Wednesday, 29 April 2009

عالیجناب باراک اوباما رئیس جمهور ایالات متحدّهِ ی امریکا

The Honorable President Barack Obama
President of the United States of America
The White House

1600 Pennsylvania Avenue, N.W.
Washington, DC 20500

April 22, 2009

Dear Mr. President:

Your thoughtful, sincere, beautifully crafted and warm Nowruz address to the people and the government of Iran was noticed and well received by Iranian free-thinkers.

In your address you referred to Sa’di’s poem: “the valuable humanity which we all share”. This timeless piece of Persian literature - which expresses the value known as unity or solidarity - is an ancient belief of Iranians.

Let us start with this tradition specifically. It is necessary to point out that the theocratic regime ruling Iran today is strongly against Sa’di’s vision. The same regime is attempting to destroy the great and ancient Iranian culture by stripping it of its identity - the same identity you that you fondly pointed out and expressed your appreciation for.

But why do they wish to destroy our culture? You have to, because the theocratic regime considers solidarity and cooperation only as value for the Muslim community. So you see the irremediable rift that is created between the nation and the government – the Islamic Republic regime – to the very edge of this traditional custom.

It is critical to denote the regime’s decade-long effort to rob the people [of Iran] of their cultural identity and ban Nowruz – the celebration of traditions and values which you truly discern and expressed in your message. It is clear that this attempt has impoverished the society as the majority is condemned by a minority rule: a callous regime that silences every voice and suppresses every opponent criticism in the name of the All Mighty Creator, aided by an overt and covert pseudo-fascist apparatus.

Secondly, if solidarity - human community and fellowship – a value accepted by a civil society, then how can it be that hundreds of thousands of people are imprisoned, tortured daily and slaughtered, women are “publicly stoned to death” and groups of men are hanged from commercial cranes in broad daylight and yet, the western news outlets choose to ignore and scarcely report this. No need to go back far: just in the short time of your presidency, more than sixty individuals have been tried for trumped up charges in feudal courts of the Islamic Republic and have been executed.

In the light of these revelations, it is clear that your policy toward Iran needs to consider either the people of Iran or the government of Iran, for between the two there is no common interest to talk productively and reasonably. Although in foreign Policy bilateral talks and negotiations within the United Nations’ framework are differentiated, in both cases the only guarantors for any treaty or agreement are the sovereign, i.e. the people of Iran. Especially since a fascist, anti-nationalist government, whose interests and aspirations run counter to those of its own people and consider them lowly slaves, are incapable of going against its own interests and keeping to the terms of its agreements with non-Muslim foreigners who oppose its expansionist policies.

The Iranian government is not elected by the Iranian people; it is elected by Omma– followers of the “Imam”. Pleasing the Almighty is established as the basis of a country’s constitution, but when on a daily basis its administrations kill people, commit crimes and subjugate and torment the followers of other religions and freethinkers in the name of God, the regime is satisfying neither God nor the people. This is a self-serving, autocratic and authoritarian regime. It is a regime based on fascist principles and dogmatism. The freethinkers of Iran hope that the US government will not enter into negotiation with this fascist regime but with a freely elected one.

The basis of political science in the modern world is communication. It is true that every political negotiation is conducted to achieve an accord, as it should be. Diplomacy requires moral context and each negotiation must take place with people’s interests in mind. Also and more importantly, every communication or negotiation with every side is not necessarily productive. When somebody sits at the negotiating table with such a regime, he is defying Karl Popper’s principle: “Any negotiation with a dogmatic regime is a waste of time and is a failure of logic and intellect and ushers the tenure of depravity and oppression”. This humiliation was clearly demonstrated by Chamberlain in the 1938 Munich Agreement with Hitler. Thus, such negotiations, whatever the results, are doomed to failure, because the despotic Islamic Republic Regime’s reign in the region is absolute and the uncertainty–value of any decisions in the region will grow. A reminder that US failure in Middle East diplomacy in the past thirty years has been do this uncertainty of political decision.

Mr. President - when and if you should ever under the guise of “commitment to diplomacy” sit to negotiate with the theocratic regime in Iran, which is born out of violence, then your position counters and clashes with human rights and the rights of the Iranian people well as breaches Sa’di’s solidarity and ignores Martin Buber’s “I and you” and Habermas’ discourse ethics. Buber says: “man is realized in you and becomes me.”

Mr. President, which “I” are you going to become? The “I” that is the Iranian people or the “I” that is the Islamic Republic?

Please do not forget the Iranian-Americans who have played a major role in making the United States more prosperous - those whom you proudly mentioned are some of the millions of Iranians who were forced to flee the Islamic Republic’s reign out of fear and lack of freedom, as a result of the death of democracy, leaving their homes and livelihoods behind in the land of their forefathers and ancestors. No other country in the world has suffered such a horrible fate in the past thirty years, and the world’s apathy towards them is unprecedented. The same apathy has brought about the reign of this illegitimate Caliphate, pillaging and plundering the country’s natural resources and spreading its caliphate rule around the globe with the aid of foreign corporations. All this at an epoch you call “the Epoch of Globalization”. This Caliphate’s expansion is synonymous with the instability and insecurity of the region.

