداد وارد عمل شدند … من در کوی دانشگاه دوربین های متعدد را دیدم… »

محمد کاظم انبارلویی از اعضای مرکزی جمعیت موتلفه اسلامی دانشجویان معترض در این جریان را « گروه فشار دانشجویی» و « جمع آشوب طلب» نامیده و بر «غیر قانونی» بودن تجمع دانشجویان تاکید می کند بدون آنکه به محکوم کردن ورود به کوی اشاره ای کرده باشد.

انجمن های اسلامی اصناف و بازار تهران همسو با موتلفه تاکید می کنند که «… تجمع و راهپیمایی غیر قانونی و ضرب و شتم عابران و افراد بی گناه و شعار علیه مقدسات و ارزشهای ملت و اسلام و بهانه دادن به صداهای بیگانه و شادی بخشیدن به آمریکای جنایتکار و همخوانی با منافقان و ضد انقلاب همه و همه از تلخ ترین صحنه ها بود.»

تحلیل های اعضای جمعیت موتلفه از این هم فراتر رفت تا جایی که آقای انبارلویی در یادداشتی به طرح این مسئله پرداخت که روشن کند آیا اعتراضات 18 تیر جنبش دانشجویی است یا نه؟ وی سه خصیصه جنبش دانشجویی در نیم قرن اخیر برشمرده است:« 1. ضدیت با استبداد جهانی بویژه آمریکای جنایتکار، 2. ضدیت با استبداد داخلی و 3. همراهی و همگامی با مردم ». از نظر او« … پدیده ای که در هفته گذشته رخ داد ( به دلیل حمایت آمریکا ) نه تنها فاقد مهمترین خصیصه جنبش دانشجویی یعنی ضدیت با استبداد جهانی و آمریکا بود بلکه از حمایت و همراهی بی دریع امپریالیسم جهانی هم برخوردار بود. »

حبیب الله عسگراولادی در واکنش به حادثه کوی دانشگاه خواستار آن است که « موضوع تظاهرات غیر قانونی در شب جمعه 18 تیرماه، تخریب کوی و سپس تحصن، تظاهرات بدون مجوز و خشونت علیه مردم و تخریب اموال عمومی همه به لحاظ حقوقی، قضایی و امنیتی باید پیگیری شود. بی شک کسانی که در آشوب های تهران پا به میدان براندازی گذاشتند، عنوان مفسد و محارب را سزاوارند زیرا سرویس های جاسوسی دشمن فرمان چنین اعمالی را صادر می کردند.»

جامعه روحانيت مبارز تهران نیز اعتراضات دانشجویی را کار دشمنان و مطرودان انقلاب اسلامی دانسته که پس از وقوع این حادثه تلخ در این چند روز اخیر با نفوذ در جمع دانشجویان دست به حرکت هایی زدند و با توهین به مقدسات اسلام و انقلاب حرمت ها را شکستند.

نمای آخر: نرده های کوتاه ، نرده های بلند

در 18 تیرماه ، هنگامی به کوی دانشگاه تعرض شد، نرده هایی که محوطه بزرگ کوی را حفاظت می کرد اندکی بیش از یک متر ارتفاع داشت. به همین دلیل دانشجویان امکان آن را داشتند که از هجوم نیروهای ویژه و لباس شخصی به خیابان های اطراف بگریزند.
چند ماه بعد از حمله به کوی دانشگاه، دولت محمد خاتمی شهرداری تهران را مامور بازسازی کوی دانشگاه کرد. اتاق های دانشجویان بازسازی شد، فضای کوی به حالت گذشته بازگشت با این تفاوت که نرده های بلندی گرداگرد کوی را پوشاند که دیگر براحتی نمی شد از آنها گریخت، چرا که در هجوم 25 خرداد 88 نرده های بلند کوی دانشگاه نیز به یاری سرکوب شتافته بود

سازمان همبستگی ملی جو انان ایران(انگلستان

مقاله از اقای علی ضرابی

2011-06-23T12:47:00.000-07:00

مقاله از اقای علی ضرابی

عقده های برخواسته از حکومت جمهوری اسلامی
در این چند روز جنایاتی در کشورما رخ داده که تاکنون در کشور ما ویا هیچ کشوری رخ نداده است. وبه نظرم شما هم نشنیده باشید که عده ای در روز روشن ویا شب تاریک به خانه و کاشانه مردم بریزند و با زور و عنف عمل غیرانسانی و غیرحیوانی جنسی با بانوان آن خانه انجام دهند. البته این چنین اخباری ساختگی به نظرمیرسید ولی من امروز شرح آنرا از زبان دادستان جمهوری اسلامی شنیدم؟ داستان گلستان خود اعلام کرد که متأسفانه عده ای روزگذشته به منزل بانوئی هجوم برده و همه آنها به عنف به آن خانم تجاوزکرده اند ومن دستور پیگیری و پرونده دستگیری مجرمین را دادم. امیدوارم هرچه زودتر مجرمین را گرفته وسزای عمل غیرانسانی آنها داده شود. خبرگیج کننده است و عجیب اینکه در محل دیگری در اطراف کاشمر در روز روشن عده ای از دیوار منزلی که صاحبخانه و میهمان زن ومرد او در آنجا حضور داشته اند وارد شده و زنان را از مردان جدا نموده و بانوان را مورد تجاوزجنسی قرار داده اند. چنین اخباری حیرت انگیز و غیرقابل قبول است ولی متأسفانه حقیقت دارد کمی فکرکنید این بانوان نگون بخت پس از این جنایت درچه حالی میتوانند باشند. بطور قطع همه آنها مرگ را درچنین وضعیتی آرزو دارند این بانوان و همسران و برادران و کسان آنها پس از این واقعه وحشتناک درچه وضعی می توانند باشند؟
منشأ این گونه جنایات کجاست؟ از نظر نگارنده خیلی راحت می توان گفت اعمال و کردارو قوانینی که منطبق با عرف امروز به هیچ وجه منطقی نیست. منشأ چنین جنایاتی می تواند باشد. زمانیکه پسران را که پیراهن آستین کوتاه بپوشند ویا موی سر خود را بطوری که دلشان می خواهد آرایش کنند ویا دختران و بانوانی را که صورت خود را آرایش نرمی نموده اند ویا موی سر آنها از زیر روسری کمی بیرون آمده باید شلاق بخورند و حتک حیثیت آبروی آنها بشود. تاچه حد می تواند برای جوانان عقده ساز باشد آیا یورش به منزل مردم و دست درازی وحتک حرمت ناموس مردم از این عقده ها ناشی نیست؟ چرا چنین اتفاقی در کشورهای اروپایی و حتی در کشورهای مسلمان که زنان آزادی بیشتری دارند و لااقل پلیس و قانون به پوشش آنها کاری ندارد این اتفاقات غیرانسانی رخ نمی دهد.
قوانین ودستورات و فشار غیرانسانی به هر ملتی موجب طغیان ملت ها را فراهم می کند و بدبختانه همه این نارسایی ها از بغض و عقده هایی می باشد که حاکمان خود فریب داده گرفتارآن هستند و دستآورد آنهم بطورقطع زوال آنها خواهد بود

راه اندا زی سا یت همبستگی برای دمو کراسی و حقو ق بشر-خارج کشور

2011-06-23T05:31:00.000-07:00

راه اندا زی سا یت همبستگی برای دمو کراسی و حقو ق بشر-خارج کشور

http://www.hambastege.com/

شرح جزییات چگونگی شهادت هدی صابر به روایت خسرو دلیرثانی

2011-06-21T07:02:00.000-07:00

جرس: خسرو دلير ثاني از زندانيان بند 350 اوين در گزارشی از نحوه تصميم گيري و علت اعتصاب غذاي وي به همراه شهيد صابر و شرح وقايعي كه در نهايت منجر به شهادت هدي رضازاده صابر شد، گزارشی تهیه کرده است.

در این گزارش که نسخه ای از آن در اختیار جرس قرار گرفت، آمده است به صورت مستقيم مسئله ي ضرب و شتم را از زبان خود آقاي صابر شنيده ام و به اين مسئله كاملاً اعتقاد دارم كه ايشان در اين مورد هرگز دروغ نگفته است.

متن کامل این گزارش به شرح زیر است:

به نام خدا

ملت شریف و آگاه ایران، خانواده‌ی محترم شهید صابر

شهادت عارفانه‌ی شهید هدی صابر که به هنگام اعتصاب غذای اعتراضی در واکنش به شهادت مظلومانه خانم "هاله سحابی" صورت گرفت و مجموعه وقایعی که در جریان اعتصاب و پس از بروز عارضه قلبی شهید صابر اتفاق افتاد شاید بخشی از تاریخ آینده ایران باشد و به همین دلیل لازم است به درستی ثبت شود، از آنجا که در جریان این اعتصاب بنده نیز افتخار همراهی با شهید را داشتم، لازم دانستم تا برای رفع ابهام ها و برطرف ساختن شبهاتي که گاهي به قصد پایمال ساختن راه و هدف شهید صابر رواج یافته است، روایتی تقریبا کامل از ماجرا ارائه دهم، هرچند یادآوری این وقایع برای من تلخ و دردآور است. اما همانگونه که صابر در بیانیه اعتصاب غذا ذکر کرده بود، شاید این اقدام گامی در جهت جلوگیری از ریخته شدن خون بی گناهان باشد.

1. چرا شهید صابر در بند 350 زندانی بود؟

شهید صابر در مردادماه 1389 توسط یگان عملیاتی سپاه در خیابان دستگیر و به بند ویژه امنیتی خاص سپاه در زندان اوین انتقال یافت، بعد از اتمام دوره بازداشت به بند 350 زندان اوین منتقل شد. در تمام مدتی که قبل از شهادتش در این بند محبوس بود، تحت نظر بند ویژه امنیتی سپاه قرار داشت، به طوری که در بسیاری مواقع جهت انجام ملاقات با خانواده و یا تحویل وسایل از بند 350 برای ساعاتی به بند ویژه سپاه انتقال می یافت و سپس بازگردانده می‌شد. شهید صابر در سال 1381 پس از تحمل حدود 1.5 سال زندان که در جریان دستگیری بخشی از نیروهای ملی مذهبی صورت گرفت، در دادگاه حاضر شد و پس از ارائه دفاعیاتی جانانه ، به تحمل 5.5 سال حبس محکوم شد، که بنابر سیاست‌های خاصی که نظام در آن مقطع داشت احکام صادره برای ملی مذهبی‌ها به اجرا گذاشته نشد و اعضای این پرونده پس از تحمل دوره‌ی بازداشت که بین یک ماه تا حدود 2 سال به طول انجامید به طور موقت آزاد شدند، پس از دستگیری شهید صابر در سال 1389، به او شفاهي گفته شده بود که برای حکم حبس صادره در 8 سال پیش دستگیر شده است و صابر از همان ابتدا و بعد ها در طول مدت حضور در زندان چند بار از مسئولان خواسته بود که در صورتی که برای تحمل حبس صادره در زندان نگهدای می‌شود، بر اساس قانون حکم مذکور را حضوري به وي یا به وکیل او ابلاغ نمایند، که بنابر گفته خود ایشان، مسئولان زندان از اين کار خودداری کرده بودند و این موضوع را من مکررا از ایشان شنیدم که مسئولان از ابلاغ حکم به او خودداری می‌نمایند.

شب عید سال 1390، شهید صابر علی‌رغم انتظار خودش از طرف بند امنیتی سپاه فراخوانده شد و بدون دریافت وثیقه یا صدور قرار کفالت به مرخصی اعزام شد، که عدم دریافت وثیقه از محکومان سياسی در سال‌های اخیر تقریبا بی‌سابقه است. بعد از گذشت یک ماه هم با ایشان تماس گرفته و خواستار برگشت وی به زندان شدند که این کار صورت پذیرفت.

2. خبر درگذشت مهندس سحابی و شهادت هاله

خبر درگذشت مهندس سحابی که به زندان رسید، شهید صابر بسیار ناراحت و متاثر شدند و این مسئله با توجه به رابطه‌ی عمیق و صمیمانه‌ای که ایشان با مهندس داشتند، دور از انتظار نبود، ولی با توجه به متانت و وقاری که همیشه در شخصیت ایشان وجود داشت با تسلط کامل برخوردكرده و مسئله را پذيرفت . و بعد از ظهر همان روز به اتفاق دو تن دیگر از هم انديشان من و ایشان جلسه‌ای تشکیل دادیم تا چگونگی برگزاری مراسم ختم را برنامه ریزی کنیم. با توجه به سطح علاقه و توجهی که در بند به مهندس سحابی وجود داشت، مراجعه هاي مكرر جهت شرکت و برگزاری مراسم به شهید صابر صورت گرفت. ایشان جلسه دیگری با حضور چند نفر دیگر از هم بندیان تشکیل داد و در خصوص برگزاری مراسم تصمیم‌گیری کردند و قرار شد مراسم بعد از ظهر پنج شنبه در مسجد کوچک بند 350 برگزار شود. در این مدت صابر پیام تسلیتی به طور شخصی تهیه کردو نامه‌ای هم خطاب به مهندس سحابی نوشت که بعد ها منتشر شد و من و دوستان دیگر ملی مذهبی نیز در فکر تهیه پیام تسلیتی برای خانواده سحابی بودیم.

روز چهارشنبه یازدهم خرداد که روز مراسم تشییع جنازه مهندس سحابی بود به اتفاق در مسجد بند نشسته بوديم و ایشان مشغول مطالعه و نوشتن مطلبی بود که خبر رسید در جریان مراسم مهندس درگیری شده و خانم هاله سحابی مضروب و به شهادت رسیده است. این خبر بسیار غیرمنتظره و ناباورانه بود و به طور ناگهانی اعلام شد، به طوری که شهید صابر در حالی که با دو دست سرش را گرفته بود به سرعت شروع به قدم زدن کرد و ناراحتی و تاثر عمیق در چهره‌اش به وضوح قابل ملاحظه بود. به طوری که تعدادی از دوستان نگران حالش شدند و هم‌بندی‌ها با مراجعه هاي مکرر به وی تسلیت می‌گفتند. نزدیک ظهر هوا نسبتا گرم بود كه شهيد صابر با شنیدن صدای اذان ظهر و برخلاف همیشه که نماز را در مسجد و با جماعت اقامه می‌کرد، در وسط حیاط زندان بدون پهن کردن زیرانداز، به تنهایی به نماز ایستاد و این نماز تاثیر عمیقی بر ذهن هم‌بندي هاي وي برجای گذاشت و شاید بسیاری را به یاد نماز ظهر عاشورا انداخت.

بعد از نماز شهید صابر همچنان به قدم‌زدن در محوطه ادامه داد و من نیز با وی همراه شدم ابعاد مسئله به حدی بزرگ و باورنکردنی بود که هر دو تا مدتی مبهوت بودیم. شهید صابر به شدت متاثر بود و مرتب می‌گفت کار به جایی رسیده که به مضروب کردن زنان و "زن کشی" دست می‌زنند و ادامه داد؛ "خدا وارد کار اینها شده و بزودی نتیجه‌اش را خواهیم دید."

در مجموع با صحبت‌های انجام شده به این نتیجه رسیدیم که باید اعتراض خود را به این مسئله و همدردی با بازماندگان را به نحوی ابراز کنیم و نتیجه گرفتیم که ابتدا روی برگزاری مراسم مهندس سحابی که قطعا با مراسم دختر شهیدش همراه می‌شد متمرکز شویم و بعد اقدام بعدی را انجام دهیم که مبادا جلوی برگزاری مراسم از طریق عوامل زندان گرفته شود.

بعد از ظهر آن روز هم جلسه ای با دیگر دوستان ملی مذهبی تشکیل دادیم و در خصوص چگونگی و نحوه اعتراض ، مشورت کردیم که در مجموع قرار شد من و آقای صابر به صورت مشترک و بدون دخالت و دعوت سایر هم بندی ها اقدام به اعتصاب غذای تر کنیم.

در آن روز و روز بعد مکرر از سوی چند تن از هم بندی ها که از شنیدن خبر شهادت هاله متاثر بودند به ایشان و من مراجعه می‌شد وپیشنهاد هاي مختلفی از قبیل اعتصاب غذای گروهی و یا روزه سیاسی مطرح می‌گردید، که با توجه به مذاکراتی که من و آقای صابر داشتیم به این نتیجه رسیدیم که چون اعتراض هاي جمعی ممکن است تبعات گسترده ‌ای برای همبندیان داشته باشد و برخورد شدید با آن‌ها صورت گیرد، بهتر است تا حد امکان توصیه کنیم که کسی این کار را انجام ندهد و اعلام کنیم که این اعتصاب کاملا مستقل و به صورت اعتراضی انجام می‌شود و هیچ خواسته‌ای ندارد. عده زیادی از دوستان ضمن ابراز همدردی خواسته‌ی ما مبنی بر عدم اعتصاب را پذیرفتند و در مواردی که این مسئله پذیرفته نشد ، شهید صابر به صراحت اعلام کردند که واکنش‌هایی که توسط تعدادی از هم بندیان صورت می‌گیرد هیچ ارتباطی به اعتصاب دو نفره ما ندارد و در طول مدت اعتصاب نیز تاکید خاصی روی این موضوع داشتند که کسی ادعای پیوستن و یا حمایت از اعتصاب ما را مطرح نکند و کسانی که دست به اعتصاب زده بودن به طور مستقل انگیزه خود را مسئله شهادت هاله سحابی اعلام کنند نه اعلام حمایت یا پیوستن به اعتصاب ما.

3. تصمیم و اعلام اعتصاب غذا

روزهای یازدهم و دوازدهم جلسات متعددی به صورت دونفره و در مواردی هم با تعدادی از هم بندیان داشتیم که پیشنهاد داشتند حرکت اعتراضی در سطحی گسترده‌تر و با حضور تعداد بیشتری انجام شود و بیشتر پیشنهاد ها در این خصوص متمرکز بر روزه سیاسی بود و از ما می‌خواستند که اقدام دو نفره را مدتی به تعویق بیندازیم تا هماهنگی های لازم برای اين اقدام گسترده‌تر انجام شود و آن زمان ما نیز به آنها بپيونديم . به طور مشترك پیشنهادهاي ارائه شده را بررسی کردیم وبه این نتیجه رسیدیدم که اقدام گسترده زمان زیادی برای هماهنگی نیاز دارد و فرصت مفید را از دست می‌دهیم. و علاوه بر آن به تجربه ثابت شده بود که اینگونه اقدام ها معمولا به تشدد آرا می‌انجامد به علاوه خطر جمعی با کل بند هم مطرح بود که از نظر ما مطلوب نبود، از سویی تعلق خاطر ما به خانوده‌های ملی مذهبی این وظیفه را بر دوش ما قرار داده بود که با دقت و حساسیت بیشتر نسبت به ديگران به موضوع بپردازیم. نظر من این بود که همچنان به صورت مستقل و دونفره کار انجام شود و دلایل خود را گفتم که مورد پذیرش شهید صابر هم قرار گرفت. برای شروع اعتصاب نظر ما بعد از انجام مراسم مهندس در 350 بود و دوستان دیگر پیشنهاد دو روز بعد را دادند که مذاکرات جمعی هم به نتیجه برسد. من نظرم روی بعد از پایان مراسم مهندس بود. شهید صابر مانند همیشه که بقول خودشان به "استشاره" قرآن معتقد بود، برای تصمیم نهایی به استشاره پرداخت وبعد با اطمینان و صلابت اعلام کرد که بعد از مراسم مرحوم سحابی، اعلام اعتصاب غذا خواهم کرد. بعد به اتفاق به تنظیم بیانیه اعتصاب پرداختیم و به خصوص روی این مسئله تاکید کردیم که این اقدامام مستقل است و ما هیچ یک از همندیان را به اقدام مشابه فرا نمی‌خوانیم. این بیانیه در چهار نسخه (دو نسخه توسط من و دو نسخه توسط صابر) بازنویسی شد و به امضای مشترک هردوی ما رسید و برای ارسال آن به خارج زندان و انتشار برنامه‌ریزی لازم را انجام دادیم.