Please realize that your compromise and rapprochement with this regime does not mean stability and balance of power in the region, the traditional principles of America’s Real Politic. Specially when in your message you state: “this is a future that brings with it renewed trade between our people as well as greater opportunities for cooperation and commerce”, and clearly emphasize American Real Politic, you thus nullify and void your motto of “Change”. Please believe that the people of Iran and the Middle East have not forgotten the policy that has crippled them over the past thirty years.

Let us be cognizant that the future of man in this world will only be provided for by humanity, mutual respect and solidarity that must be built on human rights and liberty. Everyone in their own place can assess the depth and breadth of this freedom. In classical ideology, the expanse of this development is measured by how much an individual’s dreams are realized. Today, science has demonstrated to us that the extent of individual freedom is determined by how much an individual is in control of his or her work.

The people of Iran are not liberated in either the classic or the modern measures. They do not have satisfying jobs, nor can they realize their dreams on a reasonable measure. Yes, a thin veneer of the society has everything, but the rest have eyes filled with longing and yen. Therefore, any negotiation that does not end this dire situation will not vanquish the Taliban in the region, but will merely serve to facilitate a new crop of Taliban in the region. This must indeed be the goal of the “Change” you speak of.

On the other hand, you mentioned Nowruz in the proper context. It is a celebration that announces the renewal of nature every year and through that, it directs the individual to an internal and external renewal and rejuvenation of man. But we Iranians realize these concepts, when during this time of celebration and joy, we clean and dust our abodes and don new clothes. Through this ritual, we demonstrably shed and discard old values and welcome and usher in the renewal and the transcending rejuvenation not just in words but in deeds.

That is why we await your actions. We are also aware that each change must have direction in addition to substance: a purpose towards sublime creation. This direction lies within this point that the US policy must turn towards the people, not towards the governments and steer away from unpopular regimes. Any meddling that obstructs the natural flow in creating functional societies impedes the progress of modernism: that which binds and connects all nations into the family of man. Truly, the United States has not offered any assistance to the real Iranian opposition inside [Iran] or abroad.

Now the problem of theocratic regimes of the Islamic Republic sort can only be solved by the nationalist and progressive forces of those countries, the United States with all its knowledge and might has been ignorant of the culture and customs of such ancient civilization as Iran. Thus, we the free and democratic opposition of the current regime in Iran are interested in the phenomenon of “Change” in the policies of the United States and therefore we encourage any policy that support an end to this barren and effete dynasty in Iran. The Iranian people are not free but rather strongly suffer abuses of human rights. What they expect with the proclamation of “change” is solidarity and your support to obtain the rights and democracy that the Americans enjoy.

Yours faithfully

The Iranian freethinkers

1.Mr. Dr. Alereza Taghi
2.Mr. Alizadeh Masoud
3.Mrs. Arjomand Mahin
4.Mr. Asisi Massud
5.Mr. Dr. Assemi Mohammad
6.Mr. Dr. Azadi(Iran)
7.Mr. Azarbaijani Maziar
8.Mr. Barati Reya
9.Dr. Babak 7 (Iran)
10.Mr. Dr. Baghaii Yazdi Namdar
11.Mr. Baghumian Wahik
12.Mr. Behmand Paymon
13.Mr. Dr. Blourchi Ali
14.Mr. Dr. Djadali Faegh
15.Mr. Dr. Djassemi Mohammad
16.Mrs. Djassemi Zohreh
17.Mr. Dr. Doshouki Abdoul sattar
18.Mr. Ebrahimi Ali
19.Mr. Ebrahimi Mohammad
20.Mr. Etemadi Kourosh
21.Mr. Farssad Mehrab
22.Mr. Farsi Faraz
23.Mr. Farsi Fereidun
24.Mr. Dr. Froutan Iman
25.Mr. Dr. Ganji Saeed
26.Mrs. Ganji Soheila
27.Mr. Prof. Ghaboussi Farhad
28.Mr. Ghasmloui Davoud
29.Mr. Gorgin kaikhosro
30.Mr. Dr. Grouh H.
31.Mr. Haddadizadeh Parvize
64.Mr. Ramezani Morteza
65.Mr. Dr. Rastegar Eskandar
66.Mr. Rastegari Arash
67.Mr. Dr. Razmara Manouchehr
68.Mr. General Rohani Mehdi
69.S 57(Iran)
70.Mr. Colonel Sabouri Yazdi
71.Mr. Dr. Safai Mohammad R.
72.Mr. Saraj Kaveh
73.Mr. Dr. Sarram Mehdi
74.Mr. Schadmehr (Iran)
75.Mr. Schawochi Farid
76.Mr. Shahriari Behnaz
77.Mr. Prof. Shojaii Siamak
78.Mr. General Shoaii Nosrat
79.Mr. Prof. Siadatpour Ahmad
80.Mr. Dr. Shojai Manutchehr
81.Mr. Shoghi Davood
82. Mr. Dr. Shojai Manutchehr
83. Mr. Prof. Siadatpour Ahmad
84. Mr. Steki kurosh
85.Mrs. Taghipour Massumeh
86.Mr. Tawakol Babak