4. برگزاری مراسم و اعلام اعتصاب غذا

مراسم سحابی‌ها ساعت 8 بعد از ظهر روز پنج شنبه 12/3/90 هم زمان با اذان مغرب در مسجد بند 350 برگزار شد که تعداد بسیار زیادی از هم بندی ها در این مراسم حضور یافتند. به طوری که علاوه بر مسجد سالن منتهی به آن را نیز اشغال کردند.

در این مراسم، ضمن قرائت قرآن، آقای عمادالدین باقی به ایراد سخنرانی پرداخت و از منزلت خانواده سحابی (مهندس و هاله) صحبت کردند و به بیان دغدغه‌ها و رنج‌هایی که این خانواده از مرحوم دکتر سحابی تا هاله متحمل شده‌اند و نقش و تاثیری که در تاریخ معاصر ایران ایفا کرده‌اند پرداختند. بعد از اتمام این مراسم باشکوه، من و شهید صابر به تعدادی از هم بنديان اعلام کردیم که اعتصاب غذای اعتراضی ما به صورت نامحدود آغاز شده است و خواستیم که مسئله به سایر هم بندیان هم اعلام شود. این موضوع به وکیل بند زندان، که یکی از هم بندیان است هم اعلام شد و از ایشان خواستیم در صورت لزوم موضوع را با ریاست بند 350 در میان بگذارد تا مسولیتی متوجه وی نباشد. این اعتصاب کاملا سیاسی بود و هیچگونه خواسته شخصی ای صنفی نداشت. بنابراین با توجه به اینکه روز شنبه، یعنی دو روز بعد موضوع از طریق رسانه‌ها اعلام شد، لزومی ندیدیم که مسئله را به صورت مکتوب به مسئولان زندان اعلام کنیم.

5. روزهای اعتصاب و وضعیت جسمی و روحی شهید صابر

با آغاز اعتصاب، از شامگاه دوازدهم خرداد، عملا طی برنامه‌ای که در بیانیه اعلام شده بود، تنها به آشامیدن چای همراه با قند و مصرف محلول آب و نمک که توسط دکتر (از همبندیان است) توصیه شده بود پرداختیم. شهید صابر علاقه خاصی به ورزش داشت و در روزهای عادی قبل از اعتصاب معمولا حداقل روزی یک ساعت به طور منظم به دویدن می پرداخت و حداقل هفته‌ای یک بار هم با بچه‌ها فوتبال بازی می کرد. در ورزش هم مثل سایر کارها ایشان مصمم و جدی بود و آن را با برنامه ریزی دقیق انجام می‌داد. با شروع اعتصاب ورزش را کنار گذاشت و گفت چون مدت زمان اعتصاب فعلا معلوم نیست باید نیروی خود را ذخیره کنیم. با اعلام پخش شدن خبر اعتصاب در روز شنبه 14/3/90 صحبت ‌های مشترک ما تقریبا هر روز برای بررسی شرایط و ادامه‌ی کار صورت می‌گرفت و تصميم بر اين شد که براساس واکنش‌ها و نقطه نظرات دوستانمان در خارج از زندان، نسبت به چگونگی تداوم یا پایان اعتصاب، تصمیم‌گیری کنیم. با توجه به این که معمولا در موارد قبلی با اعلام اعتصاب غذا، زندانی به خارج از بند و زندان انفرادی منتقل می‌شود و تحت نظر قرار می‌گیرد و ارتباطش هم معمولا با دنیای خارج قطع می‌شود. قرار مدارهای لازم را برای مواجه شدن با چنین موقعیتی با هم تنظیم و تصمیمات لازم را اتخاذ کردیم. شهید صابر تاکید خاصی روی اين مسئله داشت که قصد ما چپ روی و ضربه زدن به جسم خود نیست و در برابر ابراز نگرانی‌هایی که سایر هم بندیان از وضعیت ما داشتند، مکرر در پاسخ تاکید می‌کرد که در تصمیمات خود درباره‌ی چگونگی تداوم اعتصاب، مسئله سلامت جسمی را نیز مد نظر قرار خواهیم داد. تقریبا از روز سوم به بعد، یکی از هم بندیان پزشک، فشار خون من و ایشان را روزانه دو نوبت (صبح و شب) اندازه گیری می‌کرد. تا 6 روز فشار ما دو نفر نرمال بود و توصیه‌های لازم را به ما ارائه می‌داد. روز پنجم یا ششم، توسط یکی از همبنديان از طریق دستگاه اندازه‌گیری قند خون موجود در بند، قند خون آقای صابر اندازه‌گیری شدکه 107 بود و با توجه به چند روز اعتصاب کاملا نرمال و قابل قبول به نظر می‌رسید.

روزهای ششم و هفتم، من در خصوص ادامه اعتصاب در صورت لزوم به صورت طولانی مدت پيشنهاد دادم، که آقای صابر به شدت مخالف کرد. ایشان تاکید کرد قصد ما اصلا چپ روی نیست و سعی داشت این مسئله برای من كاملا تفهيم شود . برخلاف انتظار، در طول روزهای هفته‌ی اول هیچ گونه واکنشی از سوی مسئولان زندان نشان داده نشد. تنها رئیس بند 350 پیغام داد و از ما درخواست کرد که با دریافت پیام از بیرون زندان زودتر به اعتصاب خود پایان دهید!

ظاهرا به نظر می‌رسید که با توجه به ضایعه‌ای که برای شهید هاله سحابی رخ داده بود و انعکاس خبر اعتصاب ما، تصور ماموران امنیتی بر این بود که برخورد با ما و انتقال به انفرادی اوضاع را بدتر کرده و فشار خبری موضوع را بیشتر خواهد کرد. در طول روزهای اعتصاب روحیه‌ی شهید صابر بسیار خوب و به نتيجه کار امیدوار بود. در طول روز برنامه‌ی روزانه‌ی همیشگی خود، شامل مطالعه و برگزاری کلاس‌های آموزشی و عبادت را به غیر از روزش به طور کامل منظم انجام می‌داد. ولی در روزهای چهارشنبه و پنج شنبه هجدهم و نوزدهم، به تدریج اثر اعتصاب در چهره ایشان نمایان شد. به طوری که چشم‌ها به طرز محسوسی برجسته شده و رنگ صورت به سفیدی گرائیده بود. این مسئله نگرانی دوستان را درپی داشت. ولی شهید صابر در پاسخ به آن‌ها تاکید می کرد که چنانچه مشکلی پیش بیاید به اعتصاب پایان خواهیم داد.

در این مدت تعدادی از هم بندیان هم اعلام اعتصاب غذا کرده بودند و موضع را با شهید صابر در میان گذاشتند که ایشان ضمن عدم تایید این کار همچنان بر این موضوع تاکید می کرد که حرکت ما مستقل است و هیچگونه تداخلی مابین حركت ما و آن وجود ندارد. بعد از ظهر پنج شنبه 19/3/90 تعدادی از هم بندیان در خصوص مسئله اعتصاب بحثی با آقای صابر داشتند که اسباب ناراحتی ایشان را فراهم آورد. به طوری که بعد از این بحث موضوع را با اینجانب در میان گذشت و گفت این صحبت‌ها زمینه‌ حاشیه‌سازی برای اعتصاب ما را فراهم می‌آورد و از من خواست که به همراه هم با يك نفر از آنها صحبت کنیم و نسبت به ایجاد هرگونه حاشیه در این خصوص به او هشدار دهيم. تا حدود ساعت 24، در راهرو زندان راجع به این موضوع و مسائل دیگر صحبت کردیم. نگرانی آقای صابر از اين مسئله کاملا مشهود بود.

6. عارضه قلبی و نحوه‌ی برخورد با شهید صابر

حدود ساعت یک بامداد جمعه 20/3/90 به خواب رفتیم. تخت شهید صابر، بالای تخت من در طبقه سوم قرار داشت. حدود ساعت 4.5 بامداد شهید صابر برای اقامه نماز صبح از خواب بيدار و پس از نماز به تخت خود برگشت. دقایقی بعد، با ناراحتی برخاست و ضمن اشاره به قلبش از یکی از هم اتاقی‌ها که بیدار بود کمک خواست، بلافاصله به کمک چند نفر از هم‌بندی‌ها از تخت پایین آمد و در وسط اتاق دراز کشید. در حالی که به شدت از درد ناحیه سینه و دست چپ ابراز ناراحتی می‌کرد. به طوری که حتی تماس دست دیگران با دست چپ ايشان با اعتراض وي مواجه شد . چون شدت درد را افزايش مي داد بلافاصله با كمك ناظر شب از طريق آيفون موضوع را به افسر نگهبان اطلاع داديم و چند دقيقه بعد نگهبان براي باز كردن قفل در سالن آمد . بچه ها بلافاصله برانكارد را به اتاق آورده و شهيد صابر را در حالي كه قرار گرفتن روي برانكارد به دليل درد شديد طرف چپ بدن براي او سخت بود ، روي آن قرار داده و به درمانگاه اوين منتقل كردند . امكان همراهي بيمار توسط ماموران زندان صورت پذيرفت . كمتر از يك ساعت ،‌يعني حدود يك ساعت 5/5 بامداد ، آقاي صابر توسط ماموران به داخل اتاق منتقل شد و در وسط اتاق دراز كشيد . در حالي كه همچنان از درد شديد سينه چپ مي ناليد . من و تعدادي از هم بنديان اطراف او جمع شديم . در همان حال اظهار داشت كه نوار قلب گرفتند و گفتند چيزي نيست و هيچ كاري انجام ندادند و به من بي احترامي كرده و كتكم زدند و آقاي «ع » با مشت به سرم زد و بعد بدون دمپايي مرا به بيرون از درمانگاه پرت كرد . احساس كرديم كه حال شهيد از بار اول كه به درمانگاه برده شد هم بدتر شده چون حالت تهوع داشت و اظهار داشت در درمانگاه هم بالا آورده است . من دوباره آيفون افسر نگهبان را زدم و از او خواستم سريع پايين بيايد . افسر نگهبان آقاي « د » به پشت در سالن آمد ، از او خواستم كه هر چه سريعتر صابر را به درمانگاه منتقل كنند . تاكيد كردم كه حال وي از اول هم بدتر است و احتمال مرگ ايشان وجود دارد . افسر نگهبان پاسخ داد "من او را به درمانگاه اعزام كردم و آنها اظهار داشتند ،‌مشكلي نداردو من وظيفه خود را انجام داده ام ".بار ديگر از او خواستم كه آقاي صابر را به درمانگاه برگرداند و تاكيد كردم كه صابر چند روز اعتصاب غذا ست و همه دنيا مي دانند و اگر اتفاقي بيفتد ، گرفتاري بزرگي براي شما ايجاد خواهد كرد . در اين هنگام آقاي صابر ضمن ناله هاي سخت ، خطاب به افسر نگهبان گفت كه ،« به درمانگاه نخواهم رفت ، با من بي احترامي كرده و كتكم زدند و هيچ كاري نكردند ، بايد مرا به بيمارستان بيرون از زندان ببريد وگرنه خواهم مرد و يك جنازه روي دستتان خواهم گذاشت ». به هر حال با خواهش از افسر نگهبان خواستيم كه خودش تلاش كند كه آقاي صابر را به بيمارستان بيرون بفرستند و او قول دادكه خودش با ايشان به بهداري خواهد رفت و براي اعزام او به بيمارستان تلاش خواهد كرد آقاي صابر را روي برانكارد گذاشتيم كه در اين موقع حالش بهم خورد و درخواست رفتن به دستشويي كرد و با كمك هم بنديان به دستشويي رفته و در حال برگشت دوبارهً او را روي برانكارد گذاشتيم و به افسر نگهباني منتقل كرديم . من مي خواستم او را تا بهداري همراهي كنم ولي افسر نگهبان ممانعت كرد و قول داد كه خودش همراه او خواهد رفت . ما نگران به اتاق برگشتيم . نزديك ظهر آقاي « پ » از هم بنديان به دليل مشكل جسمي كه داشت به بهداري منتقل شد و بعدازظهر برگشت ،‌گزارش داد كه " آقاي صابر را در بهداري ديده و افسر جانشين زندان هم به بهداري آمده بود و آقاي صابر قصد شكايت از عوامل بهداري و زندان را به دليل بد رفتاري و ضرب و شتم داشته است .

آن شب يكي ديگر از هم بنديان به بهداري رفت و اظهار داشت ، "آقاي صابر در بهداري نبود و عوامل بهداري اظهار داشته اند از امروز ظهر به بيمارستان مدرس تهران منتقل شده است".روز بعد هم چند نفر ديگر به بهداري رفتند و گفتند كه "آقاي صابر به بيمارستان منتقل شده و پزشكان گفته اند كه تا 5 روز بايد در CCU تحت نظر باشد".

روز شنبه به اصل موضوع در خصوص انتقال آقاي صابر به بيمارستان شك كردم و از منبعي شنيدم كه به بازداشتگاه امنيتي سپاه منتقل شده است . در هر حال خبرها متفاوت بود و عده اي از من مي خواستند كه با توجه به مشكلي كه براي آقاي صابر پيش آمده به اعتصاب خود پايان دهم ، ولي من مخالفت مي كردم و مي گفتم تا تكليف آقاي صابر مشخص نشود اين كار را نخواهم كرد

بعد از ظهر جمعه يكي از دوستان از مرخصي برگشت و اعلام كرد كه پيغامي از طرف چند تن از بزرگان ملي مذهبي مبني بر در خواست پايان اعتصاب غذا ارائه شده كه مربوط به چند روز پيش بود ، ولي من و آقاي صابر از آن اطلاع نيافته بوديم.

روز يك شنبه نزديك ظهر مرا به دفتر رئيس بند 350 احضار كردند. رياست بند در مورد اعتصاب و علت آن با ما صحبت كرد و من مسئله را توضيح دادم از من خواست كه به اعتصاب پايان دهم، من هم ماجراي اقاي صابر و برخورد بدي كه با او كرده بودند، گفتم و تاكيد كردم نسبت به انتقال وي به بيمارستان شك دارم تا وضعيت وي مشخص نشود ، اعتصاب خود را ادامه خواهم داد. ضمن اينكه تاكيد كرد هدف ما ايجاد مشكل براي مسئولان زندان نيست و آن ها مي توانند آن كاري را كه وظيفه قانوني شان است انجام دهند.

در نهايت از من خواست كه به صورت كتبي گزارش دهم كه اعتصاب غذا كرده ام ولي تاكيد كرد كه اي كاش از اول اين مطلب را به صورت مكتوب ارائه مي داديم و الان كمي دير شده است! بعد از بيرن آمدن از دفتر نامه اي مبني بر اعتصاب خودم نوشتم و آن را ارائه دادم . ساعتي بعد داخل حياط ، اخباري مبني بر در گذشت آقاي صابر شنيدم ، كه تصميم گرفتم آن را باور نكنم، و تا دو ساعت بعد به هم‌بندياني كه در اين خصوص ابراز ناراحتي مي‌كردند، دلداري مي‌دادم ، فكر مي‌كردم كه در اطلاع رساني از وضعيت صابر اغراق صورت گرفته است.

7. تائيد خبر شهادت و برگزاري مراسم

بعد از ظهر خبر رسيد نزديكان شهيد صابر ، خبر شهادت را تاييد كرده اند و جلوي بيمارستان مدرس شلوغ شده است . با ناراحتي و نا باورانه به حياط رفتم و ساعتي در خود فرو رفتم و نتوانستم احساساتم را كنترل كنم . در آن ساعت و ساعت ها بعد، مكرر دوستان مراجعه كرده و ضمن دلداري و تسليت از من خواهش داشتند كه به اعتصاب پايان دهم ، اما من از اين كار خودداري كردم. براي برگزاري مراسم با كمك دوستان براي فردا شب برنامه ريزي كرديم. روز دوشنبه كه روز ملاقات بود، هم‌بنديان با بستن نوار مشكي به بازوان خود به ملاقات خانواده ها رفتند. وضعيت روحي همه به هم ريخته بود . ظهر دوشنبه به ياد شهيد صابر در وسط محوطه زندان به تنهايي نماز خواندم. مراسم شهيد صابر ساعت 19در مسجد بند 350 برگزار شد . حدود 180 نفر از هم‌بنديان از گروها و جريان‌هاي مختلف سياسي و فكري در مراسم شركت كردند . ضمن قرائت قرآن ، آقاي باقي سخنراني كردند و از خصائل شهيد صابر و صبوري وي سخن گفتند و من هم نامه اي را كه آن مرحوم براي مهندس سحابي بعد از فوتشان نوشته بود قرائت كردم كه به شدت مورد استقبال قرار گرفت و عده زيادي از هم‌بنديان صادقانه گريستند .بعد از اتمام مراسم به در خواست هم‌بنديان به اعتصاب غذاي خود پايان دادم .

8. صدور نامه 64 تن و شروع وقايع مربوط به پس از شهادت

پس از پخش خبر شهادت ، شور و ولوله اي در ميان هم‌بنديان افتاد و عده اي در خواست اعتراض عملي كردند . جلساتي تشكيل شد . تصميم بر آن شد كه براي امضا بدون در نظر گرفتن مرزبندي هاي سياسي ، اين نامه به همه ارائه شود كه خوشبختانه با استقبال هم‌بنديان روبرو شد و به امضا 64 نفر از آن ها رسيد ، امضاي اين نامه تاكيد بر اين واقعيت بود كه شهيد صابر در اثر بي توجهي سوء تدبير مقام هاي و مسئولان قضايي و امنيتي و عوامل زندان ، ضرب و شتم و بدرفتاري با وي و عدم اعزام به موقع به بيمارستان در اولين ساعت هاي بروز عارضه ي قلبي و عدم واكنش به موقع در مورد مسئله اعتصاب غذاي ايشان به دليل مصالح سياسي و امنيتي به شهادت رسيد و اعتراض هم بنديان در اين خصوص علني اعلام گرديد.