32.Mr. Hakemi Hashem
33.Mr. Haidari Abbas
34.Mr. HonarBakhsh Homayoon
35.Mr. Hosseini Ghader
36.Mr. Kallhor Kurosh
37.Mr. Dr. Kashfi Mansour
38.Mr. Kermani Reza
39.Mr. Khamoshi Kambiz
40.Mrs. Khedmati Farideh
41.Mr. Dr. Kh. Kordestani Mehdi
42.Mr. Dr. Kianzad Hassan
43.Mr. M. Asgari Mani
44. Mr. Mahdavi Arash
45. Mr. Mahini Houshang
46. Mr. Majlessei Daryoush
47. Mr. Malvan Mohammad
48. Mr. Marvasti Cyus
49. Mr. Molavi Massoud
50. Mr. Moghbelan Nader
51. Mr. Dr. Mogherrab Cyrus
52. Mr. Mohseni Alireza
53. Mr. Mohyeddin Jamshid
54. Mrs. Mohyeddin Zarrin
55. Mrs. Moradi Anita
56. Mr. Mussavi Saeed
57. Mr. Nayimi Qmars
58. Mr. Nikou Ramin
59. Mrs. Nooriala Partow
60. Mr. Nouri Ali
61. Mr. Prof. Parvin Iraj
62. Mr. PoorReshmehi Alireza
63. Mr. Pol Nasser
87.Mr. Torabi Arash
88.Mrs. Dr. Toyserkani Farahnaz
89.Mr. Prof. Vahedi Nosrat
90.Mr. Vashian Hani
91.Mr. Dr. Yamani Ali
92.Mr. Prof. Zahedi C.
93.Mrs. Zandkarimi Mandana
94.Mr. Zeinali Lohrasb
95.Mr. Ziari Mardavitch

Thursday, 19 March 2009

مصاحبه ای با آقای عباس عبدی به مناسبت سی امين سالگرد انقلا ب,


پيشگفتار

روزنامه فرانکفورتر آلگماينه در تاريخ ۱۶ فوريه ۲۰۰۹ مصاحبه ای با آقای

عباس عبدی به مناسبت سی امين سالگرد انقلا ب, انجام داده که برخوردار از

اهميت است. آقای عبدی يکی از دانشجويان عضو انجمن اسلامی دانشگا ه, نه

تنها در يورش به سفارت آمريکا و اشغال آ ن در تاريخ ۴ نوامبر ۱۹۷۹ فعالانه

شرکت داشته, بلکه بعنوان يکی از سردمداران آن رويدا د, به شمار می آيد.

خبرنگار آقای راينر هرمن می گويد.

او امروز در صف

اصلاح طلبان قرار دار د. آين دانشجويان که در آن هنگام خود را خط امامی می

ناميدند, ۵۲ ديپلوما ت آمريکايی را ۴۴۴ روز به گروگان گرفتند. خبرنگار

همچنين می نويسد, که آقای عباس عبدی در سال ۱۹۹۹ از جنبش دانشجويي

حمايت کرده و در ۲۲ سپتامبر ۲۰۰۲ بعنوان يک پژوهشگر اجتماعی, آماری را

انتشار داد که برپايه آ ن, ۷۵ درصد از مردم ايران خواهان گفتگو با آمريکا بودند.

او در چهارم نوامبر ۲۰۰۲ به اتهام دادن اطلاعات به دشمن يعنی آمريکا,

دستگير گرديد و به مدت سی ماه به زندان رفت.

حکومت ايران وارد مذاکرات مستقيم با آمريکا نخواهد شد (عبدی)

خلاصه ای از مصاحبه : خبرنگار با اشاره به گذشت سی سال از انقلا ب, از آقای

عبدی می پرسد: آيا امروز هم دست به اشغال سفارت و گروگانگيری می زديد و آنرا به

دانشجويان توصيه می کرديد؟ آقای عبدی در پاسخ می گويد به چه دليل شما فکر می

کنيد که در رفتار و کنش من در اين رابطه, بايد تغييری بوجود آمده باشد. اگر آمريکا

يکبار ديگر شاه را به آمريکا راه می دا د- اگر زنده بو د- بازهم دست به اين کار می زديم.

آقای عبدی سپس در پاسخ به اين پرسش که آيا با آمدن اوباما, تغييری در سياست

ايرا ن, روابط و مناسبات دو کشور روی می دهد, او پاسخ می دهد تا هنگاميکه ايران و

آمريکا نسبت به رويدادهای جهانی از جمله, در رابطه با عراق, اسرائيل, لبنان و برنامه

اتمی ايرا ن, رويکردهای گوناگون دارند و هيچکدام آمادگی برای يک دگرديسی از خود

نشان نمی دهند, نمی توان از نزديکی و يا گفتگو ميان دو کشور سخن به ميان آور د.

خبرنگار می گويد, اوباما آماده صحبت است و احمدی نژاد هم که به آن پاسخ مثبت د اده,

پس مشکل چيست؟ عبدی می گويد اين بمانند اينستکه بگوييم, بفرماييد صحبت کنيم,

اما خواهش می کنم دهانتان را ببنديد. من در رابطه با رئيس جمهورمان ياد گرفته ام که

به حرفهايش نبايد توجه داشت, بلکه به عملش. در ايران واژگا ن, آن معنايی را که شما

برايشان قابل هستيد, برنمی تابند. خبرنگار می پرسد, آيا هنگامی فرا می رسد که

وجود داشته باشد؟ « مرگ بر آمريکا » جمهوری اسلامی بدون شعار

آقای عبدی پاسخ می دهد, تا هنگاميکه تغييری در ساختار سياسی بوجود نيايد و

آژادی انتخابا ت, رقابت های سياسی و آزادی سياسی تامين نگرد د, درب بر همين پاشنه

خواهد چرخيد. مشکل اصلی من آمريکا نيست, مشکل اصلی من شرايط داخلی کشور

است که هر هنگام می تواند دگرگون شو د. خبرنگار می پرسد آيا با يک رئيس جمهور

جديد؟ عبدی می گوي د, اين کافی نيست, بايد يک دگرگونی در ساختار سياسی ايران

انجام بگير د. راينر هرمان در پايان می پرسد: آيا ساختار سياسی کنونی ايران نياز به

يعنی آمريکا دارد؟ پاسخ عبد ی: بله, دولت ايران نياز به يک چنين « نماد دشمن »