روز سه شنبه 24/3/90 نزديك ظهر مجدداً به دفتر رئيس بند فرا خوانده شدم . آقايي به نام « م » كه يكي از معاونت هاي زندان بود هم حضور داشت . از حال من پرسيد و از واقعه اي كه براي آقاي صابر پيش آمده بود ، ابراز تاًسف كرد . من هم اعتراض شديد خود را نسبت به اين كه آقاي صابر بلاتكليف در زندان نگه داري مي شد و بعد از انتقال به درمانگاه مورد ضرب و شتم قرار گرفته و به او رسيدگي نشده ابراز داشتم و گفتم كه به نظر من از ظهر جمعه 20/3/90 تا روز شنبه كه ظاهر آقاي صابر به بيمارستان مدرس منتقل شده ، در جايي غير از بهداري نگهداري مي شد و احتمال دارد به انفرادي منتقل شده باشد. اين حرف من موجب آشفتگي معاونت مذكور شد و قسم خورد كه در دفتر زندان ثبت شده كه روز جمعه ساعت 11 شهيد صابر به بيمارستان مدرس انتقال يافته و از من خواست اين حرف وي را بپذيرم و اظهار داشت در مورد بدرفتاري با آقاي صابر هم تحقيق كرده و اين موضوع صحت ندارد، من نيز در پاسخ موارد ديگري از ضرب و شتم هم بنديان در بهداري را كه قبلاً رخ داده بود ، بر شمردم و اظهار داشتم ، به صورت مستقيم مسئله ي ضرب و شتم را از زبان خود آقاي صابر شنيده ام و به اين مسئله كاملاً اعتقاد دارم كه ايشان در اين مورد هرگز دروغ نگفته است . بعد هم موارد بسياري از وقايع و احكام نا عادلانه و رفتار نادرستي را كه نسبت به محكومان صورت گرفته بود شرح دادم و اظهار داشتم كه نخواهيم گذاشت خون صابر هدر برود و بزودي گزارش كامل واقعه را نوشته و انتشار خواهم كرد. ظهر روز سه شنبه براي اقامه ي نماز ظهر و عصر در وسط حياط بند 35 توسط هم بنديان اقامه شد كه با تاسي از شهيد صابر، تعداد زيادي از هم ‌بنديان در اين مراسم شركت كردند و عده اي نيز تا پايان نماز در كنار صفوف نمازگزاران ايستادند و اداي احترام كردند.

پس از پايان مراسم، تعدادي از دوستان هم بندي جلسات متعددي تشكيل دادند تا براي ابراز اعتراض خود نسبت به مسئله شهادت صابر ، برنامه ريزي كنند و در نهايت قرار شد تعدادي (مجموعاً 12 نفر) از نمايندگان جراان هاي سياسي حاضر در بند به اتفاق هم بيانيه اي صادر و همانگونه كه صابر در اعتصاب خود عنوان كرده بود براي جلوگيري از تضييع خون بي‌گناهان و تكرار حوادث مشابه دست به اعتصاب غذاي اعتراضي بزنند كه من و يكي از دوستان ملي مذهبي هم بنابر تصميم مشترك با آنها همراه شديم .

وقتي تصميم ما بر اعلام اعتصاب همراه با صابر قطعي شد ، شهيد صابر اين دعاي قرآني را براي من خواند :

"رَبِّ أَدْخِلْنِي مُدْخَلَ صِدْقٍ وَأَخْرِجْنِي مُخْرَجَ صِدْقٍ وَاجْعَلْ لِي مِنْ لَدُنْكَ سُلْطاناً نَصِيراً"

خروج صابر از جهان فاني بر اساس صداقتي بود كه هميشه در زندگي به همراه داشت همانگونه كه ورودش به هر كاري از روي صداقت بود و خداوند نيز براي او در شهادتش براي مردم حجتي براي پيروزي قرار داد. روحش شاد .

بند350 اوين- 29/3/1390

امير خسرو دلير ثاني

مادر ندا آقاسلطان : حتي اجازه نمي دهند سر قبر دخترم گريه كنم

2011-06-21T02:49:00.000-07:00

^{مادر ندا آقاسلطان : حتي اجازه نمي دهند سر قبر دخترم گريه كنم}

^{مادر ندا ماموران انتظامي حتي اجازه نميدهند سر قبر دخترم گريه كنم به عنوان مادر بايد چي‌ كار كنم}

محمدرضا مدحی در زمان آقای خاتمی به دلیل ربودن، ايذاء و اذيت دختران جوان توسط وزارت اطلاعات بازداشت شده بود

2011-06-19T06:02:00.000-07:00

محمدرضا مدحی در زمان آقای خاتمی به دلیل ربودن، ايذاء و اذيت دختران جوان توسط وزارت اطلاعات بازداشت شده بود!

ناگفته های پرونده باند عشرت شایق نماينده مجلس هفتم در گفتگو با خانم ر.م، امروز

بازپرس شريفي بعدازظهر روز گذشته (شنبه) در يك نشست خبري وضعيت پرونده متهمان مربوط به يك باند جاعل را تشريح كرد كه با سوء‌استفاده از موقعيت يك نمايند مجلس خبرگان رهبري و اخذ احكامي از اين نماينده، اقدام به جعل عنوان، كلاهبرداري، بازداشت غيرقانوني و سوء استفاده كرده‌اند.
به گفته شريفي، متهم اول پرونده كه فردي به نام "محمدرضا مدحي تازه كند" معروف به "حسيني" مسئول دفتر آيت الله اروميان نماينده مردم تبريز در مجلس خبرگان رهبري مي‌باشد به همراه 9 تن ديگر توسط وزارت اطلاعات دستگير شدند كه البته همگي با پرداخت قرار وثيقه آزاد مي‌باشند.
در اين نشست خبري كه در محل مجتمع قضايي ويژه امور اقتصادي برگزار شد، دو تن از شاكيان خصوصي اين پرونده نيز حضور داشتند.
خانم "ر. م" دختري حدوداً 25- 26 ساله يكي از شاكيان بود كه در خصوص بازداشت غيرقانوني، تهديد به ازدواج اجباري و نگهداري‌اش در محل غيرقانوني و ايذاء و اذيت و توهين و بازجويي غيرقانوني، اعلام شكايت كرده است.
وي با توجه به اينكه از پرستاران بيمارستان مهر مي‌باشد، مديريت اين بيمارستان نيز در اين ارتباط شكايتي را تسليم دادسرا نموده است.
بازپرس شريفي درباره اين شكايت گفته بود كه آقاي حسيني با وجود كه چهار همسر داشته است، با فريب و تهديد از اين خانم درخواست ازدواج نمود.
پس از خاتمه مصاحبه بازپرس پرونده، خبرنگاران حاضر گفت و گوي كوتاهي را با خانم "ر. م" ترتيب داده اند كه در پي مي‌آيد:
به گفته وي ماجرا از آنجا آغاز شد كه آقاي حسيني به دليل كسالتي، در بيمارستان مهر بستري مي‌شود.
خانم "ر. م" درباره مسايل حاشيه اي حضور وي در بيمارستان گفت: به هنگام بستري وي، حدود 15 نفر دايم به اتاقش رفت و آمد مي كردند و معمولاً اتاقش مملو از افراد مختلف بود.
آقاي حسيني معمولاً افرادي را كه براي اولين بار براي عيادتش مي‌آمدند به پرستاران معرفي مي‌كرد.
وي همچنين هر پرستاري را كه وارد اتاقش براي انجام كار مداوا مي‌شد به اصرار احكام خود را نشان مي‌داد. محتواي اين احكام به گونه اي بود كه براي همگان غيرعادي به نظر مي رسيد.
همكاران من از ترس، حاضر نبودند به اتاقش بروند و بيشتر اوقات من كه از نظر سني از همكاران شيفتم بزرگتر بودم كارهايش را انجام مي‌دادم.
بعد از مدتي آقاي حسيني يك پيشنهاد كاري به من داد و گفت كه ما در حال تشكيل يك تيم پزشكي هستيم (البته يك پزشك دايم با وي بود). اين تيم وظيفه‌اش حفاظت از جان من و يكي دو نفر ديگر است. اعضاي اين تيم با ما به مسافرت خارجي مي‌روند و امكانات خوبي در اختيارشان قرار خواهد گرفت.
من در واكنش گفتم كه بايد فكر كنم ولي پس از مدتي احساس كردم كه اين پيشنهاد خيلي مشكوك است چرا كه براي حفاظت جان يك نفر كه مسئولي هم به نظر نمي‌رسد يك تيم پزشكي لازم نيست. بعد از اين پاسخ اصرار و تهديد از جانب همراهانش مطرح شد.
سئوال ديگري درباره نحوه بازداشت وي مطرح شد، و وي پاسخ داد: من در ساعت هفت شب بابت شيفت كاري خود به بيمارستان مراجعه كردم كه ديدم از اتاق سوپر وايزر به من زنگ زدند.
به پايين كه رفتم ديدم يك آقايي كه قبلاً در جريان ملاقات با آقاي حسيني در زمان بستر‌ي‌اش در بيمارستان حضور مي‌يافت به همراه دو مرد و يك زن در اتاق ايستاده و حكم جلب دادستاني را به من نشان دادند. البته حكم با نام من بود ولي بالاي سربرگ را لوله كرده بودند.
من هم به سوپر وايزر گفتم كه من هيچ مشكلي ندارم و به من اعتماد كرده و از من حمايت كنيد و اجازه ندهيد مرا از اين جا ببرند.
سوپروايزر در پاسخ به سخن من گفت كه هيچ كاري نمي‌توانم بكنم چرا كه در اتاق را بسته اند و من نمي‌توانم با كسي تماس بگيرم.
در پي مقاومتي كه كردم ديدم، مي‌خواهند مرا دست بند بزنند ولي من براي حفظ آبرويم در محيط بيمارستان، اعلام آمادگي كردم كه با شما خواهم آمد.
هنگامي كه از اتاق بيرون آمديم به من گفتند كه برنامه ما با دستور آقاي حسيني انجام مي‌شود و شما مي‌بايست از طريق وي اقدام كنيد.
در داخل ماشين، پس از بستن چشمان من چيزي شبيه گوني نيز بر سر من انداختند ولي ديدند كه دارم خفه مي‌شوم، گوني را بالاتر كشيدند.
مرا به يك ساختماني كه احساس مي‌شد نزديك بيمارستان واقع است، هدايت كردند و در اتاقي روي صندلي نشاندند به نحوي كه پايم به ديوار برخورد مي‌كرد.
مرد چاقي كه به عنوان بازجو عمل مي‌كرد با برداشتن گوني از سرم و باز كردن چشم بندم با لحني خيلي وحشتناك گفت كه اگر برگردي و پشت سرت را نگاه كني، محكم به صورتت خواهم زد كه دندانهايت بشكند.
وي سئوالاتي را به صورت كتبي مطرح مي كرد كه من مي‌بايست جواب آن را مي‌نوشتم. در حين بازپرسي يك دفعه در كنار گوش من داد مي‌زد و بارها يك دستگاهي را كه جرقه مي‌زد به طرف صورتم مي‌زد و مي‌گفت مي‌داني اين چيست؟
يكي دو بار هم صندلي‌ام را نا به هنگام جا به جا كرد كه نزديك بود بيافتم و بارها به من توهين كرد.
سئوالاتش از اين زاويه بود كه بدانند من با چه كسي ارتباط داشته و مسايلي را به من مرتبط بكنند.
در عين حال محور اصلي سئوالات در اين خصوص بود كه چرا پس از اينكه از مكالمات موبايلم بدون اجازه‌ام پرينت برداشته شد، به مخابرات و سپس به اطلاعات مراجعه كردم.
توضيح دادم كه من فقط به مخابرات مراجعه كردم و بقيه مسايل را اصلاً در جريان نبودم اما آنها سئوال مي‌كردند كه چرا مثلاً به كلانتري و يا دادگاه مراجعه نكرده ام.
به من گفتند تو از يك جرياني تغذيه مي‌شود و كسي به تو اين مسير را گفته كه به اين شكل عمل كنيد. من گفتم چون مشكلم در ارتباط با تلفنم بود تصور مي كردم كه بايد به مخابرات مراجعه كنم.
وي سپس در خصوص نحوه آزاد شدنش گفت: با توجه به اينكه سوپروايزر بيمارستان در جريان بود كه اين اقدام از سوي گروه آقاي حسيني صورت گرفت مسئولان بيمارستان را در جريان گذاشت و آنان با آقاي حسيني تماس گرفتند كه وي اعلام كرد، مشكلي نيست و نيم ساعت ديگر وي به محل كار برمي‌گردد.
سرانجام آنان مرا در ساعت 12 شب آزاد كردند.

وي همچنين درباره بروز مشكل در همين ارتباط براي ساير همكارانش گفت: تعدادي از آنها هم تقريباً با اين مشكل دست به گريبان بودند ولي چون خودشان نمي خواهند من درباره آنها صحبت نمي‌كنم.
از جمله موارد قابل ذكر اينكه آقاي حسيني با زور پرستاران را به اتاق برده و از آنها شماره تلفن همراه درخواست مي‌كرد و يا از پرستاران مي‌خواست تا برايش عطر بخرند.
وي درباره ارتباط خانم "عشرت شايق" نماينده مردم تبريز در مجلس شوراي اسلامي با آقاي حسيني گفت: وي از ساعت هفت شب تا 2 بامداد به اتاقي كه آقاي حسيني بستري بود، رفت و آمد داشت.

من اسم او را نمي‌دانستم ولي مي‌دانستم وي نماينده مجلس بوده و با اين افراد در ارتباط مي‌باشند اما در زمان بازجويي يكي از متهمان اسم وي را به زبان آورد.
وي افزود: ارتباط آنها عجيب و غريب بود، حتي يك بگو مگو بين خانم شايق و آقاي حسيني در بيمارستان صورت گرفت كه بخش (بيمارستان) را به هم ريخت

رایزنی پیرامون دولت گذار

2011-06-13T04:30:00.000-07:00

رایزنی پیرامون دولت گذار

بهترین راه نجات کم تراژدی و درد و کم خونریزی برای ایران و خاورمیانه در خون/ ترس و زندان خمیده و با تاثیرات فراترجهانی ، بر کناری کامل آیت الله ها , حجت الاسلام ها، حاج آقا های شکنجه گر و دکتر مهندسان مومن به بمب و خرابی مردم ، از قدرت سیاسی در ایران است

این یعنی بر کناری تمام مسببین اصلی فاجعه ایران و خاورمیانه از ابزار های قدرت.

این یعنی خلع قدرت از خائنین به منافع دیروز ، امروز ، فردا و باز پریروز مردم ایران.

اعمال خونین و به اصطلاح افکار سیاه این ها برای عموم مردم شناخته شده هستند

این یعنی خاموش کردن آتشی ماجراجو ، تهی ازهر حس انسانی پر از آیه های کینه و تبعیض پر از مرگ و بیذوقی و تباهی و مرگ و باز ارمغان سوره های مرگ و سیاهی مرگ ... یعنی خنثی کردن سر اژدها که به رای آشکار نه های بزرگ مردم با کشتار ، پاره کردن و یاوه بافتن جواب میدهد

راستی چه کوته بینانی هستند این آیت العظمی های عظمی ترین الله ... خود خدای جبار زمین و کهکشان... خود پیام رسول الله... خود الله . راستی هرگز نخواهند فهمید که چرا رفتند . ما هم قول میدهیم به آنها نمیگوییم چرا میروند تا ندانند و کاملا غافلگیر شوند

ضربه سنگین بود

با متهمین چه باید کرد ؟

به جرم تمام متهمین سیاسی و مالی کلان در دادگاه ها و کمیسیون های حقیقت یاب که بر اساس موازین جهانشمول حقوق بشر کار میکنند ، رسیدگی خواهد شد. بازماندگان قربانیان جنایت های بیشمار صورت گرفته و عموم مردم از کانال مدیای آزاد این دادگاه ها را در سطح ملی و جهانی بطور شفاف دنبال میکنند. در ایران آزاد و آباد کسی اعدام نخواهد شد حتی اگر بزرگترین جنایتکار سیاسی ... نظیر آیت الله ایکس ... باشد

این مفهوم سرنگونی یا بر اندازی جمهوری اسلامی است. یعنی کسانی که مسبب این وضعیت هچلهف و جنزده خونین در ایران هستند ، از قدرت خلع شده و جایشان را نهاد های تعریف شده دیگری با افرادی انتخابی آزادیخواه و آبادیخواه پر خواهند کرد

این جابجایی قدرت در تمام نهاد های اقتصادی ، فرهنگی ، اجتماعی و نظامی جامعه صورت خواهد گرفت. با افراد متهم در تمام مراحل دادرسی طبق موازین حقوق بشر رفتار خواهد شد. هرگونه شکنجه و آزار و رفتار غیر انسانی حتی بر علیه مجرمین ممنوع ابدی خواهد شد. افراد خانواده متهمین از هرگونه تعرض مصون خواهند بود و از تمام حقوق شهروندی ، برابر با دیگر ایرانیان بر خوردار خواهند شد

متهمین وقت کافی خواهند داشت که با کمک وکیل مدافع از خود دفاع کنند. مجرمین پس از رای دادگاه های عادلانه قانونی ، به زندان که حد اکثر آنرا قانون جدید تعیین کرده محکوم خواهند شد. به بخش هایی هم که در جرم و جنایت نقشی نداشته اند و با دولت و سیستم سکولار و دمکراتیک جدید همکاری کنند ، با اجازه مردم عفو عمومی داده خواهد شد. خون از دماغ کسی هم بیرون نخواهد آمد. پایان هر شکنجه و قتل به هر نامی

و آغاز روز جدید پر از سازندگی و ترقی و آرزو های بزرگ انسانی

البته این نظر یا آرزوی بخش مترقی اپوزسیون است که این چنین بشود

(((... اگر سران جمهوری اسلامی از محاکمه در دادگاه های حقوق بشری رضایت نداشتند و آنرا قبول نداشتند وهمچنان معتقد به برتری حقوق بشر اسلامی باشند ، میتوان آن ها را طبق قوانین خودشان محاکمه ناب محمدی کرد. برای اینکه پاکی خود را آلوده به قوانین اسلامی اشان نکنیم ، کسانی را از بین مومنین خودشان انتخاب میکنیم تا انگشتان دست و پایشان را ضربدری در میدان های شهر بجرم غارت و ملا خور کردن ایران و خاورمیانه یکبار برای همبشه ببرند. چون جرمشان بسیار است ، دست هایشان و پاهایشان را هم حد اسلامی بزنند. به چوب ها بسته وبخاطر 1400 سال شلاق زدنمان و برده و بنده و خواجه و کنیز کردنمان شلاقشان بزنند. خودشان به خودشان بنا به سنت و روایت نابشان ، تجاوز کنند و خانواده هایشان را هم در صورت اعتراض آتش بزنند . سنگ های قبرشان را پاره پاره کنند وبار ها بجرم زنا با مردم به اشغال در آمده ایران و خاورمیانه سنگسارشان کنند. در مساجدشان بمب بیاندازند. تعداد زیادی را در عرض 5 دقیقه دار بزنند. به حکم آیه های شریفه خود چشمهایشان را به قصاص در آورند. اگرمتمدنان دنیا اعتراض کردند قول شرف خواهیم داد که دیگر هیچکس را و هر گز طبق قوانین ضد بشری اسلامی محاکمه نکنیم. و بگوییم که این بار متهمین عاشق اسلام ....خود چنین میخواستند. ..)))