دارد. « نمادی »

در تاريخ ۱۷ فوريه ۲۰۰۹ اين جانب نامه زير را در رابطه با مصاحبه فرازين برای

فرستاد م, که در روز شنبه ۷ مارچ ۲۰۰۹ در آن روزنامه FAZ بخش نظرات خوانندگا ن

انتشار يافت.

چرا هنوز هم يک چنين کينه ای برضد غرب؟

آقای عبای عبدی که خبرنگار آقای راينر هرما ن, اورا يک اصلاح طلب سياسی به

شمار می آور د, يکی از دلايل اين کينه را پذيرش شاه ايران در آمريکا پس از انقلاب

ميداند, که برای خود و خانو اده اش به دنبال اسکان و سرپناهی بود. آقای عبدی اين

اقدام آمريکا ر ا, از جمله مهمترين عامل اشغال سفارت آمريکا و گروگانگيری ۵۲

ديپلمات آمريکايی به مدت ۴۴۴ روز می داند. اين کنش ننگ آور که درآن هنگام از سوی

بنيانگذار جمهوری اسلامی آيت الله خمينی, به گونه انقلاب دوم مورد تحسين قرار

گرفت, بلايا, نابسامانی ها و خسارات مالی و اقتصادی گسترده ای را برای کشور ما, به

بار آور د. تنها ۳۰ ميليارد دلار ذخيره های ارزی مردم ايران در بانکهای آمريکا مسدود

گرديد, و آغاز جنگ ايران و عراق که به مدت هشت سال به درازا کشيد و ارتش عراق و

رژيم صدام از پشتيبانی ايالات متحده آمريکا و متفقين اش در اروپا برخوردار گرديدن د,

يکی از شوم آورترين فرايندهای آن گروگانگيری بيخردانه ای بو د, که زمينه ساز

مشکلات و ستيژ و کينه توزيهای بی پايانی گرديد که هنوز هم ادامه دارند. اما امروز پس

از گذشت سی سال ا ز آن رويداد ماجراجويانه, هنگاميکه خبرنگار آقای راينر هرمان از

آقای عباس عبدی به اصطلاح اصلاح طلب می پرسد, که آيا اکنون هم يک چنين کنشی

را انجام می داديد و آنرا به دانشجويان توصيه مي کرديد, او صريح و متعجب از اين

پرسش, پاسخ می دهد که به چه دليل باور بر اين داريد که در رويکرد و رفتار من نسبت

به اين رخداد تغييری به وجود آمده باشد. بله, اگر آمريکا همين امروز هم به شاه در

آمريکا پناه می دا د, بازهم دست به اشغال سفارت آمريکا و گروگانگيری می زديم. اين

نگر ش, اين حقيقت تلخ را آشکار می سازد که, کسانيکه امروز در جامعه ايران بعنوان

« اصلاح طلب »

شهرت يافته اند و شوربختانه غرب همه آنها را به نادرستی اين چنين می «

»

پندارد و آنان را به نام اميد آفرينان می شناسد, هنوز هم نتوانسته اند بر کينه تاريخی

خو د, خردمندانه چيره گردند. اکنون سی سال پس از آن انقلا ب, که يک حکومت

توتاليتر مذهبی بر ملت ايران تحميل گرديد, خوشبختانه اکثريت مردم ايران ديگر نه

تنها به تبليغات شعار ی, پرکينه و انتقام جويانه ملايان نسبت به ايالات متحدده آمريکا و

ديگر کشورهای جهان اعتنا ندارند, بلکه آنرا رد می کنند.

دکتر حسن کيان زاد

تبر یک سال نو



پاینده ایران

نوروزتان پیروز

هر روزتان نوروز


بااین امید که نوروز،چونان هزاره های دیرین تاریخ

پیام آور مهروخوشبختی، شادی وبه زیوی برای ملت

ومیهنمان ایران زمین باشد.