طنز تاریخ در این است که همه میدانیم این ملای مجرم شیاد در این لحظه زار خواهد زد که محاکمه اسلامیشان نکنیم بلکه طبق قوانین حقوق بشر محاکمه شوند. شک نکنید که زار خواهند زد. اینان تهی باور ترین و بی حس ترین مردمان بودند

دولت گذار

دولت گذار یک دولت ملی است که در آن همه گرایشات اصلی جامعه مخالف جمهوری اسلامی حضور دارند. این دولت 5 نقطه اساسی زمانی دارد

نقطه اول انتخاب شدن و مسئولیت گرفتن در نهاد دولت گذار با حقانیت ملی که از افرادی تشکیل میشود که مصمم هستند با هم یک تیم کاری قوی برای هماهنگی فعالیت ها و فعالین در همه سطوح لازم برای خلع قدرت از آمران و عاملان جمهوری اسلامی به موثرترین شکل سازمان بدهند

نقطه دوم نقطه سرنوشت ساز ، روز نهایی و پیروزی نهایی مردم ایران بر جمهوری اسلامی است. در این نقطه کسانی از مصادر قدرت کنار میروند و کسان دیگری جای آن ها را با اهداف آزادیخواهانه و آبادیخواهانه میگیرند. پیروزی اساسا تثبیت شده است. مردم آزادیخواه و عدالتجو در همه جا ابزار های قدرت را بدست گرفته اند. از این پس مسائل اداره دمکراتیک همه جانبه جامعه در دوران گذار مطرح است

جمهوری اسلامی تمام شده است

نقطه سوم سازمان دادن انتخابات مجلس موسسان است. میتوان توافق اولیه کرد که 6 ماه پس از بر کناری جمهوری اسلامی مجلس موسسان با شرکت نمایندگان انتخابی ایرانیان وبا ظوابط روشن تشکیل جلسه میدهد . در عمل این مدت با توجه به مشکلات پیش بینی نشده با توافق عمومی میتواند چند ماه هم به عقب بیافتد

نقطه چهارم سازمان دهی موثر و شفاف انتخابات آزاد ، دمکراتیک و قانونی برای نمایندگی در اولین مجلس شورای ملی ایران پس از جمهوری اسلامی. میتوان توافق اولیه کرد که این انتخابات و این نقطه یکسال پس از برکناری جمهوری اسلامی باشد. وعده آنرا به ایرانیان و جهانیان بدهد و برای آن تلاش کند

نقطه پنجم نقطه پایان عمر دولت گذار است. این نقطه زمانی است که دولت انتخابی جدید مسئولیت اداره قانونی کشور را بدست میگیرد

حوزه مسئولیت ها

/ حفظ امنیت جامعه و شهروندان با مشارکت مردم در سطوح مختلف بر اساس قوانین شناخته شده حقوق بشر

/ کنترل نیرو های مسلح و سازمان دادن نهاد های دفاع از خود در سر تاسر ایران برای دفاع از حقوق شهروندان در مقابل تجاوزگران

/ سامان دادن کمیسیون های حقیقت یاب و دادگاه ها برای رسیدگی به جرائم سیاسی / حکومتی

/ کنترل شرکت ها و نهاد های اقتصادی که در اختیار سران جمهوری اسلامی بوده اند.

/ تشکیل یک کمیسیون اقتصادی که بتواند مواد غذایی و اولیه را در دوره انتقال قدرت برای همه اهالی ایران ، سازمان دهد

وظیفه میان مدت این کمیسیون شروع رسیدگی به اوضاع بهم ریخته اقتصاد ایران است

/ تشکیل یک کمیسیون خارجی برای بررسی سیاست خارجی ایران پس از جمهوری اسلامی

/ دولت گذار آزادی گفتگو ، مدیا ، احزاب ، سندیکا ها ، انجمن ها و نهاد های مدافع حقوق بشر را د رتمام مراحل پس از جمهوری اسلامی تا تحویل قدرت اجرایی به اولین دولت انتخابی - با کمک ایرانیان در سر تا سر ایران - تضمین میکند

/ دولت گذار با نظارت گرایشات و احزاب گوناگون جامعه و مدیای آزاد ، انتخابات اولین مجلس موسسان آزاد پس از جمهوری اسلامی را بطور شفاف و دمکراتیک سازمان میدهد

/ پس از تصویب قانون اساسی جدید ، دولت گذار به وظایف اصلی خود ادامه داده و پس از سازمان دادن اولین انتخابات آزاد و دمکراتیک مجلس شورای ملی ایران و روی کار آمدن دولت منتخب این مجلس ، مسئولیت ها را تحویل دولتزنان و دولتمردان جدید داده و منحل میگردد

آن روز روز جشنی بزرگ وپیروزی دوباره نوروزخواهد شد و بود

نهاد های دمکراتیک تعریف شده قانونی جدید از این پس سکان اداری/ سیاسی / فرهنگی / اجتماعی / اقتصادی و نظامی کشور ایران را بدست خواهند گرفت

چه زمانی چه کسانی

در واقع اگر 6 ماه پس از جمهوری اسلامی تا انتخابات مجلس موسسان و 6 ماه تا انتخاب مجلس شورای ملی در ایران در نظر گیریم ، کل دوره دولت گذارپس از جمهوری اسلامی یک سال خواهد یود. این به شایستگی چنین دولتی مربوط میشود که بتواند چنین کار عظیمی را سازمان بدهد و امید را به جامعه بر گرداند

اگر فرض بر این کنیم که مسئولینی که برای دولت گذار توسط مجلس شورای ملی ایران در خارج انتخاب میشوند

6 ماه وقت شبانه روزی نیاز دارند که با هم خوب آشنا شوند ، برنامه بریزند و تماس های لازم را بگیرند و جامعه را آماده کنند ، در آنصورت عمر دولت گذار از ابتدای تولدش تا انتهای پایان کارش حداقل یکسال و نیم خواهد بود

انتخابشدگان برای دولت گذار افراد عموما شناخته شده ، کار آمد با سابقه های مثبت و مورد اعتماد بخش های زیادی از فعالین و عموم مردم هستند. کار اینان در واقع حرفه ای است. حقوقی متعارف میگیرند و بار مسئولیت عظیم سازمان دادن خیزش نهایی مردم ، بر کناری جمهوری اسلامی و اداره دمکراتیک کشور در دوران گذار را می پذیرند

این افراد بدنبال رایزنی های بسیار و تشکیل یک مجلس شورای ملی ایرانیان درخارج ( یا نام دیگر کنگره ملی ایرانیان در خارج)، انتخاب میشوند. مسئولین در دولت گذار افرادی توانا ، با صلاحیت وبا توانایی کار تیمی هستند که بخود و پتانسیل سازنده جامعه باور دارند و میتوانند شبکه ها ی لازم را برای رسیدن به هدف اولیه / در 6 ماه / سامان بدهند.

دولت گذار ، شورای دمکراتیک رهبری ، دولت سایه همگی برای جنبش آزادیخواهانه و عدالتجویانه مردم ایران دارای یک مفهوم و معنی استراتژیک می باشند

مجلس شورای ملی ایرانیان در خارج

اما این رایزنی ها برای تشکیل مجلس شورای ملی ایران در خارج کشور چگونه میتواند موثر باشند تا به هدف خود یعنی تشکیل چنین مجلس سرنوشت سازی برسند و تیم دولت گذار را انتخاب کنند

بدون شک رایزنی چیزی بجزشکلی از گفتگوی منطقی و هدفمند نیست. اما این رایزنی ها برای اینکه موثر باشند باید حول چگونگی خلع قدرت از جمهوری اسلامی و مسائل دوران گذار صورت گیرند

از دل این رایزنی ها در سطوح شهری و جهانی ، شایسته ترین افراد طبق ظوابطی دمکراتیک برای تشکیل مجلس شورای ملی ایرانیان در خارج به شکل مناسبی انتخاب خواهند شد

/ یکی از وظایف نمایندگان این مجلس تشکیل کمیسیونی برای تدوین منشور مشترکی از میان همه منشور های نوشته شده ، است

/ یک وظیفه دیگرتشکیل کمیسیون از افراد توانا برای رایزنی پیرامون معرفی و پیشنهاد افراد مناسب برای انتخاب شدن و بدست گرفتن مسئولیت در دولت گذار می باشد

/ در این مجلس بر سر مفاد منشوری پایه ای و مشترک بر پایه ایده های سکولار ، دمکراتیک و حقوق بشری و حفظ استقلال و یکپارچگی ایران و نیز چگونگی خط مشی سیاسی در شرایط کنونی و چشم انداز ها و وظایف پس از جمهوری اسلامی بحث و توافق صورت خواهد گرفت

/ دولت گذار در واقع دولتی است که تصمیمات این مجلس را اجرایی خواهد کرد

دولت گذار در زیر کنترل مجلس شورای ملی ایرانیان در خارج قرار دارد و از همان ابتدا دولتی مسئول و دمکراتیک و پاسخگو ست. حقوق مسئولین انتخاب شده در دولت گذار و کارمندان آن توسط این مجلس تعیین و پرداخت خواهد شد.

/ وظیفه دیگر این مجلس سازماندهی دریافت کمک های لازم اقتصادی است. هر گونه فعل و انفعال مالی بر اساس تصمیمات مجلس و زیر نظر کمیسیون مالی این مجلس قرار خواهد گرفت

/ یک کمیسیون مهم دیگر کمیسیون رفع اختلاف است که از افرادی مورد اعتماد و توانا تشکیل میشود . در مواردی که افراد دولت گذار یا افراد انتخاب شده در مجلس در گیر اختلافی جدی میشوند ، این کمیسیون تلاش خواهد کرد که مشکل به شکل دمکراتیک و مناسبی حل شود

/ به دلایل روشن ، مهم و سمبلیک خواهد بود که دولت گذار دارای دو سخنگوی مسئول و برجسته ، یک زن و یک مرد باشد.