حسن کیانزاد


Wednesday, 18 March 2009

ملتی زنده است که هویت تاریخی و فرهنگی خود را زنده نگه دارد

ملتی زنده است که هویت تاریخی و فرهنگی خود را زنده نگه دارد
ملتی زنده است و هرگز نخواهد مرد که زیر شمشیر و چکمه دشمنی که جان و توان او را می گیرد، هویت تاریخی و فرهنگ ملی خود را از جان عزیزتر محافظت کند. این هویت فرهنگی جهان پسند یک ملت است که او را جاویدان می سازد و ملت جاوید ایران در بدترین و خشن ترین شرایط و زیر یورش وحشی ترین دشمنان، فرهنگ خود را چون حلقه نجات در بر گرفت و غرق نشد. اکنون هم که زیر شمشیر و چکمه دشمنان هویت و فرهنگ ملی خود هستیم، بیش از پیش و آنقدر و آن چنان ایستادگی می کنیم و از خود گذشتگی نشان می دهیم تا این توفان فرهنگ کش هم بگذرد.
سی سال حکومت جمهوری اسلامی در ایران که با سوزاندن کتابخانه ها، شکستن میراث تاریخی و انکار آیین های چندهزار ساله ما آغاز شد، در طی چند سال گذشته به اوج ایران ستیزی خود رسیده و روزی نیست که آسیبی نخوریم. البته ملت هم آرام ننشسته و موج گرایش به پیشینه تاریخی و فرهنگی و آیین های ایران زمین که روز بروز دامنه گسترده تری می یابد، پاسخ دندان شکنی به بدخواهان هویت و فرهنگ ایرانی بوده است.
ما به همه جهانیان آیین هایی را هدیه کرده ایم که اکنون جزوی از هویت و فرهنگ بشری شده است. نوروز ما اکنون یک رویداد جهانی است و با تلاش مردم ما سرانجام ثبت جهانی شد. جشن یلدای ما در سراسر جهان به نام های گوناگون برگزار می شود، که با تلاش مردم و نهادهای فرهنگی در خارج و داخل سرانجام ثبت ملی شد. جشن چهارشنبه سوری اکنون به همت بنياد ميراث پاسارگاد برای ثبت به يونسکو پيشنهاد شده است. اکنون نوبت جشن های مهرگان و سده و سپندارمذگان است که بایستی با تلاش همه ما ایرانیان به ثبت جهانی برسد. باید جهانیان از سرچشمه اینهمه زیبایی و شادی آفرینی که سده ها و هزاره هاست زندگانی آنان را زینت بخشیده آگاه شوند.
با آگاهی دادن به همه جهانیان که ما کی هستیم و چه داریم و چه می اندیشیم، دیگر نباید بگذاریم مشتی گمراه از خود بیگانه، که شوربختانه بيشتر تبار ايرانی دارند تا انیرانی، کورش ما، این نابغه جهان بشریت را راهزن خونخوار بنامند، پاپک دلاور ما را مغول بخوانند، یا پورسینا و رازی ما را، که دانش های پایه را جهانی کردند، عرب. نه اینکه باید کسی در هر مقام و جایگاهی هرگز جرات کند به خاک ما، تنها بخاطر اینکه موقتاً حکومتی ذلیل داریم، چشم آز بدوزد.
سازمان میراث فرهنگی جمهوری اسلامی سرگرم امامزاده ها و سقاخانه هاست و وظیفه خود را در پاکسازی کشور از "سفال شکسته ها" و "خرده سنگها" و یادبود "جباران" می داند، پس این ما ملت ایران هستیم که باید کمر همت به ثبت و نگهبانی از میراث فرهنگی و تاریخی خود ببندیم و با ثبت جهانی آنها شاید که دست بدخواهان را از آنها دور نگه داریم.
کورش زعیم
25 اسپند 1387
http://kouroshzaim.blogfa.com

Friday, 13 March 2009

تحریف تاریخ در مقاله "بحرین ایالت چهاردهم ایران"

حزب پان ایرانیست ایران، دفتر آمریکا پاینده ایران



بیستم اسفندماه ۱۳۸۷

تحریف تاریخ در مقاله "بحرین ایالت چهاردهم ایران"

که ای نيکبخت اين نه شکل من است
وليکن، قــــلم در کفِ دشمن است

بوستان سعدی


در شماره ۳۸ نشریه پربار "میراث ایران- ماهانه"، بتاریخ مارس ٢٠٠۹، مقاله‌ای از آقای هوشنگ آریان‌پور، با عنوان "بحرین ایالت چهاردهم ایران"، درج شده که صریحاً به تحریف بخشی از تاریخ معاصر ایران پرداخته است. این لغزش نه از سوی نویسنده، بلکه بنقل از تنها منبع ایشان بوده که سندیت نداشته و فاقد هرگونه اعتبار تاریخی است. داستان جدایی بحرین طولانی‌تر از آن است که در این مختصر بگنجد. اینجا تنها به اصلاح نکته‌هایی میپردازیم که در مقاله مورد نظر بدانها اشاره شده؛ و شواهد خود را ارائه خواهیم داد. تردیدی نیست که برای آگاهی نسل جوان، و همچنین نسلهای آینده، باید این مقوله را بیشتر شکافت و آگاهی‌های لازم را در اختیار آنان قرار داد. سرانجام این نسل‌ جوان خواهد بود که حقوق از دست‌رفتۀ ایران را ادعا کند و آنها را بازپس بگیرد. همچون ما، آنان نیز وظیفه خواهند داشت که این رسالت را تا روز پیروزی، نسل به نسل، به فرزندان خود انتقال دهند.


با عنوان مقاله آغاز می‌کنیم. در رژیم گذشته، از بحرین بعنوان "استان چهاردهم" ایران نام برده میشد و نه "ایالت چهاردهم"؛ زیرا که در تقسیمات کشوری ایران استان داشتیم - و داریم - و نه ایالت. بحرین را از دیرباز استان چهاردهم می‌خواندیم.