این ها تماما تصمیماتی است که مجلس با کمک کمیسیون های کاری خود خواهد گرفت

/ بحث شکل نظام آینده یعنی شکل پادشاهی یا جمهوری و انواع اقسام جمهوری و یا فدرالیسم و انواع و اقسام آن موضوع کار این مجلس نیست. این ها مسائلی است که پس از پایان دادن به این بختک هار میتوان در شرایط باز و آزاد در سرتاسر ایران در باره اش گفتگو و سر انجام در قانون اساسی جدید در موردشان بحث خواهد شد. مفاهیم ، شکل ها و ساختار ها بحث خواهند شد وامیدوار باشیم مردم بهترین ها را انتخاب کنند

در موارد اختلاف راگیری و همه پرسی های گونا گون و بدون خونریزی. ایران احتیاج به هیچ خونریزی بیشتر ندارد. 32سال خون و خون برایش و هفت پشتش بس است

این مجلس آزادیخواهان مصمم است

/ در این مجلس هم سو سیالیست و هم لیبرال ، هم جمهوریخواه و هم مشروطه پادشاهی خواه حضور دارند. بهترین شکل این است که در دولت گذار هم این گرایشات حضور داشته باشند. اینکه دولت گذار چه ترکیب و شکلی پیدا خواهد کرد آینده نشان خواهد داد

/ در این مجلس ایرانیان ساکن خارج در پیوند تنگاتنگ با آزادیخواهان داخل هستند و صدای آزادی مردم ایران را نمایندگی میکنند و هدف آن حل مسئله ایران است

پس از کنار زدن جمهوری اسلامی و انتقال دولت گذار و نیز این مجلس به داخل ایران آزاد شده ، تغییراتی با ظابطه های روشن در ترکیب مجلس شورای ملی ایجاد شده در خارج و نیز دولت گذار صورت خواهد گرفت. در اساس بحث داخل و خارج مطرح نیست. این تیله های جمهوری اسلامی است. چه مجلس شورای ملی ایران در خارج و چه دولت گذار انتخاب شده آن ، منافع مردم ایران را نمایندگی میکنند نه ایرانیان خارج کشور که خود فرزندان ایران هستند

دانایان خود بخوبی میدانند چرا تشکیل مجلس شورای ملی و دولت گذار در خارج !

/ بدون شک اگرافراد این دولت گذار بخواهد کار موثری بکنند باید بمثابه یک تیم عمل کنند و این احتیاج به این دارد که از نظر روانی و سیاسی خوب هم را بفهمند، مدیریتی دمکراتیک داشته باشند و بتوانند روی هدف و ملزومات آن متمرکز شوند

/ این مجلس شکل گرفته در خارج و سپس تکمیل شده در داخل ، پس از تشکیل اولین مجلس شورای ملی انتخابی در داخل نیز کارش پایان می یابد. عمر این مجلس اگر همه چیز خوب پیش برود، از زمان تشکیل تا پایان حدود 2 سال است. یکسال در خارج و قبل از سرنگونی و یکسال در داخل پس از جمهوری اسلامی

رایزنی ها باید حول این هدف و هدف ها و چگونگی ها صورت گیرند

رایزنی ها باید حول چگونگی سازماندهی گفتگو های لازم و هدفمند صورت گیرند

مخاطبین <<<...>>> همه با هم

نیرو های مخاطب اولیه این رایزنی ها کسانی هستند که خود پیشروان و مدافع اتحاد عمل نیرو ها هستند و در تشکل هایی جبهه مانند ، برای همبستگی ملی ایرانیان تلاش میکنند. این شبکه ها اغلب دارای منشور و نامی برای خود هستند. مجلس شورای ملی ایران در خارج از کشور از رایزنی و گفتگوی این شبکه ها شکل خواهد گرفت

نباید منتظر شد که همه بدنبال شبکه " من " بیایند. این همان انتظار سنتی است که 32 سال شکست آن عیان است. چه حاجت به بیان است !

در واقع "همه با هم" حرف و شعار درستی است بر خلاف تبلیغات جریانات تک رو سنتی . همه با همی تعریف شده سکولار ، دمکراتیک و حقوق بشری. هر عمل بزرگ اجتماعی احتیاج به " همه با هم " مناسب و منطقی خود دارد وجدان و منطق حکم میکند که همه ایرانیان از هر پیشینه و آرمان سیاسی برای نجات مردم ستمدیده و مبارز ایران از دست این هیولای خونخوار دست به یک اتحاد عمل استراتژیک بزنند که هم جمهوری اسلامی را در کوتاهترین زمان ممکن و با کمترین خونریزی از کار بر کنار کنند و هم جامعه را در دوران گذار به شکل دمکراتیک اداره کنند

اینکه دروغگوی جنایتکاری بنام خمینی از این شعار مثل هر چیز دیگر سو استفاده کرد تا بساط قدرت جهنمی آخوندی را تثبیت کند دلیلی بر غلط بودن این شعار نیست. البته دانایان میدانند که این تیله ها بهانه های بی منطق جریانات سنتی چپ یا مجاهد یا اصلاح طلبان ملی مذهبی منتظر معجزه اصلاح طلبی در حکومت ناب محمدی ، است . خواستشان چیست. اینکه چنین آلترناتیوی شکل نگیرد !

هدف هر کدام از اینان این است که بقیه به آن ها بپیوندند. در واقع باز طنز تاریخ این است که کسانی که بیشتر از همه به " همه با هم " می خندند و می تازند و چوبهای ایدئولوژیک لای چرخ اتحادها گذاشته و میگذارند ، خود در عمل مروج و مبلغ " همه با من " از نوع همان خمینی هستند. همه با من. 32 سال گذشت . صد تکه شدند

باز میگوید همه با من

نتیجه اش هم این است که این جنایتکاران دغلکار و پر دروغ ایران را به قهقرا برده و میبرند و هنوز بر سر کارند

همه با هم یعنی همه با هم. یعنی گفتگو پیرامون براندازی و انتقال دمکراتیک در دوران گذار. یعنی پذیرش و برسمیت شناختن حضور رقیب سیاسی در مجلس شورای ملی ایرانیان در خارج و سپس در داخل و نیز در دولت گذار. یعنی همکاری ، هماهنگی و همسوگندی با دیگر نیرو ها که در موارد مهم و سرنوشت ساز بر طبق منشوری تعریف شده هم نظر هستند. بدون اینکه کسی مجبور باشد گروه بندی خود را منحل کند. اختلافات هم کاملا روشن است

آیا بد است ، انحراف از ایدئو لوژی سنتی است که همه با هم شوند و کار جمهوری اسلامی را تمام کنند

آیا بد است که همه با هم شوند و زندانیان سیاسی / عقیدتی / صنفی را یکبار برای همیشه آزاد کنند

آیا غیر دگماتیک نیست که همه با هم شوند و جلوی شکنجه و اعدام ها را بگیرند

آیا بد است همه با هم شوند و از آزادی ها و برابری های شهروندی در ایران دفاع کنند

آیا ارتداد است که سکتاریسم را کاملا کنار گذاشته و همه با هم شوند و دیو را برای همیشه ببندند ودر شیشه کنند و به این کابوس خونین پایان بدهند . و سپس نظریات در زمینه شکل مناسب و ساختارسیاسی / اداری / فرهنگی / اجتماعی/ اقتصادی و نظامی در فضایی سالم و آزاد از هر تبعیض و شکنجه در حضور شهروندان ایران طرح خواهند شد. در موارد اختلاف رای گیری و همه پرسی مناسب صورت خواهد گرفت. در چهارچوبی قانونی ، شفاف و دمکراتیک. آزاد ، عادلانه ، مدرن و انسانی. با روحیه ساختن سریع ایران و جبران فساد و رنج عظیمی که این نا لایقان خائن و ستمگر برسرنوشت مردم کشورایران و همسایگان تحمیل کرده اند.

نه بد نیست بسیار هم خوب است

نسخه جریانات سنتی چه اصلاح طلب چه بظاهر رادیکال یعنی بقای بیشتر جمهوری اسلامی با همه دروغ های شاخدار، روایت های ناب هراس آورش ، بدبختی ها و خونریزی هایش و همه خرافات و تباهی هایش و تبعیض های بی پایانش ، عظمت طلبی دیوانه وار ناب اسلامیش. امپراطوری شلاق و شکنجه و بمب و دار. امپراطوری اشگ و آه و سوز و شیون مردمان. همان مردمان ستمدیده ایران که همه خود را تنها مدافع راستینش میدانند. هویت سیاسی و وجودی خود را از او می گیرند. همان مردم. نسخه 32 ساله جریانات سنتی یعنی ادامه غم ها و سوز ها و اشگ ها. فرار ها و زندان ها و شکنجه ها و شناعت ها و کشتن ها. یعنی ادامه فقر عمومی. ادامه تحقیر شبانه روز. یعنی همه آن چیز های که جریانات سنتی خود بخوبی میدانند و در نوشته ها و گفته هایشان بیان میکنند. اما یا بدلیل گیجی ایدئولوژیک و نفهمیدن ربط منطقی پدیده ها با هم ومتاثر بودن از فرهنگ استبدادی و ولی فقیهی اسلامی ( یا شاید هم نفوذ نفوذی های دشمن مکار) ، در نمی یابند که راه نجاتی جز همه با همه تعریف شده ، بدون حذف هیچ نیروی سکولار+ دمکرات + حقوق بشری نیست.آیا عجیب نیست که پس از 32 سال ، پس از 1400 سال در نمی یابند و نمی خواهند دریابند

و.ابان