در بخش "داستان جدایی بحرین"، آقای آریانپور به نقل از منبع خود داستانی را می‌آورند که به یک رمان جاسوسی بیشتر شباهت دارد تا واقعیت تاریخی. منبع ایشان "پنجاه سال تاریخ با پان‌ایرانیستها" نوشته "ناصر انقطاع" است. پیرامون مستند نبودن این کتاب در پایین بیشترسخن خواهیم گفت. نخست اشاره‌ای به این رمان جاسوسی می‌کنیم.


آقای انقطاع ادعا می‌کنند که مخالفت حزب پان‌ایرانیست و رهبر آن محسن پزشکپور با جدایی بحرین سناریویی از پیش نوشته شده توسط دولت ایران و به پیشنهاد دولت انگلیس بوده است. طبق این سناریو، دولت ایران طرح و انجام یک همه‌پرسی در بحرین را می‌پذیرد. از مالکیت خود بر جزایر بحرین چشم می‌پوشد. این پذیرش و چشم‌پوشی از مالکیت را به مجلس شورای ملی می‌برد. در آنجا یکی از وکلای مجلس، که از پیش آموزش دیده، دولت را استیضاح می‌کند. دولت هم یک پاسخ سطحی به استیضاح داده و درخواست رأی اعتماد می‌کند. روشن است که همۀ نمایندگان به دولت رأی اعتماد خواهند داد، و این رأی بمنزله تصویب همه‌‌پرسی و جدایی بحرین قلمداد خواهد شد.


جناب انقطاع می‌افزاید: نماینده‌ای را که برای این کار برگزیدند محسن پزشکپور بود. زیرا او که، یک پان‌ایرانیست و هوادار "ایرانٍ بزرگ" بود، طبیعی‌تر جلوه می‌کرد. اما چون او پیوسته مست بود، باید نطق را بنویسند و بدستش بدهند که خرابکاری نکند. سپس کمیسیونی با شرکت رضا قاسمی، معاون اداره نهم وزارت امور خارجه (مسئول کشورهای حاشیه خلیج فارس) و چند تن دیگر، مسئول آموزش پزشکپور می‌شود. اینجا آقای انقطاع میگویند که آقای ایرج پزشکزاد، نویسنده رمان معروف دائی جان ناپلئون، آن شب برای کار دیگری به وزارت امور خارجه رفته بود. از آنجا که کمیسیونی سرٌی در حال تشکیل جلسه بود، ایشان را به اتاق راه نمی‌دادند. اما ایشان توانست سرکی درون اتاق بکشد و رضا قاسمی و محسن پزشکپور و دیگران را ببیند. بگفته آقای انقطاع، پزشکزاد می‌گوید: "من همان زمان پی بردم که کمیسیون مربوط به مسئله بحرین است." یک سرک کشیدن همان و به ژرفنای توطئه تجزیه ایران پی بردن همان! بدین ترتیب، آقای انقطاع از سرک کوتاه ایرج پزشکزاد بعنوان منبع مستند خود برای این اطلاعات ذیقیمت نام می‌برند.


اکنون لازم است اندکی به شیوه تاریخنگاری آقای انقطاع بپردازیم. نخست با نام کتاب آغاز میکنیم. به استناد صفحه شناسنامۀ آن، نام کتاب "پنجاه سال تاریخ با پان‌ایرانیستها" است و تاریخ انتشارش دیماه ۱۳۷۹. از حرف اضافه "با" در نام کتاب، خواننده تصور می‌کند که ایشان پنجاه سال را با پان‌ایرانیستها سپری کرده و اکنون خاطرات خود را نوشته‌اند. اما خواننده در چند صفحۀ آغازین کتاب متوجه می‌شود که ایشان در سال ۱۳۳٠، بهمراه چند تن دیگر از پان‌ایرانیست‌های آن زمان، از محسن پزشکپور و حزب پان‌ایرانیست جدا شده و گروه موسوم به "پرچمداران پان‌ایرانیست" را تشکیل دادند – که دیری نپایید. بنابراین، از پنجاه سال تاریخ پان‌ایرانیست‌ها، ایشان دست‌کم ٤۹ سال غیبت داشته‌اند. تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل!


بسیاری از آنچه را ایشان در کتاب خود راجع به پان‌ایرانیست‌ها نوشته‌اند، نخست در نشریه "ایرانشهر"، که آن زمان در جنوب کالیفرنیا منتشر می‌شد، به چاپ رسانده بودند. در این مقالات، ایشان به هیچ پان‌ایرانیستی رحم نکردند. نه تنها محسن پزشکپور، بلکه شادروان دکتر محمدرضا


_____________________________________________________________________________________________


Pan Iranist Party of Iran, North America Office

P.O. Box 5921, San Jose, CA 95150-5921, Tel (408) 318-2221

پاینده ایران2

عاملی تهرانی، شادروانان داریوش و پروانه فروهر، که هر سه بدست دژخیمان رژیم ولایت فقیه شهید شدند، و پان‌ایرانیستهای دیگر، همه مورد کم‌لطفی ایشان واقع شده بودند. خلاصه اینکه نوشته‌های ایشان پیش از آنکه روایت تاریخ باشد، تنفرنامه بود – از محسن پزشکپور بطور اخص و همۀ پان‌ایرانیستها بطور اعم. با پیروی از شیوه‌ای دیرینه ولی بی‌اثر، آقای انقطاع از راه کوچک‌کردن دیگران، تلاش در بزرگ‌کردن خودشان داشتند. غافل از اینکه بزرگش نخوانند اهل خرد که نام بزرگان بزشتی برد!


ایشان همواره وعده می‌دادند که روزی آن مقالات را به کتابی تبدیل ‌کنند. از ایشان خواستیم که مجموعه مقالات خود را در اختیار ما قرار دهند و پاسخ ما پان‌ایرانیست‌ها را به اتهامات خود بشنوند و در کتابی که وعده میدادند درج کنند. ما از کسی که عضو "فرهنگستان زبان فارسی" بوده انتظار واقع‌بینی و واقع‌گرایی داشتیم. درخواست ما به این سبب بود که دسترسی ما به این نشریه از طریق اینترنت بود و همۀ شماره‌های نشریه آنجا موجود نبود. شوربختانه، ایشان هیچگاه به درخواست ما وقعی نگذاشتند!


به داستان بحرین بازگردیم. آقای انقطاع میگویند که ایرج پزشکزاد بر حسب اتفاق در وزارت امور خارجه حاضر شد، و با وجود همۀ پنهانکاری‌ها، با اندک نگاهی تا کنه مطلب را متوجه شد. پرسشی که هرعقل سلیم می‌پرسد این است که نویسنده میهن‌دوستی چون آقای پزشکزاد در جایی که طرح تجزیه ایران را می‌کشیدند چه می‌کرد؟ برای یک لحظه توضیح ایشان را میپذیریم که برای کار دیگری رفته بود. اما وقتی که متوجه شد که آنجا بکار تجزیه ایران مشغول بوده‌اند، چرا این همه سال سکوت کرد؟ وقتی که سکوت خود را شکست و این مطلب را در نشریه نیمروز - چاپ لندن - نوشت، مگر آقای رضا قاسمی در شماره‌ای بعدی از همان نشریه ادعای ایشان را تکذیب نکرد؟ با تکذیب خود، مسئول وزارت امور خارجه از آن ادعا سلب اعتبار کرده بود. با این وجود، آقای انقطاع آن را ناشنیده گرفته و همچنان به کوبیدن طبل میان‌تهی خود ادامه دادند.


آقای انقطاع از قول ایرج پزشکزاد میگویند که رضا قاسمی و دیگران در کمیسیونی نطق استیضاح پزشکپور را برای او نوشتند و در جلسه‌ای شبانه به او آموزش دادند. همانگونه که بالا اشاره کردیم، آقای قاسمی نخست در مقاله‌ای در نیمروز این ادعاها را تکذیب کرد. ایشان بار دیگر، در یک مصاحبه تلویزیونی با صدای امریکا، در دهم اسفندماه ۱۳۸۷، با قاطعیت تکذیب خود را بازگو نمود. آقای قاسمی صریحاً میگوید که هیچگاه در عمر خود محسن پزشکپور را رو در رو ندیده است! این دو تنها در یک میزگرد تلویزیونی با هم شرکت کرده‌اند، آنهم سالها بعد و از راه دور. میتوانید به مصاحبه اخیر آقای قاسمی در دو بخش در لینک‌های زیر گوش کنید. اشاره ایشان به کتاب آقای انقطاع در بخش دوم این مصاحبه است.

http://www.mediafire.com/?ucznn49pm9b

http://www.mediafire.com/?ncncerzofm9



بهنگام ایراد نطق استیضاح، پزشکپور خطاب به اردشیر زاهدی، وزیر امور خارجه، که در چند قدمی تریبون و روبروی او نشسته بود، میگوید:

"آقای وزیر خارجه، اشک در چشمان شما حلقه زده است؛ در چشمان ما هم همینطور، در چشمان همۀ ملت ایران. نمیبایستی این گزارش را در مجلس مطرح میکردید. نمیبایست." به این ترتیب، نطقی که به ادعای آقای انقطاع توسط وزارت امور خارجه دیکته شده است، اشک به چشم وزیر آن وزارتخانه می‌آورد! همانگونه که آقای قاسمی شهادت میدهد، نطق پزشکپور را خودش نوشت و دیگران از آن خبر نداشتند، حتی وزیر امور خارجه.


بخشی از این سخنرانی را می‌توانید ‌در لینک زیر بیینید. ببینید کسی که آقای انقطاع او را مست لایعقل میداند چگونه در مجلس شورای ملی از منافع ملی و تمامیت ارضی ایران قاطعانه دفاع می‌کند.


http://www.iranian.com/main/singlepage/2008/bahrain-iran


در خاطرات اسدﷲ علم، راجع به نطق استیضاح می‌خوانیم که شاه در دفتر خود قدم می‌زد و از شدت مخالفت پان‌ایرانیست‌ها عصبانی شده بود، چون انتظارش را نداشت. علم می‌گوید: "به شاه عرض کردم ما نگران چه هستیم؟ اجازه بدهید صدای اقلیت شنیده شود. حتی توصیه می‌کنم اجازه بفرمایید نطق پزشکپور بطور کامل پخش شود". گویا شاه هم از متن این نطق خبر نداشته و پخش آن نیاز به اجازۀ شاهانه داشته است.


بنابراین، اگر ادعای آقای انقطاع را بپذیریم، نطقی در وزارت امور خارجه تهیه میشود که از مسئول منطقه تا وزیر و حتی رهبر مملکت از آن بیخبرند. کسی نمی‌داند این جوجه مسئولان وزارت امور خارجه چه کسانی بوده‌اند که حق داشتند توطئه کنند، رئیس خود را اغفال کنند، اشک وزیر را در آورند، شاه مملکت را عصبانی کنند، و همچنان از عقوبت مصون بمانند تا سرانجام گزارش خود را به گوش آقای انقطاع برسانند؟! عرض کردم که به یک رمان جاسوسی شبیه است!


* * *


پس از استیضاح گروه پارلمانی حزب پان‌ایرانیست از دولت هویدا در مجلس ۲۲، بموجب قانون، دولت باید برای بقای خود از مجلس رأی اعتماد می‌گرفت. همانگونه که انتظار می‌رفت، نمایندگان حزب پان‌ایرانیست به دولت رأی مخالف دادند. تنها یک تن از این نمایندگان از صف پان‌ایرانیست‌ها جدا شد. او دکتر فضلﷲ صدر بود که بدون درنگ از سوی حزب پان‌ایرانیست اخراج شد

پاینده ایران3

بدنبال این وقایع در مجلس شورای ملی، اندامان حزب پان‌ایرانیست در سراسر ایران شدیداً تحت فشار و ارعاب قرار گرفتند. روزنامه خاک و خون، ارگان حزب پان‌ایرانیست، توقیف شد. دفترهای حزبی بسته شدند. هر پان‌ایرانیستی که به شغلی بالاتر از آموزگاری مشغول بود، از کار خود برکنار شد. در مجلس ۲۳، هیچ نماینده‌ای از حزب پان‌ایرانیست حضور نداشت.


از سوی دیگر، دکتر فضلﷲ صدر بپاس خدمات خود توانست حزب ایرانیان را تشکیل دهد. او در مجلس ۲۳ نیز از سوی حزب خودش نماینده شد. هفته‌نامه "ایرانیان"، ارگان این حزب، منتشر شد و آقای ناصر انقطاع سردبیر آن شدند. آقای انقطاع خودشان در صفحه ۱۶۳ کتابشان به این نکات اذعان دارند. گویا پیوستن ایشان به "فرهنگستان زبان ایران" هم بپاس همین خدمات بوده است.


بنابراین، آقای انقطاع که شخصاً از جدایی بحرین متمتع شده‌، به خود اجازه داده‌اند تا آنان را که شجاعانه و با از خودگذشتگی در برابر تجزیه ایران ایستادگی کردند، و بهای آن را پرداختند، مورد تهمت و افترا قرار دهند. در آشفته بازار سیاست ایران، ناجوانمردیهای بسیاری را از سوی ملامتگران بیکار شاهد بوده‌ایم. اما کسی که تلاش می‌کند تا فرزندان راستین ایران را به ثمن بخس بفروشد، آب در هاون میکوبد. آقای انقطاع همان اشتباهی را مرتکب میشوند که بسیاری از سران جمهوری اسلامی، و همچنین برخی سران رژیم پیشین. ایشان ملت ایران را خیلی دست‌کم میگیرند!

بر خلاف شیوۀ آقای انقطاع در برخورد با پان‌ایرانیست‌ها، ما اینجا تلاش در انتحار شخصیت ایشان نکرده‌ایم و به بسیاری از مسائل زندگی ایشان نپرداختیم. صرفاً به موضوع پیش رو پرداخته و از آن فراتر نرفتیم. امیدواریم که ایشان دست از خصومت و کینه‌توزی شصت‌ساله بردارند و اولویت‌های امروز ملت ایران را بشناسند. مشکل امروز ایرانیان این نیست که آقای انقطاع پان‌ایرانیست‌تر است یا محسن پزشکپور. مشکل آنان مصیبتی است بنام جمهوری اسلامی که سی سال است گریبان مردم ما را گرفته و حقوق شهروندی آنان را سلب کرده‌است. چنگال اختاپوسی خود را بر تاروپود ملت ما افکنده و به مکیدن خون او مشغول است. منافع ملی ما را به باد می‌دهد و تمامیت ارضی ایران را به مخاطره افکنده است. مشکل ما نظامی خودکامه است که دربرابر ملت پاسخگو نیست و تنها هدفش بقای نظام است. اکنون باید همۀ توجه و تلاش ما - لیزروار- متوجه مبارزه با جمهوری اسلامی باشد. نیرو و انرژی خود را باید برای برقراری دموکراسی و مردمسالاری در ایران بکار ببریم نه آن را صرف مبارزه با یکدیگر بکنیم.


اجازه بدهید این نوشته را با پیامی مثبت بپایان ببریم. ملت ایران یک کلیت تجزیه ناپذیر است. بار دیگر بگرد هم خواهد آمد و افتخار خواهد آفرید. بحرین، بمانند هر سرزمین دورافتاده از مام میهن، بخشی از ایران بزرگ است. ملت ایران فرزندان و پاره‌های جداشده از سرزمین خود را فراموش نخواهد کرد. نام و یاد این عزیزان همیشه در دل ما زنده خواهد بود تا روزی که بار دیگر وجود پرمهر آنها را در آغوش گرم خود باز یابیم. می‌دانیم آب اگر صد پاره گردد، باز با هم آشناست!


ناصر پُل

دفتر برونمرزی حزب پان‌ایرانیست

سن هوزه، کالیفرنیا